«بابا منو ببر خونه»؛ در شب تصادف هولناک دختران بسکتبالیست چه گذشت؟

«بابا منو ببر خونه، من به ورزش نیاز دارم»؛ این جمله متعلق به «پریا مهرمند» ۱۵ساله است که در پی واژگونی اتوبوس تیم بسکتبال سحر آکادمی، هنوز در بیمارستان برای درمان پای آسیب‌دیده‌اش در حال مبارزه است. او یکی از ۱۸ نفر مصدوم این حادثه است که بامداد یکشنبه در مسیر بازگشت تیم از آبادان به تهران روی داد. دخترانی که برای شرکت در یک مسابقه ورزشی به جنوب رفته بودند، حالا با جراحات و مصدومیت برمی‌گردند.

به نقل از شرق، «من خواب بودم و ناگهان با سروصدا بیدار شدم. وقتی چشم‌هایم را باز کردم، متوجه شدم که خودرو به سمت راننده کج می‌شود. تنها کاری که توانستم انجام دهم این بود که صندلی جلو را محکم بگیرم و سرم را به سمت پایین پائین نگه‌دارم. سپس دیگر چیزی نفهمیدم و متوجه نشدم که چه به سرم آمد یا چه حادثه‌ای اتفاق افتاد». بامداد بارانی 17 شهریورماه، برای دختران بسکتبالیست یک شب ترسناک بود؛ دختران ۱۸ تا ۲۰ ساله‌ای که بعد از دیداری با تیم «پالایش نفت آبادان» با اتوبوس به تهران در حال بازگشت بودند، اما اوضاع به شدت به هم خورد و اتوبوس واژگون شد و آن‌ها جراحات شدیدی برداشتند.

در این حادثه، 18 نفر از اعضای تیم آسیب دیدند؛ «پریا مهرمند» در حال دست و پنجه نرم کردن با عفونت و جراحت شدید در پای راست خود است، کاسه چشم و سر «غزل ملکی» شکسته است و «آیلار آزاد» و دو بازیکن دیگر در حالت استراحت مطلق به سر می‌برند. سرمربی تیم «سحر آغنده» نیز به همراه همسر و فرزندش دچار آسیب جسمی شده‌اند. در حالی که علت وقوع حادثه هنوز روشن نیست، اما آنچه واضح است، وضعیت وخیم روحی و جسمی دختران بسکتبالیستی است که به امید یک رقابت ورزشی به آبادان رفتند ولی قربانی سهل‌انگاری‌ای شدند که هیچ‌کس هنوز مسئولیت آن را نمی‌پذیرد.

وحشت در بیمارستان

«آناهیتا امینی» ۱۶ساله یکی از بازیکنان این تیم است. او به وقایع وحشت‌آور داخل اتوبوس اشاره می‌کند؛ تصاویری که برایش بسیار دردناک و سخت بود: «ماشین یک تکان خیلی شدید خورد و من از خواب بیدار شدم. حالا می‌دیدم که چند نفر از بچه‌ها به شدت به صندلی جلو چسبیده‌اند. سپس ماشین ناگهان نامتعادل شد، به سمت راست منحرف شد و دوباره به سمت چپ برگشت و در نهایت واژگون شد. منظره‌ای که من دیدم بسیار ترسناک و وحشتناک بود؛ اول فکر کردم «غزل» را از دست دادیم چون با سر خونی در بغل «فاطمه گلابی» افتاده بود و «فاطمه» جیغ می‌زد که چشمانت را باز کن. «پریا» هم فریاد می‌زد و می‌گفت «پام، پام». پایش زیر صندلی گیر کرده بود و هیچ‌یک از ما نمی‌توانستیم به او کمک کنیم. من و دو نفر دیگر توانستیم از سقف ماشین که کنده شده بود بیرون بیاییم و برخی دیگر از بچه‌ها هم از طریق شیشه جلوی شکسته خارج شدند.

«امینی» همچنین از تأخیر نیروهای امدادی و کمبود تجهیزات می‌گوید: «در آن لحظه استرس زیادی داشتم که حس نمی‌کردم زمان چگونه می‌گذرد، اما مردم زودتر از آمبولانس و هلال‌احمر به کمک ما شتافتند. زمانی که آمبولانس رسید، به علت کمبود امکانات، چهار نفر را به طور همزمان سوار کردند. آنقدر هم بد رانندگی کردند که در یک نقطه، حتی غزل با سر شکسته‌اش از روی برانکارد به طور واقعی کنده شد و دوباره آسیب دید». در بیمارستان هم اوضاع بهتر نبود: «در بیمارستان آنطور که انتظار داشتیم رسیدگی نشد. اوضاع به حدی بحرانی شده بود که من باید شخصاً می‌رفتم و از پرستار خواهش می‌کردم دستم را بخیه بزند یا اینکه به خون‌ریزی مربی‌ام توجه کنند. اگر ما نمی‌گفتیم، هیچ کاری برای ما انجام نمی‌دادند».

او خاطرنشان می‌کند که نحوه برخورد کارکنان بیمارستان متناسب با مصدومان یک تصادف نبود و اورژانسی به ما رسیدگی نمی‌کردند: «حدود چهار ساعت بعد ما را مرخص کردند، در حالی که به شدت نیاز به بستری شدن داشتیم. وقتی گفتم باید ما را بستری کنید یکی از آنها به آرامی گفت: متاسفانه جا نداریم».

به گفته او، حتی به خون‌ریزی ناشی از شیشه‌ای که در دستش بود، توجه نشده بود: «شیشه در دستم فرو رفته بود و خونریزی شدیدی داشتم. وقتی اول به پرستار گفتم دستم خونریزی کرده، خیلی راحت آب‌سرد را نشان داد و گفت برو دستت را بشور. دستم را شستم ولی حس می‌کردم هنوز خون می‌آید؛ زخم پشت دستم بود و نمی‌توانستم ببینم. گفتم این خونریزی قطع نمی‌شود.

بالاخره آستینم را بالا زدم و دید که قسمتی از گوشت کنده شده است. گفت بشین تا بخیه بزنم. در حین بخیه‌زنی متوجه شد که تکه شیشه در دستم مانده و آن را درآورد و به من نشان داد و گفت می‌دانی اگر این می‌ماند دستت عفونت می‌کرد و عواقب جدی‌تری داشت؟ چون شیشه در سی‌تی‌اسکن و ام‌آرآی قابل رویت نیست. بعد از ترخیص هم چون نه بلیت پرواز بود و نه بلیت قطار، ناچار شدم دوباره ۲۰ ساعت با اتوبوس برگردم به شهرمان. وقتی رسیدم دستم به شدت عفونت کرده بود چون به شکل غیراصولی بخیه زده شده بود. پیش پزشک رفتم و مشخص شد یک قسمت که واقعاً نیاز به بخیه داشت، اصلاً بخیه نزده بودند و گفتند دیگر گوشت‌ها به هم پیوند خورده و نمی‌شود کاری کرد».

این بازیکن بسکتبال در پایان یادآور می‌شود که حادثه مقصر واحدی ندارد: «اگر بخواهیم مقصر بیابیم، نهادهای و افراد متعدد مسئول هستند. نخستین مقصر اداره راهداری است که در آن وضعیت مجوز حرکت صادر کرد، راننده اتوبوس نیز به واقع سهل‌انگاری کرد؛ چون در جاده‌های بارانی، بسیاری پیش می‌روند و سالم به مقصد می‌رسند. از طرف دیگر، مربیان ما و حتی خود ما هم مقصر هستیم؛ مربی‌ها می‌توانستند ما را در آن هوای طوفانی یک شب بیشتر نگه‌دارند. خود ما هم گفتیم که خانم بمانیم، اما آنها اصرار کردند که بچه‌ها، با دعای خیر به تهران خواهیم رسید. سازمان لیگ هم مقصر است که بازی‌ها را با وجود هشدارهای آب‌وهوایی به تعویق نینداخت. اگر بخواهیم منصفانه بررسی کنیم، همگی در وقوع این حادثه مقصر بوده‌اند».

«پریا» هنوز در اتاق عمل است

«پریا مهرمند» یکی دیگر از بازیکنانی بود که آن شب در اتوبوس حضور داشت. پدر این دختر ۱۵ساله می‌گوید که وضعیت درمان دخترش همچنان در مرحله شعله‌ور قرار دارد و پزشکان پیش از هر گونه اقدام جراحی، در حال تلاش برای کنترل عفونت شدید پای او هستند: «او دوباره به اتاق عمل رفته تا اقدامات درمانی عفونتش آغاز شود. ابتدا باید عفونت کنترل شود تا پس از آن بتوانند به اقدامات دیگر بر روی پایش بپردازند. ما فعلاً در حال پیگیری جراحی‌ها و مراحل درمانی هستیم».

پدر «پریا» توضیح می‌دهد که آسیب اصلی پای راست اوست؛ آسیبی که تنها محدود به یک شکستگی نمی‌شود: «مشکل اصلی او در پاى راست است؛ شریان، عضله و عصب او آسیب دیده است. بعد از تصادف، به دلیل وضعیت بد آب‌وهوایی و گل‌ولای و شیشه‌هایی که آنجا بود، گوشت و پوست پای این بچه آسیب دیده بود. اوضاع بسیار بحرانی بود». «مهرمند» به شب حادثه اشاره می‌کند؛ شبی که با یک تلفن او را از خواب بیدار کردند: «ما تا ساعت ۱۱ شب با او صحبت کردیم. گفتند می‌خواهیم حرکت کنیم. چون من در حوزه راه‌سازی هستم، به آنها گفتم چرا در ساعت ۱۱ شب و در این شرایط بد آب‌وهوایی حرکت می‌کنید؟ گفتند دیگر باید به تهران برگردیم.

پس از بازی، مسیر خرمشهر تا اهواز تقریباً یک ساعت است و از اهواز تا تهران فاصله زیادی دارد. حدود ساعت سه صبح با موبایلم تماس گرفتند، اما حدود ۵ یا ۶ صبح بود که متوجه تماس شدم. گفتند که فوری باید عمل انجام شود. گفتم بگذارید خودم بیایم، اما اذعان کردند که خیر، باید عمل شود. فقط گفتم صدای بچه‌ام را بشنوم؛ فقط یک لحظه صدای پریا را شنیدم و سپس او را به اتاق عمل بردند».

به گفته «مهرمند»، در ساعات ابتدایی پس از سانحه، نگرانی از احتمال قطع پای دخترش شکل گرفت. او می‌گوید دخترش از صبح تا شب در اتاق عمل بوده و خانواده در آن میان، روایت‌های مختلف و نگران‌کننده از وضعیت او شنیده‌اند: «این بچه از شش یا هفت صبح تا شب در اتاق عمل بود. پزشکان هر بار سخنان متفاوتی می‌گفتند؛ اعلام می‌کردند ممکن است پای بچه قطع شود زیرا استخوان له شده و شکسته است.

این سخنان برای ما نابودکننده بود». او می‌افزاید که پس از احساس ناکافی بودن امکانات و پروسه درمان در محل اولیه، پیگیری‌هایی برای انتقال دخترش به تهران آغاز کرده است: «وقتیکه آنجا دیدیم وضعیت نگران‌کننده است، تصمیم گرفتیم او را به تهران انتقال دهیم. آقای داوری، دکتر ستوده و تعداد زیادی دیگر از افراد در این مأموریت به یاری ما شتافتند. با آمبولانس او را به تهران آوردیم؛ دکتر کیانی مسئولیت درمان را پذیرفتند و دکتر حسینی نیز پیگیر پرونده بود. هنگامی که او را مشاهده کردند، تشخیص دادند که پایش به شدت عفونت کرده است و جالب این است که حتی آمبولانس نیز در مسیر دچار حادثه شده بود. وقتی به تهران رسید، پریا را سریعاً برای شست‌وشو و عمل به اتاق عمل انتقال دادند».

پدر پریا مهرمند اعلام می‌کند که به دلیل شدت عفونت، کادر درمان ناگزیر است جراحی‌ها را با فاصله انجام دهند تا بدن دخترش فرصتی برای ریکاوری پیدا کند: «دکتر بیان کرده باید چند مرحله دیگر جراحی انجام شود. این چند روز، او تقریباً یک روز در میان به اتاق عمل رفته، زیرا نمی‌توان هر روز عملش کرد و بدنش نیاز به استراحت دارد. پنجشنبه ساعت سه صبح به اتاق عمل رفت و ساعت ۸ شب بازگشت. روز گذشته نیز ساعت ۱۰ صبح به اتاق عمل منتقل شد. حال باید انتظار بکشیم که دکتر چه نظری دارد».

او همچنین از پیگیری‌های انجام‌شده توسط فدراسیون، اداره ورزش و فدراسیون پزشکی نیز خبر می‌دهد؛ پیگیری‌هایی که منجر به تشکیل یک جلسه فوری شده است: «با پیگیری‌های فدراسیون، اداره ورزش و فدراسیون پزشکی سعی کردیم تا وزیر ورزش، آقای دنیامالی و وزیر بهداشت، آقای ظفرقندی، بر بالین پریا حاضر شوند و وضعیت او را بررسی کنند. برایش جلسه‌ای فوری و تیم تخصصی منصوب کردند. امیدواریم بتوانیم پای او را حفظ کنیم و مشکلی که واقعاً برایش به وجود آمده است را رفع کنیم».

«مهرمند» اشاره می‌کند که به دلیل تمرکز کامل بر وضعیت درمانی دخترش، هنوز فرصتی برای پیگیری علت تصادف پیدا نکرده است؛ و با این حال، آنچه از واقعه می‌داند و تجربیاتش در زمینه راه‌سازی سؤال‌های جدی درباره راننده، شرایط حرکت و استانداردهای اتوبوس را مطرح کرده است: «چیزی که می‌دانم، مقصر راننده است. من خودم یک کارشناس فنی هستم؛ گفته می‌شود که اتوبوس VIP بوده. می‌خواهم بدانم VIP یعنی چه؟ فقط صندلی و تلویزیون؟ وقتی سانحه‌ای اتفاق می‌افتد، این اتوبوس چه تجهیزات ایمنی دارد؟ دخترم زیر اتوبوس بود و هیچ‌گونه ابزاری برای نجاتش نداشتند. با بیل و کلنگ، زیر پایش را خالی کردند تا او را بیرون بیاورند. این چه اتوبوسی VIP است؟».

او همچنین در مورد صلاحیت راننده و دلیل حرکت اتوبوس در شب بارانی سؤالاتی می‌پرسد: «راننده‌ای که حدود ۵۰ سال سن دارد، آیا حق داشت در آن شرایط به راه بیافتد؟ در شرایط بارانی و با هشدارهایی که از مرداد و شهریور انواع وضعیت‌ها نسبت به آب‌وهوا اعلام می‌شد، چه نیازی به برگزاری این مسابقات و به خطر انداختن نقایص بچه‌ها وجود داشت؟ مسیر برگشت با قطار به دلیل ریزش و شرایط بد آب‌وهوایی لغو شده بود و بچه‌ها مجبور شدند با اتوبوس برگردند و همان شب این حادثه پیش آمد».

پدر «پریا» این حادثه را نشانه‌ای از آسیب‌پذیری مضاعف ورزش زنان و کمبود حمایت‌ها از تیم‌های زنانه می‌داند: «اگر یک اسپانسر واقعی وجود داشت، فقط پریای من آسیب نمی‌دید؛ دیگر ۱۷ یا ۱۸ نفر هم جراحات روحی می‌دیدند. اگر جایی برای استراحت و حمایت از این بچه‌ها بود، اگر اسپانسرهای حمایت کنند، شاید کار به اینجا نمی‌کشید».

او با اشاره به تجربه‌اش در بدنه ورزش و ریاست هیئت بسکتبال، از نبود زیرساخت‌های مناسب برای ورزشکاران در خوزستان گلایه می‌کند: «ما در خوزستان زندگی می‌کنیم، اما بچه‌های ورزشکار ما در سالن‌هایی تمرین می‌کنند که در دمای ۷۰ درجه، کولرهای مناسبی ندارند. چرا برای ورزش سرمایه‌گذاری نمی‌شود؟ چرا باید چنین اتفاقاتی به وقوع بپیوندد؟ چرا تشکیل تیم و برگزاری انتخابات و تصمیم‌گیری‌ها به سلیقه تبدیل شده‌اند؟ این مسائل باید در شورا و نشست‌ها مورد بررسی جدی قرار گیرد».

برای او، «پریا» فقط فرزند خودش نیست؛ او از دخترش به چشم یک ورزشکار یاد می‌کند که برای تیم ملی و پرچم ایران سخت تلاش کرده است: «می‌خواهم این حادثه منجر به توجه جدی به مسئله ورزش زنان شود، برای ورزش اسپانسر جذب کنند و همان‌طور که برای تیم‌های مردان حامیان مالی می‌گیرند، تیم‌های زنان نیز از اسپانسرها بهره‌مند شوند. چرا بچه‌ها باید اینگونه آسیب ببینند؟ این بچه مدام گریه می‌کند. دیروز بسیار بی‌تاب بود و می‌گفت: بابا منو ببر خونه، بابا من عاشق ورزش هستم. حتی از من خواست که برایش توپ بخرم».

سقوط در تاریکی جاده

«ما جمعه بازی داشتیم و این حادثه در بامداد یکشنبه برای ما رخ داد؛ یعنی ما شنبه ساعت شش بلیت قطار داشتیم و متأسفانه مسئولان قطار به ما اعلام نکردند که کنسل شده است. ابتدا به سمت خرمشهر رفتیم، چون محل سوار شدن از خرمشهر بود. ما به هیچ عنوان از وضعیت مطلع نبودیم، اگر می‌دانستیم، هرگز نمی‌رفتیم و در آبادان می‌ماندیم. اما به خرمشهر آمدیم و دقیقاً نیم‌ساعت قبل از زمان حرکت متوجه شدیم که بلیت قطار لغو شده است. جالب اینجاست که هیچ کسی مسئولیتی در قبال اطلاع‌دهی نمی‌پذیرفت و اظهار می‌کردند که این موضوع به ما ارتباطی ندارد و باید شرکت زنگ می‌زد یا پیامک می‌فرستاد. پس از آنکه قطار لغو شد، با راهداری تماس گرفتیم و آنها گفتند که عبور و مرور بلامانع است؛ بنابراین سوار اتوبوس شدیم و متأسفانه این حادثه پیش آمد». «سحر آغنده» مربی تیم بسکتبال «سحر» همچنین در آن شب بر روی صندلی پشت راننده نشسته بود: «این حادثه حول و حوش ساعت ۱ و ۱۸ دقیقه بامداد رخ داد. من خواب بودم و بیشتر بچه‌ها نیز خواب بودند. وقتی چشمانم را باز کردم، دیدم اتوبوس کج و در حال واژگونی است. همه شروع کردند به جیغ‌زدن. راننده درست جلوی چشم من بود و سعی می‌کرد اتوبوس را کنترل کند. بعد دیدم که ناگهان به یک تپه بلند برخورد کردیم و در حالت پرتاب به سمت چپ افتادیم».

«آغنده» در آن شب تنها نبود و همسر و فرزندش نیز در اتوبوس حضور داشتند: «سرو و بینی من شکسته، ساق پا و دستم آسیب دیده و هردو پایم پر از خرده شیشه است. خودم تمام شیشه‌ها را بیرون آوردم. همسرم که در کنارم نشسته بود، استخوان ران او نزدیک به شکستگی کامل شد که تحت عمل جراحی قرار گرفت و برای او پین گذاشتند.

یکی از مسئولان تیم که در صندلی تک جلو نشسته بود، لگنش ترک خورده و در حال حاضر در استراحت مطلق است. وضعیت بازیکنان نیز به شدت تلخ و متفاوت است؛ از ترک مهره کمر و گردن تا «غزل ملکی» که هم سرش شکسته و کاسه چشمش ترک برداشته و در حال عمل جراحی است. پسر حدوداً ۲۰ساله‌ام به دلیل ضربه‌ای که به ریه‌اش وارد و لخته خونی ایجاد شده، در بخش ICU بستری شده است. او نمی‌توانست نفس بکشد و سطح اکسیژن خونش به زیر ۵۰ درصد کاهش یافته بود. ضمناً پای «پریا» به شدت زیر بدنه و شیشه اتوبوس تحت فشار بوده و آسیب زیادی دیده است».

«آغنده» درباره پیگیری‌های قضائی و تعیین علت سانحه از سوی پلیس راهور می‌گوید: «من کروکی و مدارک رسمی را از پلیس تحویل گرفتم. بر اساس گزارش رسمی، راننده مقصر حادثه شناخته شده است. از سمت شرکت اتوبوس‌رانی هم با من تماس گرفته و اعلام کردند که تمامی هزینه‌های درمان و دیه را پرداخت خواهند کرد، اما بر اساس مشورت‌هایی که با مراجع قانونی داشتیم، تأکید شده که حتماً باید شکایت رسمی خود را ثبت و پیگیری کنیم».

در نهایت، تمام افراد آسیب دیده‌اند، هرچند نه به یک اندازه: «حال بچه‌هایی که آسیب‌های جسمی کمتری دیده‌اند زیاد بد نیست؛ آنان در تلاشند که به حالت نرمال خود برگردند و خود را تجدید قوا کنند. اما گروهی دیگر از آسیب‌های جسمی و روحی به شدت رنج می‌برند. در واقع روند درمانی برای تمام بازیکنان و خود من همچنان ادامه دارد و نمی‌توان گفت که کسی بهبودی کامل یافته است؛ چراکه به طریقی همه جراحت دیده‌اند و در حال حاضر تحت درمان هستند».

فرار از سقف

«آیلار آزاد»، ۲۱ ساله، بازیکن تیم بسکتبال سحر، درباره آسیب‌های وارده در این حادثه می‌گوید: «سرم شکسته و ۱۴ بخیه خورده است. مهره‌های کمرم از سمت شاخک‌های خارجی، سه ترک دارد و باید تقریباً یک ماه و نیم استراحت مطلق داشته باشم».

او اظهار می‌دارد که برای نخستین بار یک چنین آسیبی را تجربه کرده و ناچار است از ورزش دور شود: «واقعاً تاکنون چنین آسیب جدی‌ای را تجربه نکرده بودم که نیاز به استراحت طولانی داشته باشم». این بازیکن نسبت به حمایت‌های صورت‌گرفته برای درمانش می‌گوید: «خودم بازیکن این باشگاه هستم و از کودکی با سرپرست و مربی‌ام در همین باشگاه بوده‌ام. امسال به این تیم ملحق نشده بودم و از نوجوانی در این تیم فعالیت داشتم. تمامی هزینه‌های درمان من توسط فدراسیون پزشکی پرداخت شده است.

روزی که از اهواز رسیدم، با من تماس گرفتند و بیمارستانی را هماهنگ کردند که رئیس آن متخصص مغز و اعصاب و ستون فقرات است. به آن بیمارستان مراجعه کردم و تمامی اقدامات درمانی انجام شد. یک شب بستری بودم و برایم کمربند سفارشی کردند و سپس مرخص شدم».

«آیلار» از وضعیت روحی خودش و دیگر بازیکنان تیم می‌گوید؛ وضعیتی که او به شدت دردناک تلقی می‌کند: «احوال روحی ما بهبود نیاز دارد و به زمان بیشتری احتیاج داریم. اینکه من چیزی نمی‌دیدم و فقط هر از گاهی صداهای بچه‌ها را می‌شنیدم، برایم فوق‌العاده دردناک بود. صدای پریا که فریاد می‌زد و می‌گفت پایم گیر کرده را می‌شنیدم. همچنین صدای فاطمه که آرامش را خواستار بود و مدام می‌گفت: غزل، چشمانت را باز کن. من به هیچ وجه قادر به انجام کاری نبودم و فقط در حال شنیدن صداها بودم. این وضعیت واقعاً دشوار بود و از نظر روحی اوضاع خوبی ندارم».

او درباره وضعیت پیگیری وضعیت سایر مصدومان نیز اظهار می‌دارد: «هر روز سعی می‌کنم با بچه‌ها و دوستانم ارتباط برقرار کنم. به نظرم فردا کاسه چشم غزل ملکی قرار است تحت عمل قرار گیرد. گفته می‌شود که او також تحت عمل جراحی قرار خواهد گرفت. ثابت‌زاده هم مثل من در حال استراحت مطلق خانگی است. بچه‌هایی که از شهرستان آمده بودند نیز به شهرهای خود برگشته و آنجا در حال استراحت هستند. پریا هم در بیمارستان بستری است».

«احمد دنیامالی»، وزیر ورزش، در صبح آن روز با صدور دستوری فوری رؤسای فدراسیون‌های پزشکی ورزشی، بسکتبال و مدیرکل ورزش و جوانان استان خوزستان را موظف به پیگیری وضعیت مصدومان و هماهنگی‌های لازم با مراکز درمانی کرده است. همچنین تا کنون 12 نفر از مصدومان ترخیص شده‌اند. بنا بر اعلام مسئولان تیم بسکتبال سحر، این باشگاه همچنین قرار است شکایت خود را از شرکت اتوبوس‌رانی به ثبت برساند تا علت اصلی حادثه روشن شود.