آقای قالیباف! چه گونه؟
در یادداشت اخیر خود تحت عنوان «آقای قالیباف! چگونه؟»، احمد زیدآبادی اشاره می‌کند که محمد باقر قالیباف عنوان کرده است؛ در شرایطی که نه جنگ وجود دارد و نه صلح، باقی نخواهیم ماند.
امید است که این مسأله واقعاً محقق شود، اما ای کاش رئیس مجلس توضیحاتی درباره چگونگی عبور از وضعیت نامشخص و بحرانی ارائه می‌کرد.
علاوه بر این، باید آقای قالیباف به طور شفاف توضیح دهد که آیا این عبور به سمت جنگ خواهد رفت یا به سوی صلح، بخصوص در شرایطی که تعدادی در داخل حکومت به‌صورت نگران‌کننده‌ای مفهوم صلح انسانی را به عنوان کفر ابلیس به تصویر می‌کشند!
ایشان همچنین خواستار نظارت بیشتری بر قیمت‌ها شده و چند نرخی بودن قیمت‌ها را بی‌ربط به افزایش تورم عنوان کرده است.
تجربه‌های نیم‌قرن گذشته به وضوح نشان می‌دهد که آنچه تحت عنوان نظارت بر قیمت‌ها نام‌گذاری شده، تنها به دامن زدن به فساد و زد و بند و آشفتگی در توزیع کالا انجامیده و موجب بی‌ثباتی بیشتر در اقتصاد شده است.
در شرایطی که به گفته رئیس مجلس، وضعیت نه جنگ و نه صلح حاکم است، چگونه می‌توان انتظار داشت که سوءاستفاده‌های اقتصادی توسط افراد مختلف از بین برود؟ جلوگیری از این سوءاستفاده، در تکرار تجارب ناموفق نیست، بلکه نیازمند ایجاد صلح و آرامش و تمرکز بر رشد و توسعه متوازن کشور می‌باشد.»