وویجر ۱ به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد
فضاپیمای وویجر ۱ ناسا پس از نزدیک به پنج دهه حرکت در فضا، در آستانه ثبت رکوردی تازه قرار دارد. این کاوشگر که دورتر از هر وسیله ساخت بشر دیگری از زمین حرکت کرده است، روز چهارشنبه به فاصله حدود ۲۶ میلیارد کیلومتری از زمین خواهد رسید؛ فاصله‌ای که نور برای پیمودن آن به ۲۴ ساعت زمان نیاز دارد.
این فاصله در علم نجوم «یک روز نوری» نامیده می‌شود. به بیان ساده، زمانی که وویجر ۱ به این نقطه برسد، امواج رادیویی که از زمین برای آن ارسال می‌شوند، حدود ۲۴ ساعت در راه خواهند بود تا به فضاپیما برسند. بنابراین، ارسال یک پیام و دریافت پاسخ آن در صورت پاسخ‌گویی فوری فضاپیما، تقریباً دو روز زمان می‌برد.
ناسا اعلام کرده است که وویجر ۱ در ساعت ۵ و ۱۶ دقیقه صبح به وقت شرق آمریکا در روز ۱۸ نوامبر به این فاصله خواهد رسید. این فضاپیما با سرعتی نزدیک به ۶۱ هزار کیلومتر در ساعت در فضای میان‌ستاره‌ای حرکت می‌کند.
وویجر ۱ در پنجم سپتامبر ۱۹۷۷ از پایگاه فضایی کیپ کاناورال در ایالت فلوریدای آمریکا به فضا پرتاب شد. مأموریت اولیه آن بررسی سیاره‌های مشتری و زحل و قمرهای آنها بود. این کاوشگر در جریان سفر خود اطلاعات ارزشمندی درباره این سیاره‌ها جمع‌آوری کرد و به شناسایی چند قمر و حلقه جدید در اطراف آنها کمک کرد.
این فضاپیما در سال ۲۰۱۲ از مرز هلیوسفر عبور کرد و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد. هلیوسفر حبابی از ذرات و میدان‌های مغناطیسی است که خورشید ایجاد می‌کند و منظومه شمسی را در برابر بخشی از ذرات پرانرژی فضای میان‌ستاره‌ای محافظت می‌کند.
وویجر ۱ پس از ورود به این منطقه همچنان به جمع‌آوری اطلاعات علمی ادامه داده است. یکی از دستاوردهای مهم آن، ثبت اطلاعات درباره پرتوهای کیهانی کهکشانی با انرژی پایین در محیط میان‌ستاره‌ای بوده است؛ اطلاعاتی که مطالعه این ذرات را در خارج از محدوده تأثیر باد خورشیدی امکان‌پذیر کرده است.
دوقلوی وویجر ۱ در سال ۲۰۳۵ به این رکورد می‌رسد
فضاپیمای وویجر ۲، خواهر دوقلوی وویجر ۱، نیز در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شد، اما مسیر متفاوتی را برای بررسی سیاره‌های اورانوس و نپتون در پیش گرفت. این فضاپیما در سال ۲۰۱۸ وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد و پیش‌بینی می‌شود در نوامبر ۲۰۳۵ به فاصله یک روز نوری از زمین برسد.
هر دو فضاپیما حامل صفحه‌ای طلایی هستند که به «صفحه طلایی وویجر» شهرت دارد. این صفحه شامل تصاویر، صداها، موسیقی و پیام‌های خوشامدگویی به ۵۵ زبان است و با هدف معرفی زمین و زندگی روی آن به تمدن‌های احتمالی فرازمینی طراحی شده است.
با گذشت نزدیک به ۵۰ سال از آغاز مأموریت، وویجر ۱ همچنان یکی از مهم‌ترین پروژه‌های اکتشاف فضایی بشر به شمار می‌رود. این مأموریت نه‌تنها شناخت دانشمندان از سیاره‌های دوردست و فضای میان‌ستاره‌ای را گسترش داده، بلکه نشان داده است که یک فضاپیمای ساخته‌شده با فناوری دهه ۱۹۷۰ نیز می‌تواند پس از چند دهه همچنان به فعالیت علمی خود ادامه دهد.
منبع: رویترز