در مسیر جدیدی به منظور تقویت قابلیت‌های دفاعی فضایی، بریتانیا از موفقیت‌آمیز بودن پرتاب دومین ماهواره نظامی خود به نام تیتانیا خبر داد. این ماهواره جزء برنامه‌های جامع این کشور برای افزایش امنیت و برتری نظامی در فضا محسوب می‌شود. در کنار این پرتاب، پروژه‌ای دیگر با عنوان «ایناروس» در حال آزمایش است که هدف آن، رصد دقیق فعالیت‌ها در مدار و شناسایی تهدیدات بالقوه می‌باشد. این دو ابتکار نمایانگر سرمایه‌گذاری عمده بریتانیا در حوزه فضایی هستند.
ماهواره نظامی تیتانیا: پیشتاز ارتباطات لیزری در فضا
وزارت دفاع بریتانیا در تاریخ ۷ نوامبر (۱۶ آبان) اعلام کرد که ماهواره تیتانیا (Titania)، دومی از ماهواره‌های نظامی این کشور، در ماه گذشته با موفقیت به فضا پرتاب شده است. این ماهواره کوچک که با تکنولوژی بریتانیایی ساخته شده، تحت مدیریت فرماندهی فضایی بریتانیا فعالیت خواهد کرد. تیتانیا به کمک شرکت BAE Systems و آزمایشگاه علم و فناوری دفاعی که از زیرمجموعه‌های وزارت دفاع به شمار می‌رود، با هزینه‌ای حدود ۹٫۵ میلیون پوند در همپشایر تولید شده است. وزن این ماهواره تقریباً ۱۰۰ کیلوگرم بوده و هر ۹۰ دقیقه یک بار با سرعتی نزدیک به ۲۷٬۰۰۰ کیلومتر در ساعت به دور زمین می‌چرخد.
هدف اصلی تیتانیا کمک به نیروهای بریتانیایی در رصد فعالیت‌های نظامی روی زمین از فضا و انتقال داده‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی با سرعتی چند گیگابیتی در ثانیه است. این پروژه بر مبنای استفاده از ارتباطات لیزری بین ماهواره و زمین استوار شده است. لینک‌های لیزری می‌توانند اطلاعات بیشتری نسبت به فرکانس‌های رادیویی منتقل کنند و نفوذ یا اختلال در آن‌ها نیز دشوارتر می‌باشد؛ این نکته برای ماهواره‌های تصویربرداری که نیاز به ارسال اطلاعات حجیم به‌سرعت دارند، از اهمیت بالایی برخوردار است. تیتانیا پس از پرتاب ماهواره تایکی (Tyche)، اولین ماهواره نظامی کاملاً متعلق به بریتانیا، به مدار فرستاده شده است. هر دو این ماهواره‌ها از بخش برنامه ISTARI وزارت دفاع تشکیل‌دهنده یک مجموعه کوچک از ماهواره‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی می‌باشند؛ همچنین دو ماهواره دیگر به نام‌های جونو (Juno) و اوبرون (Oberon) نیز در حال برنامه‌ریزی هستند.
«وزیر دفاع وس استریتینگ» در این خصوص بیان کرد: «قرار گرفتن تیتانیا در مدار و توسعه پروژه ایناروس برای نظارت بر ماهواره‌های ما، به ما این امکان را می‌دهد که تهدیدات را سریع‌تر شناسایی کنیم و امنیت بریتانیا را افزایش دهیم.»
پروژه ایناروس: چشمی تیزبین برای تأمین امنیت فضایی بریتانیا
پروژه ایناروس (Inaros) جنبه دیگری از این اعلامیه را به تصویر می‌کشد که به موازات پرتاب ماهواره تیتانیا، با هدف تقویت امنیت فضایی بریتانیا در حال راه‌اندازی است. وزارت دفاع در حال آزمایش سه حسگر زمینی به منظور رصد حرکت در مدار می‌باشد. این حسگرها در کشورهای بریتانیا، استرالیا و تأسیسات بریتانیایی در قبرس مستقر شده‌اند و توسط شرکت بریتانیایی-استرالیایی اوپترا (Optera) در همکاری با صندوق سرمایه‌گذاری استراتژیک امنیت ملی تولید شده‌اند.
ایناروس از حسگرهایی با ویژگی‌های نورومورفیستی بهره می‌برد که عملکرد آن‌ها شبیه به دید انسان است و قادرند به‌جای ثبت تصاویر کامل در فواصل زمانی خاص فقط به تغییرات نوری واکنش نشان دهند، که این امر تیروکوئی اسکن اجرام کوچک و متحرک در آسمان را بسیار آسان‌تر می‌سازد. وزارت دفاع تصریح می‌کند این فناوری می‌تواند به یک سیستم هشداردهی اولیه برای فعالیت‌های غیرمعمول یا تهدیدآمیز نزدیک به ماهواره‌های بریتانیا تبدیل شود. این نگرانی کاملاً موجه است؛ زیرا در سال‌های اخیر، ماهواره‌های روسی و چینی در نزدیکی فضاپیماهای غربی در حال مانور بوده‌اند و بریتانیا در حال تقویت قابلیت‌های نظارتی بر دارایی‌های فضایی خود است. داده‌های جمع‌آوری شده توسط ایناروس به واحدهای فرماندهی فضایی بریتانیا ارسال خواهد شد. بریتانیا برای ناوبری کشتی‌های خود، انتقال ترافیک تلفن همراه و هشدار در برابر حملات موشکی به ماهواره‌ها وابسته است.
مارشال سر هارو اسمیت، رئیس ستاد نیروی هوایی، در این راستا اضافه کرد: «قابلیت رصد زمین از فضا برای انعطاف‌پذیری ملی و برتری نظامی حیاتی است. این توانایی توسط تایکی و تیتانیا و در آینده نزدیک توسط جونو و اوبرون به نمایش گذاشته خواهد شد.» هر دو پروژه با بودجه‌ای فراتر از ۳ میلیارد پوند که به برنامه‌های فضایی در طرح سرمایه‌گذاری دفاعی تخصیص یافته، تامین می‌شوند.