پیشنهاد کیهان برای خاتمه جنگ: هدف قراردادن تأسیسات نظامی و اقتصادی ایالات متحده و کشورهای همسایه به منظور برقرار کردن بازدارندگی نظامی و سپس ورود به مذاکرات
به گزارش خبرآنلاین، روزنامه کیهان به قلم خود اشاره کرد: در پاسخ به این مشکل، گزینه‌های متعددی متصور است اما می‌توان آن را به سه گزینه اصلی کاهش داد؛ یکی از این گزینه‌ها، ایجاد فشاری به دشمن از طریق نابودسازی نشانه‌های آسیب‌پذیری اوست؛ برای مثال وارد کردن تلفات هنگفت، فشردن بستر مالی آمریکا و تخریب زیرساخت‌های حیاتی کشورهایی که در برنامه‌ریزی، هدایت و حتی تهاجم نسبت به ایران همکاری داشته‌اند و اگر در آینده حملات نظامی و امنیتی علیه ایران شکل گیرد، این حملات از سرزمین و حریم هوایی آنها انجام خواهد شد. این رویکرد بر پایه شدت بخشیدن به جنگ از سوی جمهوری اسلامی بنا شده است.
گزینه دوم، دیپلماسی است به این معنا که جنگی که در حال حاضر در جریان است، پایان یابد و از طریق مذاکرات یا تبادل پیام‌های مستقیم و غیرمستقیم، در خصوص روابط و مسائل آینده ایران و آمریکا به تنظیم مناسبات اقدام شود تا خصومت میان دو کشور در مسیری کنترل‌شده و کاهشی قرار گیرد. این گزینه مستلزم این پیش‌فرض است که ثبات ایران در دو جنگ و دستاوردهای نظامی‌اش که تغییراتی نو در روابط دو کشور محسوب می‌شوند، به گونه‌ای ظرفیت ایجاد کرده است که دشمن نسبت به مذاکره دوجانبه تمایل نشان دهد. اما واقعیت این است که این فرض با واقعیت بسیار فاصله دارد و دشمن نشان داده که از مذاکره، صرفاً نتیجه تسلیم را می‌فهمد!
گزینه سوم، بهره‌مندی از ظرفیت‌های قدرت‌های بزرگ به منظور پایان دادن به جنگ و کسب تضمین‌های لازم برای توافق است. منطق این گزینه بر این پایه استوار است که هنگامی که دو طرف درگیر دارای چند قدرت بزرگ هستند، گفت‌وگوهای عادلانه و منصفانه امکان‌پذیر نیست و در نهایت منافع آن قدرت‌های بزرگ است که حاکمیت پیدا می‌کند و تهدیدات علیه قدرت‌های متوسط به صورت اساسی حل نمی‌شود. بنابراین، رویکرد این است که در حل و فصل جنگ، قدرت‌های بزرگ -در اینجا روسیه و چین- به‌کار گرفته شوند و موضوع در چارچوب یک فرآیند بین‌المللی بررسی گردد. اما این موضوع پیچیده است و اطمینانی به موفقیت آن وجود ندارد، زیرا حل‌وفصل در فضاهای بین‌المللی به دنبال منطق و منافع قدرت‌های بزرگ است.
از آنچه ذکر شد، جمهوری اسلامی باید از طریق به‌کارگیری مجموعه‌ای از ظرفیت‌ها، نخستین گام را برای خروج سریع از وضعیت فعلی -که نه جنگ است و نه صلح، به بیان دقیق‌تر جنگی با شدت کمتر- بردارد و در عین حال به بازدارندگی حداکثری یا مطلق دست یابد. حال، این ترکیب کدام است؟
در زمینه ائتلاف، ایران باید با تعدادی از کشورهای با اعتبار بین‌المللی به منظور تحقق پایانی دائمی برای جنگ و تضمین‌های امنیتی پایدار مذاکراتی را شروع کند و از طریق برقراری ائتلاف‌های بین‌المللی، یک نظام درازمدت برای ثبات امنیتی را ایجاد نماید.
بدین معنا، ایران باید همانگونه که در چهل روز اول جنگ، ابتکار عمل را در دست گرفت، در این دوره نیز کنترل را به‌دست گیرد. این اقدام نیازمند آن است که کشیدن آرایش نظامی و دیپلماسی ما به شکلی طراحی، تنظیم و پیگیری شود که جنگ به‌سرعت با تثبیت پیروزی قاطع ایران به پایان برسد و نقشه‌های دشمن در دو عرصه نظامی و اقتصادی که بر آینده این کشور تاثیرگذار است، خنثی گردد. به‌منظور رسیدن به این هدف، لازم است تا ما جنگ سخت و نبرد اقتصادی را متوجه هر آن چیزی کنیم که دشمن از آن شدیداً هراس دارد. هزینه چنین استراتژی‌ای به‌مراتب کمتر از هزینه‌ای است که ادامه وضعیت کنونی برای ایران به همراه دارد.
خوشبختانه بر اساس ارزیابی‌های صورت گرفته توسط نهادهای نظامی کشور، ایران دارای ظرفیت‌های بزرگی در دو حوزه نظامی و اقتصادی است که می‌تواند ضربات مؤثری را وارد نماید.
هنگامی که دشمن بداند که ایران به واسطه روش‌های مؤثری که برای خروج از این وضعیت دارد، قابل تسلیم نیست، ناچار به پذیرش برتری ایران در جنگ خواهد شد. در این صورت، دیپلماسی برای خاتمه جنگ به موقف اصلی خود بازخواهد گشت و از فضای شکننده و بی‌پشتوانه تبادل پیام‌ها بیرون خواهد آمد.
۱۷۳۰۲