روزها بی هیچ تصمیمی می گذرند

ایرانیان  در این 517 روز به چشم دیده و با گوشت و پوست و استخوان لمس کرده اند که پیامدهای جنگ، گسترش تحریم و نیز محاصره دریایی کشور سطح رفاه مادی آنها را با سقوط روبه روکرده است. تنها در یک سال منتهی به 19 آبان امسال قیمت مواد غذایی تا 130 درصد به طور رسمی افزایش یافته است . این میزان تورم در یک سال یعنی کاهش قدرت  خرید شدید شهروندان. از سوی دیگر ایرانیان بیش از 500 روزاست با ذهنیتی  نا آرام به دلیل ترس از شروع جنگی دیگر زندگی کرده و آرامش روحی – روانی آنها نابود شده است. 
شوربختانه همین امروز که این نوشته را می خوانید بازهم نرخ تورم فزاینده پی روی مردم است  و نگرانی از جنگ سوم آنها را آزار می دهد.درد و رنج بازگونشده مردم ایران در این وضعیت برای شهروندانی که در بدترین شرایط با بردباری و خویشتن داری به حاکمیت اجازه داده اند بهترین تصمیم را بگیرند دیگراز اندازه عبور می کند.

ایرانیان هرشب که می خوابند وهر بامداد که از خواب بیسدار می شوند می خواهند ببینند کشورشان به وضعیت عادی برگشته است یا نه. 
آنها می پرسند چرا روزها یی  پشت سرهم همچنان سپری می شوند بدون اینکه از سوی نهادهای حاکمیتی تصمیمی کارساز و کار آمد برای عبور از روزهای ترس و وحشت گرفته شود. نمی توان به این دلیل که آمریکا تصمیمی نمی گیرد و نمی خواهد تسلیم شود این روزهای بلا تکلیفی را  ادامه داد.

این روزها را باید هرچه پرشتاب تر پایان داد و وضعیت عادی را به کشور بازگرداند تا شکاف توسعه یافتگی ایران با جهان بیش از این نشود. امتیت قیمتی دارد که باید پرداخت اما نباید دیگر عناصری  مثل آرامش ذهنی و نیز رفاه حداقلی را فدای آن کرد. باید معلوم شود سایه نبود امنیت 
چگونه از سر مردم دور می شود و تا چه زمانی این وضعیت باید ادامه یابد.