ترامپ به جای قربانی کردن وزیر دفاع خود، به یک سرباز وفادار در برابر کنگره معترض نیاز دارد / نیوزویک
به نقل از خبرآنلاین، مجله آمریکایی نیوزویک در یک تحلیل تأمل‌برانگیز به یاد می‌آورد که دقیقاً دو دهه پیش در همین ایام، جرج دبلیو بوش، پس از اتلاف بزرگ در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶ به علت دست و پنجه نرم کردن با پیامدهای جنگ‌های عراق و افغانستان، در نشستی خبری حاضر شد و خبر کناره‌گیری دونالد رامسفلد از وزارت دفاع را اعلام کرد.
هم‌اکنون، دونالد ترامپ نیز دچار ضربه‌ای مشابه شده است که ریشه‌های آن در ماجراجویی‌های نظامی در مورد ایران و نوسانات فاحش قیمت بنزین و سوخت برای شهروندان آمریکایی نهفته است.
اگرچه ترامپ از زمان اعلام نتایج در حال مشورت با مشاورانش درباره ماندن یا رفتن هگست بوده، اما در اظهارات عمومی به صراحت از عزل او خودداری کرده و بیان نموده است: «نه، من فکر می‌کنم او کارش را به خوبی انجام می‌دهد.»
این رویکرد ممکن است در نگاه ابتدایی به‌عنوان نوعی لجاجت یا وفاداری شخصی تحلیل شود؛ به‌خصوص در شرایطی که جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، به وضوح جنگ ایران را عامل شکست معرفی کرده و هگست همان فردی است که به گفته خود ترامپ، نخستین بار در اسفندماه پیشنهاد آغاز جنگ را مطرح کرد و گفت: «بیایید این کار را انجام دهیم.»
با این وجود، نیوزویک به این نکته اشاره می‌کند که موقعیت ویژه هگست در پنتاگون او را به یک عنصر بسیار کارآمد برای رویکرد رفتاری ترامپ تبدیل کرده است.
نوع دیدگاه ترامپ در مقایسه با بوش؛ فرمانده‌ای که «نه» نمی‌شنود
ترامپ دیگر هیچ رقابت انتخاباتی پیش‌رو ندارد و از ژانویه، کنگره جدید دموکرات‌ها آماده است تا تمام برنامه‌های قانونی او را با چالش‌های جدی مواجه کند.
در چنین شرایطی، آیا رئیس‌جمهور به وزیری سنتی و متعارف نیاز دارد که با اعضای کنگره مذاکره کند، یا به فرمانده‌ای شجاع و یکدنده که تنها پاسخ «بله» را به دستورات تهاجمی بدهد؟
از این منظر، از دست دادن اکثریت کنگره ارزش هگست را برای ترامپ دوچندان کرده است.
بیست سال پیش، دیک چنی پیش از انتخابات اعلام کرده بود که نتیجه صندوق‌های رأی‌گیری برایش اهمیتی ندارد، اما بوش در نهایت وزیرش را تغییر داد.
امروز نقش‌ها به‌طور کامل تغییر یافته است: ونس که احتمالاً در سال ۲۰۲۸ نامزد خواهد شد، به هزینه‌های هنگفت سیاسی جنگ فکر می‌کند، در حالی که ترامپ تصریح دارد که اگر به عقب بازگردد همان تصمیمات را اتخاذ خواهد کرد.
در ساختار جدید پایتخت، دموکرات‌ها کمیته‌ها، احضاریه‌ها و نظارت بر بودجه را در اختیار خواهند داشت، اما توانایی‌ای که همیشه برای کنگره قابل محدود کردن نبوده، اختیارات نظامی رئیس‌جمهور به‌عنوان فرمانده کل قواست؛ حوزه‌ای که ترامپ در آن آماده است تا خود را نشان دهد؛ چنان‌که در حین تهدید مواضع ایران در کوه پیک‌اکس، اعلام کرده بود که می‌تواند هر کدام را ظرف یک ساعت هدف قرار دهد.
وفاداری بی‌چون و چرا و سابقه عملیات‌های جسورانه
هگست بخشی از حلقه محدود تصمیم‌سازان در کاخ سفید بود که برای ماه‌ها بر روی پرونده ونزوئلا و بازداشت نیکولاس مادورو کار کردند.
مهم‌تر این است که هگست نسبت به فلسفه پنتاگون دیدگاه خاصی دارد؛ او باور دارد که وظیفه ارتش این است که جهانیان را متقاعد کند که «وقتی پرزیدنت ترامپ صحبت می‌کند، کاملاً جدی است.»
هگست به سلسله مراتب دستورات پایبند است و بر این باور است که هیچ رئیس‌جمهوری جرأت انجام چنین عملیات‌هایی را نداشته است و احتمالاً هیچ وزیر دفاع دیگری نیز حاضر به پذیرش چنین خطراتی نمی‌شد.
اگر ترامپ در ماه‌های آینده نقشه‌های کلان و بلندپروازانه‌ای در سر داشته باشد—از جمله انسداد حساب‌های ناتمام با کوبا—به فرماندهانی نیاز خواهد داشت که نگران تأثیرات قانونی و لجستیکی نباشند و همراهی کنند، نه آنکه موانع را ایجاد کنند. هگست با عزل منتقدان در پنتاگون وفاداری خود را به اثبات رسانیده است.
واقعیت‌های تلخ میدان نبرد و تیغ استیضاح در کنگره
با این حال، واقعیت‌های جنگ ایران به هیچ وجه قابل انکار نیستند. درگیری نظامی که ترامپ پیش‌بینی می‌کرد چهار تا پنج هفته به طول خواهد انجامید، اکنون به نهمین ماه خود رسیده و ۲۳ نظامی آمریکایی را به قتل رسانده و بیش از ۸۵۰ نفر را زخمی کرده است و ذخایر تسلیحاتی استراتژیک واشنگتن را به‌طرز قابل توجهی خالی کرده است.
گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد هگست در مورد محدودیت‌های ارتش صادق نبوده است؛ در حالی که یکی از وظایف اصلی وزیر دفاع، گوشزد کردن این محدودیت‌ها به رئیس‌جمهور است، وزیری که نتواند به دوراهی «نه» بگوید، می‌تواند کشور را در باتلاق جنگ‌های بی‌پایان غرق کند.
علاوه بر این، پنتاگون برای تأمین بودجه‌ای معادل ۱.۵ تریلیون دلار نیازمند موافقت کنگره است و تنش‌هایی که هگست با قانون‌گذاران به وجود آورده، می‌تواند این بودجه را با خطر مواجه کند؛ خطری که سناتور تام تیلیس آن را «روز حسابرسی» تلقی کرده است.
در این میان، توماس مَسی، نماینده جمهوری‌خواه و منتقد، در حال برنامه‌ریزی برای آغاز فرآیند استیضاح هگست است.
ترامپ می‌تواند به سادگی پیش از آغاز به کار دموکرات‌ها در ماه ژانویه، نامزدی سنتی همانند انتخاب رابرت گیتس را معرفی کند و حتی هگست را به‌عنوان گزینه محبوب برای کرسی خالی سنای تنسی به میدان بفرستد.
نیوزویک در انتها نتیجه‌گیری می‌کند که «کارآمدی هگست برای پنتاگون» و «ارزش او برای ترامپ» دو موضوع متفاوت است؛ دموکرات‌ها از ژانویه بر اختیارات «نه» گفتن به ترامپ مسلط خواهند شد و ممکن است همین امر بزرگ‌ترین انگیزه ترامپ برای نگه‌داشتن تنها فردی باشد که کمترین احتمال دارد به او «نه» بگوید.
۴۲/۴۲