پورشه 917 بهمنظور شرکت در مسابقات Can-Am طراحی گردید و موتور توربوشارژ آن برای عملکرد مناسب در پیست نیازمند یک باک بزرگ با گنجایش بالا بود. به همین دلیل، مهندسان تصمیم گرفتند تا بینهایت عطش این خودرو مسابقهای را با فراهم آوردن یک مخزن بزرگ تأمین کنند. در این مطلب از گجت نیوز، به بررسی جزئیات فنی این خودرو و ضرورت وجود این باک خواهیم پرداخت.
تبدیل پورشه 917 به 917/30

در اواخر دهه 60 میلادی، شرکت پورشه تصمیم به تولید پورشه 917 گرفت تا در مسابقات استقامتی و در کلاس خودروهای اسپرت حاضر شود. این غول پر مصرف با یک موتور 12 سیلندر تخت و سیستم خنک کننده تجهیز شد و به سرعت به عنوان موفقترین خودروی مسابقهای تاریخ شناخته شد. در دو سال ابتدایی حضور خود، پورشه 917 توانست در مسابقه 24 ساعته لمان درخشش خاصی داشته باشد، اما با اعمال تغییراتی در شیوه برگزاری مسابقات، محدودیتهایی برای خودروهایی با حجم موتور بیشتر از 5.0 لیتر ایجاد شد.
سازندگان این خودرو برای جلوگیری از توقف فعالیت 917، به سراغ قسمت Can-Am رفتند تا با مک لارن و شورولت در پیستهای آمریکای شمالی رقابت کنند. تنها چالش موجود برای این خودرو در رقابت با بزرگان آن دوره، ضعف موتور تنفس طبیعیاش بود. مهندسان پورشه تصمیم گرفتند از سیستم توربوشارژ بهرهبرده و به این ترتیب 917.30 را به نمایش گذاشتند.
پیشرانه پرمصرف 1100 اسب بخاری

قلب تپنده پورشه 917/30 با یک موتور 12 سیلندر تخت همراه با سامانه توربوشارژ تجهیز شده بود که در آخرین نسخه خود به حجم 5.4 لیتر رسید. این سیستم فنی توانایی تولید حدود 1100 اسب بخار را داشت که با وزن 800 کیلوگرمی خودرو، نسبت قدرت به وزن فوقالعادهای را ایجاد کرده بود. چنین مشخصاتی موجب شد 917/30 به یکی از نیرومندترین ماشینهای مسابقهای دوران خود تبدیل شود.
البته قدرت شگفتانگیز این خودرو به بهای قابل توجهی از لحاظ مصرف سوخت حاصل شده بود. موتور 12 سیلندر برای دستیابی به چنین خروجی بالا، به مقادیر زیادی سوخت نیاز داشت. سامانه توربوشارژ نیز با فشردهسازی هوای ورودی به موتور، شرایط لازم برای تزریق و احتراق حجم بیشتر سوخت را فراهم کرده و در نتیجه مصرف سوخت را افزایش میداد. این میزان مصرف به قدری بالا بود که امکان استفاده از یک باک معمولی غیرممکن بود. پورشه نیز در بیانیههای رسمی خود به مصرف بالای این موتور اشاره کرده و حداکثر گنجایش مخزن سوخت 917/30 را 440 لیتر اعلام کرده است.
ضرورت وجود باک 440 لیتری

در رقابتهای سری Can-Am، برخورداری از قدرت بالا به تنهایی کافی نبود؛ خودرو باید میتوانست قدرت خود را برای مدت طولانی حفظ کند. پیشرانهای با خروجی 1100 اسب بخار، بهویژه هنگام استفاده در حداکثر ظرفیت، حجم زیادی از بنزین مصرف میکرد. از این رو، افزایش ظرفیت مخزن سوخت به تیم مسابقه اجازه میداد که زمان بیشتری را بدون نیاز به توقف برای سوختگیری بگذرانند. بنابراین، باک 440 لیتری پورشه 917/30 تنها یک ویژگی غیرعادی نیست، بلکه یک پاسخ مهندسی به نیازهای بالای سوختسوزی موتور و نقشی کلیدی در حفظ توانایی رقابت خودرو در طول مسابقات ایفا میکند.
یکی از امتیازات سیستم فنی نوین پورشه 917، قابلیت تنظیم فشار بوست توربوشارژ به وسیله راننده از داخل کابین بود. بهطور مثال، مارک دونوهو در آغاز مسابقه از فشار بالاتری استفاده میکرد و در ادامه جهت کاهش فشار بر موتور و بهینهسازی مصرف سوخت، فشار را کاهش میداد. به این ترتیب، مهندسان و طراحان، علاوه بر افزایش قدرت، بهینهسازی مصرف سوخت را نیز بهطور جدی مدنظر داشتند.
پورشه 917/30 از زمان خود جلوتر بود

پورشه 917/30 دستاوردهای شگرفی به همراه داشت. این خودرو با کمک مارک دونوهو موفق به کسب پیروزی در 6 مسابقه از 8 رقابت Can-Am گردید و قهرمان آن سال شد. همچنین در سال 1975 با ثبت میانگین سرعت 355.78 کیلومتر بر ساعت در پیست تالادگا، رکورد جهانی سرعت را از آنِ خود کرد. بالاترین سرعتی که این خودرو موفق به دستیابی به آن شد، 382 کیلومتر بر ساعت بود.
در نهایت، باید گفت که پورشه 917/30 از باک 440 لیتری برخوردار بود، زیرا نیروی فوقالعاده، موتور توربوشارژ و مصرف سوخت بالا، به چنین ظرفیتی نیاز داشتند. البته، این ظرفیت برای تمامی نسخهها در نظر گرفته نشده و فقط مخصوص نسخه 30 بوده است.