سه داروی ضدافسردگی در حفظ بهبود طولانی‌مدت بیماران نتایج بهتری نشان دادند
به گزارش بی‌بی‌سی، پژوهشگران در یک بررسی گسترده، اثربخشی داروهای مختلف ضدافسردگی را در درمان طولانی‌مدت اختلال افسردگی اساسی در بزرگسالان مقایسه کرده‌اند.
این مطالعه که نتایج آن ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ در مجله علمی «لنست روان‌پزشکی» منتشر شده، اطلاعات حاصل از ۱۱۵ کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده با بیش از ۳۰ هزار شرکت‌کننده را بررسی کرده است.
در مجموع، داده‌های ۳۰ هزار و ۴۲۸ نفر در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت. در بخش مقایسه مستقیم داروها در مطالعات ادامه درمان و ادامه درمان همراه با دوره تکمیلی، ۹ هزار و ۸۸۸ شرکت‌کننده از ۳۵ مطالعه بررسی شدند.
پژوهشگران ۲۱ داروی ضدافسردگی را از نظر توانایی حفظ پاسخ درمانی و میزان ادامه مصرف دارو مقایسه کردند.
نتایج نشان داد سه داروی اسیتالوپرام، آگوملاتین و دولوکستین در مقایسه با فلوکستین، که با نام تجاری پروزاک نیز شناخته می‌شود، در حفظ پاسخ درمانی طولانی‌مدت عملکرد بهتری داشته‌اند.
در این میان، اسیتالوپرام بالاترین عملکرد را در میان داروهای بررسی‌شده نشان داد. همچنین این دارو و دولوکستین در مقایسه با فلوکستین، با میزان کمتری از قطع درمان به هر علت همراه بودند.
اسیتالوپرام از گروه داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) است. این داروها با تأثیر بر سروتونین، یکی از انتقال‌دهنده‌های عصبی مرتبط با تنظیم خلق‌وخو، در درمان افسردگی به کار می‌روند.
دولوکستین در گروه داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین و نورآدرنالین (SNRI) قرار دارد و آگوملاتین نیز از داروهای ضدافسردگی با سازوکار متفاوت است.
بسیاری از دستورالعمل‌های پزشکی، داروهای گروه SSRI مانند اسیتالوپرام، سرترالین و فلوکستین را از گزینه‌های اولیه درمان افسردگی معرفی می‌کنند.
با وجود نتایج این بررسی، متخصصان تأکید دارند که یافته‌ها به معنای مناسب‌بودن اسیتالوپرام برای همه بیماران نیست. پاسخ افراد به داروهای ضدافسردگی متفاوت است و عواملی مانند عوارض جانبی، سابقه پاسخ به درمان و ترجیح بیمار در انتخاب دارو اهمیت دارند.
اریک روهه، استاد دانشگاه رادبود هلند و از پژوهشگران این مطالعه، گفته است انتخاب دارو می‌تواند برای هر بیمار متفاوت باشد و پزشک و بیمار باید درباره مناسب‌ترین گزینه به توافق برسند.
همچنین سمیر جوهر، متخصص روان‌پزشکی از کالج سلطنتی لندن، با اشاره به اهمیت یافته‌های پژوهش تأکید کرده است که این نتایج نمی‌تواند مشخص کند کدام دارو برای یک بیمار مشخص بهترین گزینه است. او معتقد است افرادی که با داروی فعلی خود پاسخ درمانی مناسبی گرفته‌اند، نباید صرفاً بر اساس نتایج این پژوهش داروی خود را تغییر دهند.
آلن یانگ، استاد روان‌پزشکی و از اعضای کالج سلطنتی روان‌پزشکان، نیز گفته است تفاوت عملکرد داروها در نتایج بلندمدت محدود بوده و عواملی مانند عوارض جانبی، پاسخ قبلی بیمار و ترجیح شخصی او باید در تصمیم‌گیری درمانی در نظر گرفته شود.
اسیتالوپرام نیز مانند سایر داروها ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. اختلال خواب، یبوست و افزایش وزن از جمله عوارض احتمالی آن هستند، هرچند همه مصرف‌کنندگان این عوارض را تجربه نمی‌کنند.
پژوهشگران در عین حال تأکید کرده‌اند که برای دستیابی به اطلاعات قابل‌اعتمادتر درباره آثار طولانی‌مدت داروهای ضدافسردگی، انجام مطالعات مقایسه‌ای بیشتر ضروری است.
این یافته‌ها می‌تواند به پزشکان و بیماران در انتخاب دارویی کمک کند که علاوه بر کاهش علائم افسردگی، به حفظ بهبود در دوره طولانی‌تر درمان نیز کمک کند.
منبع : بی بی سی