هادی کاظمی گزینه اولم بود / در مقابل بعضی خواسته‌ها می‌ایستم اگر ...
به گزارش ایسنا، فیلم سینمایی «حاشیه» که از ۱۳ آبان‌ماه اکران آن آغاز شده درباره‌ی خانواده‌ای است که در پی تغییر ناگهانی وضعیت اقتصادی و جایگاه اجتماعی‌شان، ناچار می‌شوند محل زندگی‌شان را در مرکز شهر ترک کنند و به یکی از مناطق حاشیه‌ای تهران نقل مکان کنند. در جریان این جابه‌جایی خانواده درگیر ماجراهایی می‌شوند.
هادی کاظمی، مهران احمدی، سجاد بابایی، ونوس کانلی، میترا رفیع، جواد قامتی، محمود نظرعلیان، محمد موحدنیا، حسین شهبازی و آندیا عبدالرضایی بازیگران این فیلم هستند.
محمد علیزاده‌فرد -کارگردان فیلم سینمایی «حاشیه»- در گفت‌وگو با ایسنا از ایده‌ی اولیه، انتخاب بازیگران و دغدغه‌های اجتماعی این فیلم گفت. «حاشیه» نخستین تجربه‌ی علیزاده‌فرد در ساخت فیلم بلند سینمایی و در ژانر معمایی و پلیسی ساخته شده است. این فیلم محصول مشترک سازمان هنری رسانه‌ای اوج و سوره است.
در ادامه متن مصاحبه این کارگردان را بخوانید:
فیلم «حاشیه» اولین فیلم بلند شماست. جرقه اولیه این قصه از کجا آمد و چرا آن را برای شروع انتخاب کردید؟
این فیلم در واقع اولین فیلم بلند من نیست، پیش‌تر دو فیلم بلند ویدیویی ساخته بودم و «حاشیه» تجربه سوم من در قالب بلند داستانی بود، اما نخستین فیلمی است که اکران سینمایی شده است.
دلیل انتخاب این سوژه شرایط اقتصادی کشور بود. بسیاری از کسانی که قشر متوسط جامعه محسوب می‌شدند، تغییر طبقه داده‌اند و زندگی‌شان مثل گذشته نیست. این موضوع مهم‌ترین بخش سبد هزینه خانوار، یعنی مسکن، را تحت فشار می‌گذارد و آدم‌ها مجبور می‌شوند از محله‌ای که در آن زندگی می‌کردند فاصله بگیرند و به حاشیه بروند. این روند حاشیه‌نشینی را گسترده‌تر می‌کند. بافت فرهنگی متفاوت حاشیه و آسیب‌هایی که از شرایط آنجا ناشی می‌شود هم دلیل دیگری بود. می‌خواستیم تلنگری بزنیم و در حد بضاعت به این پرسش بپردازیم که وقتی حاشیه‌نشینی چه بخواهیم چه نخواهیم بیشتر می‌شود، چه باید کرد و چطور می‌شود آن را مدیریت کرد.
فیلم با آغازی پرتعلیق شروع می‌شود. چقدر از تجربه‌تان در فیلم کوتاه برای ساخت این بخش استفاده کردید؟
ریتم و تمپو لزوماً به مدت زمان روایت ربطی ندارد. در فیلم کوتاه هم آثاری داریم که تمپوی پایینی دارند. تلاش من در روایت این است که مخاطب از ادامه دادن فیلم اذیت نشود. اولین عامل ایجاد ریتم حوادث داستانی است. اگر قصه جلو نرود و مخاطب اتفاق تازه‌ای نبیند، ملال‌آور می‌شود. بعد از آن، شیوه کارگردانی و توجه به ریتم بیرونی و درونی هم این را تقویت می‌کند. ترجیح می‌دهم مخاطب بعد از پایان فیلم حریص باشد که بیشتر ببیند، نه اینکه خسته شده باشد. خدا را شکر بازخوردهایی که در سالن‌ها و فضای مجازی گرفته‌ایم نشان می‌دهد مخاطب خسته نشده و قصه خوش‌ریتم است.
چند بحران (دیه، گم‌شدن کودک، اعتیاد، کودکان کار) با شتاب وارد قصه می‌شوند و بعضی گره‌ها سریع باز می‌شوند. این ریتم انتخاب آگاهانه شما بود یا محدودیت‌های فیلمنامه و زمان؟
هم محدودیت زمانی داشتیم و هم محدودیت‌هایی غیر از زمان برای نشان دادن بعضی چیزها. تلاشمان این بود که این موضوعات را در دل داستان یا در پس‌زمینه آن بیاوریم، نه اینکه مفاهیمی بی‌ارتباط را پشت سر هم کنار هم بگذاریم. چه کودکان کار، چه اعتیاد، چه خلاف‌هایی مثل چاقوکشی در میان نوجوانان، همه را در بدنه قصه آوردیم تا این حس به مخاطب منتقل نشود که مطالب بی‌ربط کنار هم جمع شده‌اند و روایت خانواده اصلی فیلم با یک مفهوم واحد جلو برود. امیدوارم مخاطب هم همین بازخورد را داشته باشد.
«محسن» با بازی هادی کاظمی، نقش اصلی فیلم شماست و هویتش تدریجی آشکار می‌شود. چرا این شخصیت را انتخاب کردید و چطور مانع شعاری شدن نشانه‌های مذهبی او شدید؟
ترجیح می‌دهم درباره این شخصیت زیاد صحبت نکنم، چون نمی‌خواهم مخاطب با پیش‌زمینه ذهنی وارد سالن شود. اما پس‌زمینه شخصیتی او قطعاً در قصه اثرگذار است. بدون این جایگاه اجتماعی، حرفی که می‌خواستیم در داستان بزنیم ناقص می‌ماند، چون این جایگاه مسئولیت مصلح اجتماعی بودن را به دوش می‌کشد. این آدم وقتی وارد حاشیه می‌شود، شاید در ابتدا دغدغه اصلاح اجتماعی ندارد، اما وقتی خودش درگیر می‌شود و عمیق‌تر با مسائل روبه‌رو می‌شود، تصمیم می‌گیرد جدی وارد حل آنها شود. اگر هر شخصیت یا جایگاه اجتماعی دیگری را در نظر می‌گرفتیم، این مفاهیم از دست می‌رفت.
هادی کاظمی را بیشتر با کمدی می‌شناسیم. چطور به او برای نقش «محسن» رسیدید؟
چهره هادی کاظمی در ذهن بیشتر مخاطبان با سریال‌ها و فیلم‌های کمدی تصویر شده و دیدنش در یک موضوع اجتماعی شاید کمی سخت باشد، اما برای من چندان دشوار نبود. نمونه‌های موفقش را در این سال‌ها دیده‌ایم.
جواد عزتی را به یاد دارم که در «ماجرای نیمروز»، وقتی اولین بار در نقش جدی اطلاعاتی روی پرده آمد، در سینما بهمن در جشنواره فجر کل سالن خندید، ولی امروز در نقش‌های جدی پذیرفته شده و موفق است. آقای عطاران هم از دنیای کمدی آمد و نقش جدی بازی کرد. به نظرم هادی با پیشینه و توانمندی‌اش و پختگی‌ای که بعد از بیست، سی سال کار در ژانر کمدی که یکی از دشوارترین ژانرهاست، به دست آورده، می‌توانست به ما کمک کند. خودش هم انگیزه و همراهی زیادی داشت و خروجی برایم مطلوب بود.
او گزینه اول من بود، اما انتخاب بازیگر روندی است که در آن تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار هم نظر دارند و باید به تعامل برسید. ما همین مسیر را طی کردیم.
درباره مهران احمدی و سجاد بابایی چطور؟
مهران احمدی هم از بازیگرانی است که در هر دو فضا پذیرفته شده است. برای نقش مهدی چند گزینه داشتیم و یکی از آنها آقای احمدی بود. فیلمنامه را فرستادیم، خواندند و استقبال کردند و به توافق رسیدیم. سجاد بابایی را هم از طریق بازی در یک فیلم کوتاه می‌شناختم، پیش از اینکه در سینمای بلند دیده شود. وقتی فیلمنامه را خواند، ابراز علاقه کرد. برایش مهم بود فضاهای مختلف را تجربه کند و گفت تا حالا پلیس بازی نکرده و این نقش برایش جذاب است. من هم از این پیشنهاد استقبال کردم. به نظرم از نقش‌هایی است که مخاطب می‌پذیرد و با اینکه حضورش زیاد نیست، اما در داستان اثرگذار است.
درباره حضور کم شخصیت‌های زن داستان بگویید؟
قصه ما مردانه است و کسی نمی‌تواند به این موضوع ایراد بگیرد. ارتباط مادر و دختر در سینما بارها روایت شده و من دوست داشتم این سو را، یعنی ارتباط پدر و دختر را، روایت کنم. حضور خانم‌ها در فیلم کمتر است، اما بی‌دلیل و بی‌اثر نیست. برای اینکه قصه لو نرود نمی‌توانم بیشتر توضیح بدهم، ولی به نظرم هر شخصیتی باید به اندازه‌ای در قصه حضور داشته باشد که داستان را جلو می‌برد. روایت فیلم بیشتر مردانه و پدرانه است و این به ذات قصه برمی‌گردد.
درباره نقش مسجد در روایت فیلم تان بیشتر توضیح بدهید؟
این را در جشنواره فجر هم گفتم و چیزی نیست که بخواهیم پنهانش کنیم. آمار روشن است و اگر اشتباه نکنم در حاشیه تهران نزدیک به ۳۰۰ مسجد تعطیل داریم. دلیلش این است که هیچ روحانی‌ای حاضر نیست به آنجا برود و فعالیت کند. شاید جامعه روحانیت باید در عملکرد و رسالت و جایگاه اصلی‌اش بازنگری کند و حواسش باشد که اگر از این پایگاه مردمی فاصله بگیرد، اتفاق خوبی نمی‌افتد. مساجد اولین و مهم‌ترین پایگاه‌های مردمی هستند و می‌شود در محلات، فراتر از نماز جماعت، کارهای جدی انجام داد. این موضوعی است که باید به آن توجه ویژه شود و ما هم در حد بضاعت به آن پرداختیم.
اگر دوباره بخواهید فیلم «حاشیه» را بسازید چه چیزی را در فیلم تغییر می‌دهید؟
اگر بخواهم «حاشیه» را دوباره بسازم، تغییراتی در آن خواهم داد. یکی از کارهایی که قطعاً می‌کنم این است که در برابر بعضی از خواسته‌هایی که از من می‌شد، جدی‌تر مقاومت می‌کنم. در قصه چیزهایی بود و مسائلی مطرح بود که فعلاً، در این برهه که فیلم اکران شده و نیاز داریم مانعی پیش روی‌مان نباشد، بهتر است درباره‌شان صحبت نکنیم. ان شاالله روزی که توانمان بیشتر شد، شاید بعضی حرف‌ها قابل‌بیان‌تر باشد.
در پایان تیزر فیلم سینمایی «حاشیه» را ببینید:
انتهای پیام