چند بازیکن استقلال خیانت کردند تا پدرم جام نگیرد/ پورحیدری زمینش را فروخت تا استقلالی‌ها را نگه دارد/ بعد از دربی ایمون زاید گوشی ام را در آمریکا خاموش کردم

خانواده منصور پورحیدری کاملاً ورزشی هستند. علاوه بر پدر استقلال که زندگی خود را وقف آبی‌پوشان پایتخت کرد، همسرش نیز جزو مدیران مطرح ورزش کشورمان به حساب می‌آید و البته عسل پورحیدری که هم اکنون کاپیتان تیم بسکتبال بانوان استقلال است.

دختر منصورخان مقابل دوربین خبرورزشی نشست و حرف‌هایی را بر زبان آورد که بسیاری از آنها را تا امروز نشنیده‌ و نخوانده آید:

خوش قدم برای استقلال

من متولد مهر ۱۳۷۰ هستم یعنی حد فاصله دومین قهرمانی استقلال در جام باشگاه‌های آسیا(مرداد ۱۳۷۰) و نایب قهرمانی این تیم در دوره بعدی همین مسابقات(دی ۱۳۷۰) بابام همیشه می‌گفت تو برای استقلال خوش قدم هستی. اینکه فرزند منصور پورحیدری باشی حس خیلی عجیبی است و واقعا به آن افتخار می‌کنم.

قهرمانی سوم استقلال در آسیا

به نظرم استقلال می‌تواند یک روزی دوباره قهرمان آسیا شود. شاید الان یک مقدار دور از انتظار باشد ولی می‌تواند چنین اتفاقی رخ بدهد. واقعا دوست دارم که این صحنه را ببینم و شاهد قهرمانی دوباره استقلال در آسیا باشم.

مهدی هاشمی نسب اذیتم می‌کرد!

تابستان سال ۷۸ هنگامی که بابا سرمربی تیم ملی بود را خوب یادم می‌آید. با او زمین شماره ۲ ورزشگاه آزادی می‌رفتیم و تمرینات را از نزدیک می‌دیدم. یک توپ برمی‌داشتم و روی آن می‌نشستم اتفاقاً بعضی از بازیکنان هم اذیتم می‌کردند. مثلا مهدی هاشمی نسب به شوخی اذیتم می‌کرد(می خندند) یه کلاه خاصی هم سرم می‌گذاشتم که هنوز عکسشو دارم.

پدرم استقلال را به همه چیز ترجیح داد

تصمیمی که پدرم در اسفند ۱۳۷۸ گرفت و تیم ملی را رها کرد تا سرمربی استقلال شود، کاملاً نشان داد که این تیم را به همه چیز ترجیح می‌دهد و واقعا عاشق استقلال است. بابا حتی زمانی که سرمربی استقلال نبود هم بازی‌های استقلال را با استرس نگاه می‌کرد. استقلال را از همه چیز بیشتر دوست داشت. اوایل این قضیه ما را اذیت می‌کرد ولی الان که خودم کاپیتان تیم بسکتبال استقلال هستم، دقیقاً همین طوری شده‌ام.

 راز خیانت در انزلی

خرداد ۱۳۸۱ در هفته پایانی اولین دوره رقابت‌های لیگ برتر استقلال فقط یک مساوی می‌خواست تا با پدرم قهرمان اولین دوره این پیکارها شود ولی باختیم و هنوز هم در مورد آن بحث‌های زیادی مطرح است ولی پدرم هیچ وقت حاضر نشد در موردش صحبت کند. حتی خودم هم چند بار ازش پرسیدم ولی حرفی نزد. چند بازیکن استقلال در آن بازی کم کاری کردند. ممکن است که چند بازیکن خیانت کرده باشند ولی آنقدر تلخ است که دوست ندارم خیلی در موردش حرف بزنم. با حرف‌هایی هم که مادرم پس از فوت پدرم بر زبان آورد، معلوم شد که همه چیز کاملاً مشخص است(فریده شجاعی چند سال قبل در گفتگو با خبرورزشی مدعی شد برخی بازیکنان استقلال در مسابقه معروف با ملوان در خرداد سال ۱۳۸۱ پس از فوت منصور پورحیدری با او تماس گرفته و حلالیت خواستند)

برادرم من را پرت کرد به آسمان!

در بازی برگشت استقلال و الاتحاد عربستان که زمستان سال ۱۳۸۰ برگزار شد و اهمیت زیادی هم داشت، علیرضا نیکبخت واحدی در دقایق تلف شده گل صعود ما را زد، برادرم همان لحظه از شدت خوشحالی و هیجان، من را گرفت و به بالا پرت کرد طوری که نزدیک بود کله‌ام به به سقف بخورد! استرس من و برادرم همیشه برای تماشای بازی‌های استقلال بیشتر از مادرم بود.

یک زمانی دیدن بازی‌های استقلال را کنار گذاشته بودم ولی حالا دوباره به طور جدی پیگیری می‌کنم. همیشه نتایج استقلال را پیگیری می‌کردم البته ولی یک مدتی به خاطر اینکه پدرم تازه فوت کرده بود، بازی‌ها را نمی‌دیدم و صرفاً نتایج را دنبال می‌کردم ولی حالا شرایط عوض شده است.

پیگیری بازی‌های استقلال در لس آنجلس

برای مقطعی خارج از ایران زندگی می‌کردم و لس آنجلس بودم ولی همانجا هم بازی‌های استقلال و به ویژه دربی‌ها را پیگیری می‌کردم. همه دربی‌هایی که در امریکا بودم را به دقت تماشا کردم. اتفاقاً دوستان پرسپولیسی هم در آمریکا زیاد داشتم و سر دربی کل کل می‌کردیم.

وقتی آمریکا بودم، بلافاصله بعد از دربی به بابا زنگ می‌زدم و هر طوری بود، می‌خواستم باهاش صحبت کنم. مخصوصاً وقتی می‌بردیم. در مقطع مدیریت فنی پدرم، استقلال ۴ دربی متوالی را برد که من سه مسابقه را در آمریکا دیدم.

بعد از باخت استقلال گوشی را خاموش می‌کردم

بعد از باخت استقلال در دربی بهمن ۱۳۹۰ که به دربی ایمون زاید معروف شد، گوشی خودم را خاموش کردم و چند روز جواب کسی را نمی‌دادم. خیلی مسابقه بدی بود. هروقت استقلال دربی را می‌باخت، گوشی را خاموش می‌کردم ولی اگر بازی را می‌برد، خودم به همه زنگ می‌زدم و کری می‌خواندم(می خندد)

کری خواندن با دختر عابدزاده

من و نگار عابدزاده در دبیرستان مهدوی با یکدیگر همکلاسی بودیم و بغل دست هم می نشستیم. خیلی هم کری می‌خواندیم ولی بعد از پایان دوره مدرسه دیگر نگار را ندیدم. البته باهم خیلی خوب بودیم. حتی سر دربی هم برای هم کرکری می‌خواندیم.

بیشتر بخوانید: زنان بسکتبالیست استقلال به یاد پدر آبی‌ها؛ عسل با تصویر پدر وارد زمین شد +عکس

پدرم یک روز بعد از رفتن من فوت کرد

سال ۱۳۹۴ بود که داخل حیاط دانشکده در لس آنجلس اینستاگرام را دیدم و خبر به کما رفتن پدرم را خواندم. یک هفته بعد به سوی تهران پرواز کردم و حدود یک ماه اینجا پیش بابام ماندم. بیماری منصور پورحیدری آنقدر از نظر پزشکان پیشرفته شده بود که حتی بعضی از آنها می‌گفتند شیمی درمانی هم نباید کرد ولی در مرحله اول شیمی درمانی خیلی خوب جواب داد به طوری که یک غده بزرگ کاملاً محو شد و پزشکان می‌گفتند معجزه شده. بابا حتی اوایل سال ۱۳۹۵ یک مقدار وزن هم اضافه کرد و حالش خیلی بهتر شده بود ولی اواخر تابستان همان سال دوباره حالش بد شد و مادرم به من گفت سریع خودت را به ایران برسان. آمدم و یک هفته در بیمارستان کنار پدرم ماندم اما مجبور بودم برگردم چون امتحانات خیلی مهمی داشتم. دقیقاً ۲۴ ساعت بعد از اینکه به لس آنجلس برگشتم، پدرم فوت کرد و به همین خاطر در مراسمش حضور نداشتم.

استقلال هنوز طلب پورحیدری را نداده

پدرم وقتی فوت کرد، مبالغی را از استقلال طلبکار بود که هنوز پس از گذشت ۱۰ سال آن را پرداخت نکرده‌اند. حتی بعد از فوت بابا ما متوجه شدیم که او یک تکه زمین داشت اما آن را فروخت تا چند بازیکن استقلال را در این تیم نگه دارد و مانع جدایی آنها شود. در این ۱۰ سال هر کجا نام پدرم مطرح شده، طوری به من احترام گذاشتند و جوری به آن افتخار کردم که خیلی قشنگ است. حتی شاید مادرم با این حرف‌هایی که می‌گویم خیلی موافق نباشد ولی گاهی اوقات وقتی این ماجراها را می‌بینم و شکل احترام مردم را میبینم، پیش خودم می‌گویم این نکته از هزاران میلیارد پول هم می‌تواند ارزشمندتر باشد. باور کنید من از مادر و برادرم استقلالی‌ترم. حالا شاید بهتر باشد اینطوری بگویم که من و علی از مادرم استقلالی‌تریم(می خندد) شاید مادرم به خاطر چیزهایی که در استقلال دید، یک حالت خاصی دارد ولی البته که او هم استقلالی است.

به خاطر استقلال در آمریکا نماند

شرایط اقامت من در آمریکا به گونه‌ای بود که در و مادرم هم باید سال ۱۳۹۲ به این کشور سفر می‌کردند. بابا فقط همان یک بار به آمریکا آمد و بعدش گفت من نمی‌توانم اینجا زندگی کنم! باور کنید این قضیه هم به خاطر استقلال بود. در آمریکا همه فکرش استقلال بود و بازی‌ها را تماشا می‌کرد.

علاقه به فرهاد مجیدی

پدرم فرهاد مجیدی و مجتبی جباری را خیلی قبول داشت. خسرو حیدری را هم همینطور. ستار همدانی هم از جمله بازیکنان مورد علاقه پدرم بود.

اتفاق رویایی برای برگشتن به استقلال

مادرم از روزی که در هیئت مدیره باشگاه استقلال قرار گرفت، برای تاسیس تیم بسکتبال و گسترش فعالیت‌های بانوان در این باشگاه خیلی تلاش کرد. سرانجام تابستان سال ۱۴۰۴ بود که تیم بسکتبال بانوان استقلال راه افتاد و من هم به آن پیوستم. یک حس رویایی و افتخارآمیز چون هم بسکتبال را خیلی دوست داشتم و هم به استقلال فوق العاده علاقه‌مند بودم.
اینکه می‌گفتند عسل پورحیدری در استقلال باند درست کرده و سرمربی پنهانی تیم بسکتبال بانوان است، اصلاً صحت ندارد. وقتی چنین حرف‌هایی را می‌شنوم، جوابی نمی‌دهم و آن را به زمان می‌سپارم.

من سرمربی استقلال را برکنار نکردم

هنگامی که می‌خواستند خانم فرزانه جمامی را به استقلال بیاورند، از من پرسیدند و نظرم را گفتم اما در انتخاب ایشان خود باشگاه تصمیم گرفت. مادرم پیگیر قضیه بودند و فرزانه جان سرمربی تیم بسکتبال استقلال شد. با او در تیم نفت کار کرده بودم ولی برگزیده شدن کادر فنی و بازیکنان کاملاً در حیطه اختیارات فرزانه جمامی بود و عسل پورحیدری دخالتی نکرد. حتی تابستان امسال وقتی به هر دلیلی تصمیم به تغییر کادر فنی گرفته شد، هیچ نظری از من نخواستند.

الان مقابل دوربین خبرورزشی این را می‌گویم و می‌دانم که خانم فرزانه جمامی هم آن را می‌بیند. شاید خانم جمامی و چند نفر دیگر فکر کردند که من ایشان را عوض کردم ولی باور کنید کوچک‌ترین نقشی نداشتم. همانطور که پارسال نقشی نداشتم، امسال هم در این ماجرا کاره‌ای نبودم. مادرم در روی کار آوردن خانم جمامی خیلی نقش داشت و از من هم نظر خواستند شاید بتوان گفت ما باعث شدیم که ایشان بیاید ولی بازیکنان و کادر فنی را خودش انتخاب کرد. در بحث مربیگری هم هیچ دخالتی نمی‌کردم. الان خانم جمامی به وضوح از من دلخور است و جوابم را هم نداده ولی واقعاً دلیلش رانمی‌دانم. این را هم به زمان می‌سپارم. من برای ایشان استوری گذاشتم و ضمن تشکر، آرزوی موفقیت کردم ولی ایشان حتی جواب آن را هم نداد. برای من که ۳ سال در تیمش بازی کردم این حرکت خیلی دردناک بود. همیشه می‌گفتم فرزانه جمامی ذات خوبی دارد. البته دلم از او شکسته ولی همه این موارد را به زمان می‌سپارم.

گفتند شما نباید در استقلال باشید!

اواخر تابستان دو نفر با صراحت به من گفتند که شنیده‌ایم یک عده دوست ندارند در استقلال بمانی. حتی یک شخصی به من زنگ زد و گفت شنیده‌ام که دیگر در استقلال نیستی. دو نفر دقیقاً به من گفتند که می‌گویند باید پای خانواده پورحیدری را از باشگاه استقلال قطع کنیم. در این رابطه با آقای تاجرنیا حرفی نزدم ولی ۲۴ ساعت بعد از اینکه با خبرورزشی مصاحبه کردم و قضیه رسانه‌ای شد، باشگاه استقلال بیانیه صادر کرد.

باور کنید من هنگام عقد قرارداد با استقلال حتی رقم آن را نگاه هم نکردم چون عاشق این تیم هستم. البته مادرم از این قضیه حرص می‌خورد ولی فکر می‌کنم در این رابطه به سمت پدرم گرایش پیدا کرده‌ام.

تیم خوب سهراب

استقلال این فصل تیم خیلی خوبی با سهراب بختیاری‌زاده دارد و امیدوارم حرف‌های زیادی در لیگ نخبگان آسیا داشته باشد. در لیگ برتر خودمان هم انشالله قهرمان می‌شویم.

پدرم با خبر ورزشی خوب بود

بابا کلاً دوست نداشت بازیکنان زیاد مصاحبه کنند ولی هیچ وقت در خانه از خبر ورزشی بد نگفت و با رسانه شما واقعا خوب بود.

بعد از فوت پدرم یک عده فراموشمان کردند

استقلالی‌های واقعی بعد از فوت پدرم ما را فراموش نکردند اما یک عده هم بودند که پس از فوت منصور پورحیدری دیگر سراغمان را نگرفتند. مجسمه پدرم که سر کوچه ما نصب شده بود هم هنوز پیدا نشده است. اول گفتند دزدیده شده، بعداً گفتند برای تعمیرات بردنش ولی هنوز برنگشته و جایش خالی است. در مجموع باید بگویم آنقدری که منصور پورحیدری برای استقلال مایه گذاشت، استقلال در حقش محبت نکرد. همین الان پرداخت مطالبات پدرم بعد از ۱۰ سال کمترین کاری است که می‌توانستند انجام بدهند.

شاید سرمربی استقلال شوم

مربیگری را دوست دارم و شاید روزی سرمربی تیم بسکتبال بانوان استقلال شوم. در عرصه دانشگاه مربیگری کرده‌ام و می‌دانم چقدر سخت است. البته شاید اگر سرمربی شدم، بازیکنانی هم باشند که مانند دوره پدرم بخواهند زیرآب سرمربی خود را بزنند. من از پدرم یاد گرفتم که در شرایط سخت روی اعتقاداتم بایستم و پا روی شرافتم نگذارم. پدرم این کار را خیلی خوب انجام می‌داد و از او به درستی یاد گرفتم.

بیشتر بخوانید: عسل پورحیدری: یک روز بعد از ترک ایران، پدرم فوت کرد/ با دختر عابدزاده هم‌نیمکت بودیم اما کری می‌خواندیم!