در اوایل قرن ۲۱، گوشی‌های برند نوکیا به خاطر استقامت فوق‌العاده‌شان شهرت رفت. اما در حال حاضر، مدل‌های جدید معمولاً با اولین سقوط دچار آسیب می‌شوند. این تغییر عمده به نوع مواد به کار رفته و الگوی طراحی آنها برمی‌گردد.

پلاستیک مقاوم و نمایشگرهای محافظ نوکیا

مدل‌های قدیمی نوکیا از مواد پلاستیکی با ضخامت بالا و خاصیت انعطاف‌پذیری طراحی شده بودند که به خوبی ضربات را جذب کرده و از شکستگی جلوگیری می‌کردند. برعکس، گوشی‌های هوشمند امروزی با صفحه‌نمایش‌های بزرگ شیشه‌ای و بدنه‌های فلزی سخت، به راحتی انرژی ضربه را به نمایشگر شکننده انتقال می‌دهند. همچنین، نمایشگرهای کوچکتر و فرورفته با محافظت پلاستیکی در نوکیا دارای آسیب‌پذیری کمتری بودند، در حالی که صفحه‌نمایش‌های بدون حاشیه امروزی میزان آسیب‌پذیری بیشتری دارند.

طراحی ماژولار: کلید استحکام نوکیاهای قدیمی

دلیل دیگری که دوام مدل‌های قدیمی نوکیا را تضمین می‌کرد، طراحی ماژولار آنها بود. در هنگام سقوط، گوشی به سه قسمت (بدنه، کاور پشتی و باتری) تقسیم می‌شد که این کار باعث پخش شدن انرژی ضربه و کاهش آسیب می‌شد؛ کاربران به راحتی می‌توانستند این قطعات را دوباره سر هم کنند. اما گوشی‌های هوشمند امروزی با طراحی باریک و چسب‌های محکم، از قابلیت جداسازی قطعات برخوردار نیستند و انرژی ضربه به طور مستقیم به صفحه نمایش منتقل می‌شود. این موضوع نشان می‌دهد که تولیدکنندگان امروزی برای امکانات دیجیتالی، استحکام فیزیکی را نادیده گرفته‌اند و حس تخریب‌ناپذیری نوکیا ۳۳۱۰ دیگر وجود ندارد.