نقض احترام عراقیها به تیم ملی؛ «مگر این یکی نمیرفتید!»
تیم ملی فوتبال ایران در فیفادی پیشرو قرار است در رقابتهای بصره شرکت کند و در این راستا به مصاف تیمهای فلسطین و عراق برود. این بازیها از پیش برنامهریزی شده و فدراسیون فوتبال عراق به عنوان میزبان، بسترهای لازم را برای حضور سه تیم ملی دیگر در کشورش در این زمان مشخص فراهم کرده است. اگرچه در ابتدا در مورد نام تیمها کمی اختلاف نظر وجود داشت، ولی در نهایت فلسطین به این رقابتها اضافه شد و اکنون به عنوان نخستین حریف تیم ملی ایران شرکت خواهد کرد.
دعوت کردند، اما اجازه ندادند!
مشکلی که در این میانه بروز کرده، این است که میزبان در ابتدای امر به احترام تیم ملی فوتبال ایران توجهی نکرده است! این مسئله به تحریمهایی مربوط میشود که دونالد ترامپ برای پروازهای هواپیمایی ایران وضع کرده و از کشورهای همسایه خواسته تا حریم هوایی خود را به روی پروازهای ایرانی ببندند. به همین علت، امروز که تیم ملی قصد داشت با پرواز به بصره برود، خبر رسید که عراقیها اجازه این پرواز را صادر نکردهاند؛ بنابراین تیم ملی به تصمیمی جنجالی، راهی آبادان شد و از آنجا به طور زمینی به عراق سفر خواهد کرد. مسلماً چنین وضعیتی شایسته تیم ملی فوتبال ایران نیست، زیرا عراق به عنوان میزبان از ایران دعوت کرده، ولی حاضر نشده که اجازه پرواز مستقیم را بدهد و این بیاحترامی در تضاد با اصل دعوت محسوب میشود.
چالش جالبتر این است که پیشتر همین وضعیت برای تیمهای باشگاهی ایرانی که در لیگ نخبگان به میدان میرفتند، به وجود آمد و آنها با گفتوگو موفق به اخذ مجوز پرواز شدند. بنابراین، جدا از اینکه رفتار میزبان عراقی غیرمنطقی به نظر میرسد، فدراسیون باید شفافسازی کند که چگونه باشگاهها توانستهاند مشکلات پرواز خود را حل کنند، ولی تیم ملی با چالشهای مشابه رو به رو بوده و از رفع آن ناتوان شده است.
این یکی را نمیخواستید
مسئله حضور تیم ملی در رقابتهای بینالمللی و موانعی که بر سر راهش قرار دارد، مسألهای نو نیست. سابقاً نیز ایالات متحده به برخی از همراهان تیم ملی برای شرکت در جام جهانی ویزا نداد و اخبار حاکی از آن بود که تیم ملی ممکن است از حضور در آمریکا صرفنظر کند. اما با اشاره به تحریمهای احتمالی، فدراسیون موفق شد نظر نهادهای بالاتر را برای حضور در این رقابتها جلب کند، حتی اگر کمپ تیم ملی به کشور مکزیک منتقل شد و اجازه حضور بیش از ۲۴ ساعت در آمریکا به آنها داده نشد.
اگرچه برای حضور در جام جهانی اجبار و فشار وجود داشت، اما در مورد سفر به عراق این فشار وجود نداشت. در واقع انتظار میرفت که پس از بیاحترامیهای به وقوع پیوسته، تیم ملی تصمیم به عدم حضور در این کشور بگیرد، زیرا اهمیت این بازیهای تدارکاتی به هیچ وجه با حیثیت تیم ملی قابل مقایسه نخواهد بود.
با این وجود، به نظر میرسد که گروهی در فدراسیون و تیم ملی، بدون در نظر گرفتن این مسأله حفاظتی، برای برگزاری دو بازی تدارکاتی و امید به پیروزی پس از ماهها ناکامی، تن به چنین سفر عجیبی به کشور عراق دادهاند. شاید تهدید به عدم رفتن به عراق میتوانست کشور میزبان را وادار به صدور مجوز پرواز مستقیم تیم ملی نماید و واقعاً عجیب است که حتی به چنین راهکاری فکر هم نشده و به نظر میرسد منافع عدهای در پذیرش این محدودیتها نهفته است.