نقد و بررسی فیلم «آخرالزمان زِد: جهان نو» 'Apocalypse Z: New World'
فرارو- موج آثار آخرالزمانی سینمای اروپا با عرضه قسمت تازه مجموعه اسپانیایی «آخرالزمان زِد» ادامه دارد؛ فیلمی سرگرم‌کننده که هرچند تماشاگر را درگیر اکشن پرشتاب خود می‌کند، اما از ارائه الگوی ساختاری جدید بازمی‌ماند.
به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، برای تماشای فیلم سینمایی «آخرالزمان زد: جهان نو»، دومین اقتباس از رمان‌های پرفروش مانل لوریرو، نیازی به پیش‌زمینه تماشای قسمت نخست یعنی «آغاز پایان» (۲۰۲۴) ندارید. این دنباله سینمایی به کارگردانی کارلس تورنس، خط روایی مستقلی را برمی‌گزیند؛ هرچند علاقه‌مندان به جهان زامبی‌ها پیشاپیش به سازوکارهای روایی این‌گونه آثار کاملاً مسلط هستند.
پیرنگ بنیادین بر همان پیش‌فرض سنتی استوار است: همه‌گیری ویروسی دهشتناک که انسانیت را درمی‌نوردد و مبتلایان را به توده‌هایی درنده‌خو و مسخ‌شده تبدیل می‌کند. در تغییری محسوس، داستان این بار در جزایر قناری آغاز می‌شود؛ سرزمینی که در متن فیلم از آن به عنوان «واپسین پناهگاه اروپا» یاد می‌شود. در این بستر بحران‌زده، شخصیت روبرتو (با هنرنمایی کارلوس آلکائیده)، فرزند سیاستمداری مقتدر که سهل‌انگاری فاجعه‌بارش جرقه شیوع اولیه بیماری بوده، در پناهی نسبی زندگی می‌کند.
شکست راهکارهای قرنطینه و انزوای سرزمینی، حاکمیت لرزان را واداشته است تا شهروندان عادی، از جمله روبرتو، را به خدمت اجباری نظامی بکشاند. این شرایط پرمخاطره او را به تبانی با پریچنکو (با بازی خوزه ماریا یازپیک) سوق می‌دهد؛ شخصیتی که از قسمت پیشین بازگشته و اکنون دلال بی‌رحم بازار سیاه است. پریچنکو مقدمات اعزام روبرتو به مأموریتی نظامی در مادرید را فراهم می‌سازد تا هم‌زمان با عملیات نیروهای ویژه در تصرف انبار تدارکات فرودگاه، داروهای حیاتی را برای او قاچاق کند.
به محض فرود هواپیما در پایتخت مخروبه، نخستین صحنه درگیری گسترده شکل می‌گیرد؛ فصلی نفس‌گیر و بی‌وقفه که در عین حال به ورطه تکراری ملال‌آور می‌افتد. الگوهای آشنای دویدن زامبی‌ها در خیابان‌ها، هجوم به پله‌ها و شلیک‌های بی‌پایان، تا حد زیادی یادآور فیلم‌های جنگی است تا اثری در پی خلق دلهره اصیل.
در لایه‌های زیرین، اثر به کنایه‌هایی جامعه‌شناختی نسبت به معضل مهاجرت در مرزهای اروپا ناخنک می‌زند و در نمایی دیگر با کشف ارتباط اینترنتی دایل‌آپ در ترمینالی متروکه، تصویری از جهان پیشین را احیا می‌کند. سکانس اوج در میدان گاوبازی سنتی، پایانی پرتنش و تماشایی خلق می‌کند؛ اما واقعیت این است که میان یک اثر منسجم، شسته‌رفته و خوش‌ساخت با فیلمی صاحب اندیشه و اصالت هنری، فاصله‌ای عمیق وجود دارد.