سیامک انصاری و دشواریهای نجات از کلیشه؛ همچنان در پرتو «شبهای برره» و «پاورچین»
فرارو- آغاز پخش قسمت اول سریال «میمون مست» با ایفای نقش سیامک انصاری، بار دیگر پرسشی کهنه را در خصوص کارنامه این بازیگر به ذهن میآورد: آیا او توانسته از زیر سایه شخصیتهایی که در همکاری با مهران مدیری خلق کرده، فاصله بگیرد؟
به نقل از فرارو، انصاری در طی سالهای اخیر با کارگردانان متفاوتی همکاری داشته، نقشهای گوناگونی را ایفا کرده و حتی به عرصه اجرا نیز پا گذاشته است، اما همچنان بخش عمدهای از شهرت او به کمدیهای تلویزیونی همچون «پاورچین» و «شبهای برره» مربوط میشود.
شهرتی که به امضای تکراری تبدیل گردید

سیامک انصاری پیش از همکاری با مهران مدیری، تجربههای بازیگری داشته است؛ اما «پاورچین» را میتوان نقطه عطف عملکرد او دانست. پس از این اثر، حضور در مجموعههایی نظیر «نقطهچین»، «شبهای برره»، «باغ مظفر»، «مرد هزارچهره» و «قهوه تلخ» سبب شد نامش بیشتر با کمدیهای مدیری شناخته شود.
انصاری در بسیاری از این آثار، شخصیتی نسبتاً جدی، مؤدب و عقلمحور را ایفا میکرد که به رفتارهای عجیب اطرافیان واکنشهای متفاوتی نشان میداد. این الگو به تدریج امضای بازیگری او گردید. سلیقه مخاطبان به این شخصیتها میل داشت، اما تکرار مداوم موفقیتشان خطر محدودهسازی تصویر حرفهای این بازیگر را به همراه داشت.
خود انصاری پیشتر در مورد شباهت شخصیتهایش در آثار مدیری با لحنی شوخیآور بیان کرده بود: «چون جواب داده است، به نظر شما چه کار کنیم؟» این نقل قول ممکن است به سادگی به نظر برسد، اما به یکی از چالشهای اصلی کارنامه او اشاره دارد؛ در زمانی که یک الگوی بازیگری به موفقیت میرسد، هم بازیگر و هم تولیدکنندگان آثار برای تکرار آن وسوسه میشوند.
تلاش برای خروج از سایه آثار مهران مدیری

انصاری برای دوری از این تصویر، به همکاری با کارگردانان دیگری روی آورد. آثاری نظیر «بیپولی» به کارگردانی حمید نعمتالله، «بمب؛ یک عاشقانه» توسط پیمان معادی، «خوک» مانی حقیقی، «لامینور» داریوش مهرجویی و «روشن» روحالله حجازی از جمله تجربیات او در فضایی غیر از کمدیهای مدیری میباشند.
در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی نیز با کارگردانانی همچون بهروز شعیبی در «گلشیفته» و افشین هاشمی در «شبکه مخفی زنان» به همکاری پرداخته است.
«شبکه مخفی زنان» از این حیث تجربهای قابل توجه به حساب میآید، زیرا انصاری را در موقعیتی نو قرار میداد. شخصیت او، مردی چند همسره بود که به دنبال فرزند پسری میگشت؛ کاراکتری که بر خلاف بسیاری از نقشهای قبلیاش، به سادگی نمیتوان او را در زمره مرد خوب و بیحاشیه داستان قرار داد. این نقش فرصتی فراهم کرد تا انصاری از چهارچوب رفتاری آشنای خود فاصله بگیرد.

او به علاوه بر بازیگری، اجرای برنامههایی نظیر «صداتو» و «جوکر» را نیز بر عهده گرفته و در پی آن بود تا با «بازمانده» جایگاه خود را در این عرصه تثبیت کند. با این وجود، حاشیهها پیرامون برخی صحنههای این برنامه و انتقادهایی که وارد شد، در نهایت به عذرخواهی انصاری منجر گردید.
هرچند تغییر پروژه و همکاری با کارگردانان متفاوت لزوماً به معنای تغییر هویت بازیگری نیست. گاهی اوقات بازیگر در داستانی کاملاً متفاوت قرار میگیرد، اما همچنان از همان لحن، میمیک و واکنشهایی بهره میبرد که پیشتر از او دیده شده است. شاید بخشی از دشواری انصاری نیز در همین باشد؛ فاصله گرفتن از یک شخصیت محبوب، صرفاً با انتخاب نقشهای گوناگون انجام نمیپذیرد.
«میمون مست»؛ بازگشتی به قلمرو آشنا
اکنون انصاری با سریال «میمون مست» به کارگردانی ایمان یزدی، به شبکه نمایش خانگی بازگشته است. او در این مجموعه نقش توفیق را ایفا میکند؛ شخصیتی که درگیر مأموریتی غیرمنتظره برای استقبال از جکی چان میشود.
بازگشت انصاری به دنیای کمدی به خودی خود امری غیرمعمولی نیست. سئوال اینجاست که آیا او در این سریال قادر به ارائه چیزی فراتر از تصویر آشنای سالهای گذشته خواهد بود؟ هنوز برای قضاوت درباره شخصیتپردازی و کیفیت بازی او در «میمون مست» زود است، اما حضورش در این مجموعه بار دیگر موضوع تکرار یک الگوی موفق را به بحث میگذارد.
احتمالاً سیامک انصاری به نوعی قربانی تصویری شده که خود در شکلگیریاش نقش بهسزایی ایفا کرده است؛ تصویری که همچنان برای مخاطب جذاب است و به همین دلیل کنار گذاشتن آن آسان نیست. به هر حال، چالش اصلی در این میان، یافتن روشی نوین برای بازیگری است که بتواند در ذهن مخاطب به دور از یادآوری «پاورچین» و «شبهای برره» باقی بماند.