تیم ملی را به تحقیر کشاندند، اما صدایشان خاموش ماند؛ تنها در برابر منتقدان و رسانه‌ها شاخ و شانه می‌کشند!
رویدادی که برای تیم ملی فوتبال ایران در آستانه شرکت در تورنمنت چهارجانبه در عراق به وقوع پیوسته، به هیچ وجه قابل پذیرش نیست؛ اتفاقی که بیش از همه، عدم واکنش و سکوت غیرقابل تصور فدراسیون فوتبال را به نمایش گذاشت.
براساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده و با دعوت رسمی فدراسیون فوتبال عراق، انتظار می‌رفت که کاروان تیم ملی فوتبال ایران امروز به این کشور عزیمت کند تا در مسابقات چهارجانبه بصره شرکت نماید؛ اما به طرز عجیبی، دولت عراق مجوز پرواز تیم ملی ایران را صادر نکرد، که این موضوع منجر به تغییراتی در برنامه سفر ملی‌پوشان گردید. در نهایت، اعضای تیم ملی فوتبال ایران با ترک تهران به سمت آبادان حرکت کردند و از آنجا به صورت زمینی به بصره رفتند؛ اتفاقی که به‌هیچ‌وجه جز بی‌احترامی به کاروان فوتبال ایران محسوب نمی‌شود.
آنچه به‌خصوص در برخورد دولت عراق شگفت‌انگیز است، واکنش فدراسیون فوتبال ایران به این حادثه است. در اینجا نه تنها هیچ واکنش جدی و متناسبی نسبت به این توهین دیده نمی‌شود، بلکه به نظر می‌رسد که همه چیز به سادگی پشت سر گذاشته میشود؛ گویی این حادثه لطمه‌ای به اعتبار فوتبال ایران وارد نکرده است. معلوم نیست چرا فدراسیون در مقابل چنین رفتاری سکوت کرده و حتی حاضر نیست درباره ادامه حضور تیم ملی در این رقابت‌ها تجدیدنظر کند.
سؤال اصلی این است که واقعاً حضور در چنین تورنمنتی چه ارزشی دارد که فدراسیون فوتبال حاضر به پذیرش چنین رویکردی شده است؟ آیا رقابت با دو تیم ضعیف فلسطین و متوسط عراق آن‌قدر حائز اهمیت است که باید وجهه و جایگاه تیم ملی ایران به این طریق زیر سئوال برود؟ واقعاً این مسابقات چه دستاوردی برای فوتبال ایران دارد که مقام‌های مسئول حاضر نیستند به خاطر این نوع توهین‌ها حتی از این تورنمنت انصراف دهند؟
تناقض تلخ ماجرا در این است که مسئولان فدراسیون و اعضای کادر فنی، به‌ویژه امیر قلعه‌نویی، در فضای رسانه‌ای معمولاً با زبانی تند از فوتبال ایران دفاع می‌کنند و به منتقدان پیام‌های تهدیدآمیز می‌دهند، اما در مواجهه با یک توهین مشخص به خود تیم ملی و حقوق فوتبال ایران، خبری از مواضع قاطعشان نیست. به نظر می‌رسد که ابراز قدرت تنها در برابر منتقدان داخلی و در شرایطی که هزینه‌ای متوجه آنها نیست، آسان است!
قلعه‌نویی که در ماه‌های اخیر بارها به منتقدان حمله کرده و اتهاماتی را به آنان نسبت داده، حالا باید روشن کند در قبال این اتفاق چه واکنشی دارد. آیا سرمربی تیم ملی به اندازه‌ای که برای پاسخ دادن به منتقدانش انرژی صرف می‌کند، در برابر این بی‌احترامی بزرگ به تیمش هم اقدام می‌کند یا اینکه این بار هم سکوت را برمی‌گزیند؟
حقیقت این است که تیم ملی ایران نباید به سادگی از کنار چنین رویدادی عبور کند، بلکه فدراسیون باید شدیدترین پاسخ را به این رفتار ناپسند بدهد. انصراف از این تورنمنت کم‌اهمیت می‌توانست حداقل واکنشی درخور به این بی‌احترامی باشد؛ به گونه‌ای که احترام و اعتبار تیم ملی فارغ از چند بازی دوستانه ارزشمند است.
متأسفانه به نظر می‌رسد برای برخی، برگزاری این چند بازی از حفظ شرف و جایگاه تیم ملی مهم‌تر است. به جای آنکه تیم ملی به‌واسطه احترام و اقتدار به مسابقات برود، اکنون ناچار است مسیر سیطره آبادان تا بصره را به صورت زمینی طی کند و فدراسیون نیز ترجیح داده با رویکردی سرد و بی‌تفاوت به نظر برسد، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. تأسف‌بارتر از رفتار دولت عراق، همین سکوت و بی‌تفاوتی مسئولان فوتبال ایران در قبال توهینی است که به اعتبار تیم ملی صورت گرفته است.
بیشتر بخوانید: پشت پرده احضار شجاع خلیل‌زاده به کمیته انضباطی