باشگاه استقلال چندی پیش، به مناسبت فرارسیدن سالروز قهرمانی تیم فوتبال استقلال در آسیا، مراسمی را با حضور پیشکسوتان برگزار کرد؛ گردهماییای که در آن چهرههایی همچون نصرالله عبداللهی، جواد قراب، مهدی فنونیزاده و دیگران از زاویه دید خود درباره مسائل مختلف فوتبال و استقلال سخن گفتند.
به نظر شما استقلالِ امسال را چطور میبینید؟
واقعیتش را بخواهید، خودم هم در جریان جزئیات نیستم و نمیتوانم دقیق ارزیابیاش کنم. اصلاً نمیدانم چه نفراتی را آوردهاند و چه کسانی از جمعشان جدا شدهاند. فقط چیزی که میدانم این است که تیم کنار هم جمع شده و تمریناتشان را طبق روال دنبال میکنند. همین که به خاطر سالگرد قهرمانی استقلال و همچنین همزمانی با تولد مرتضی شرکا و جواد قراب، فرصتی دست داد، دیداری با بعضی دوستان قدیمی داشتم و در جریان فضای کلی قرار گرفتم.
اینکه یکباره از فضای فوتبال دور شدید، چرا اتفاق افتاد؟
شاید بهتر باشد اینطور گفته شود که همان بهتر دور شدیم. چون آدم وقتی به فضای فوتبال نزدیک میشود، میبیند خیلیها بد حرف میزنند؛ درباره تیم ملی، درباره امیر قلعهنویی و البته بقیه بخشهای مربوط به تشکیلات. این جنس صحبتها به نظرم شأن و مردانگیِ فوتبال نیست.
از عملکرد تیم ملی در جام جهانی راضی بودید؟
به نظر من آنقدرها هم بد عمل نکردند که این همه انتقاد و طعنه علیه مربی تیم ملی مطرح میشود. باید پرسید تیم ملی در دورههای پیشتر دقیقاً چه کاری کرده بود که این دوره انجام نداده؟ این نوع نقدها و متلکها بیشتر شبیه قضاوتهای سطحی است تا تحلیل واقعی. اگر هم ایرادی وجود دارد، خب باید درست و منطقی گفته شود. من شخصاً فکر میکنم در فوتبال، بخش قابل توجهی از نتیجه به شانس گره خورده است؛ نصفِ ماجرا به اتفاقات غیرقابل پیشبینی مربوط میشود و اگر تیم ملی شانس میآورد، شاید مسیر چیز دیگری میشد، اما شانس همراهشان نبود.
بعضیها میگفتند صعود بین 48 تیم، خیلی راحتتر از دورههای قبل بود.
موضوع اصلاً به «48 تیم» مربوط نمیشود. این کنایه که «سه مساوی گرفتیم و حذف شدیم»، آیا در دورههای پیشتر هم واقعاً خوب نتیجه گرفته بودیم؟ وقتی فاکتورهایی مثل جنگ، تعطیلی لیگ، نداشتن بازی تدارکاتیِ کافی و یک سری اتفاقات که سهمشان در ماجرا فقط یک طرف نیست را در نظر بگیریم، روشن میشود تیم ملی آنطور هم که جار میزنند عملکرد ضعیفی نداشت.
شاید از فوتبال ایران خیلی هم راضی نیستید و حوصله حضور ندارید.
نه، اتفاقاً بیحوصله نیستم؛ اما خسته شدهام. روزگاری که من در جریان فوتبال بودم—چه وقتی بازیکن بودم، چه وقتی در نقشهای مختلف از جمله سرمربی و سرپرست حضور داشتم—بیشتر دنبال این بودیم که پول جور کنیم؛ گاهی قرض بگیریم و گاهی دستودلمان را با وضعیت موجود تنظیم کنیم. امروز شرایط مالی بد نیست و پول هم هست، اما چه فایده؟ وقتی زیرساخت وجود ندارد. واقعاً چند زمین استاندارد و مناسب در ایران داریم؟ تیمها باید کجا بازی کنند؟ اگر در یک زمین، آن هم در شرایط معمول، فقط چند بازی پشت سر هم برگزار کنند، کیفیت خودش را از دست میدهد. خب در چنین شرایطی چطور باید انتظار داشت فوتبال ایران خروجی خوب و بازدهی بالایی داشته باشد؟
در تمام سالهایی که به شکلهای مختلف در استقلال حضور داشتید—چه به عنوان بازیکن، چه سرمربی، چه سرپرست و…—آیا موضوعی بوده که دربارهاش حرف نزده باشید؟
یکی از مواردی که هرگز فراموشش نکردم و از آن چیزهای زیادی در حافظهام مانده، مربوط به دربی سال 1378 بود؛ جایی که پرسپولیس در نیمه اول 9 نفره شد. دقیقاً حدود سه تا چهار دقیقه مانده به پایان نیمه اول، سعید فائقی رئیس تربیت بدنی وقت به سمت من—که آن زمان سرپرست تیم استقلال بودم—آمد و گفت کمی آرامتر بازی کنیم تا دو تیم راهی رختکن شوند. وقتی وارد رختکن شدیم، تازه فهمیدیم 10 نفر غریبه آنجا حضور دارند. ما همهجا را زیر و رو کردیم و دنبالشان گشتیم؛ نزدیک 15 دقیقه وقت گذشت و هیچکس حتی یک کلمه هم حرف نزد—نه آن ده نفر، نه مرحوم منصور پورحیدری و نه پرویز مظلومی. آنقدر فضا عجیب و ساکت بود که هیچکس نمیتوانست جلوی آن افراد غریبه صحبت کند. در نهایت تیم همانطور راهی زمین شد و همه دیدند که چطور بازی انجام گرفت!
درباره درگیری دربی سال 73، که در آن مقطع سرمربی استقلال بودید، آیا نکتهای هست که دوست داشته باشید بیان کنید؟
ماجرا این بود که امیر قلعهنویی و مجتبی محرمی با هم درگیر شدند و بعدتر تماشاگران هم به زمین ریختند و بازی نیمهتمام ماند. ما در رختکن بودیم که 4 بازیکن از تیم ما و 4 بازیکن از پرسپولیس را فرامیخواندند. از جمله کسانی که آنجا حاضر شدند، امیر قلعهنویی، احمدرضا عابدزاده، مجتبی محرمی، مسعود غفوری اصل، محمود فکری، رضا شاهرودی و چند نفر دیگر بودند. حتی یک بازیکن هم که کار خاصی نکرده بود، باز هم احضار شده بود. درست است که کمیته انضباطی حکم داد استقلال برتری داشته باشد، اما همان اتفاق باعث شد به خاطر محرومیتهایی که برای بازیکنان در نظر گرفتند، در فینال جام باشگاههای تهران مقابل سایپا شکست خوردیم و در نهایت دوم شدیم. سایپا را پیشتر برده بودیم، ولی چون بازیکنان محروم شده بودند، کار به شکست انجامید. کتککاریِ دربی سال 73 و 79 از نظر جنس برخورد خیلی شبیه بود؛ اما تفاوت اصلی این بود که در سال 73 داور قاطعیت لازم را نداشت و بازی بهم خورد، ولی دربی سال 79 ادامه پیدا کرد و به پایان رسید.
بیشتر بخوانید: ادعای عجیب و غریب: سردار آزمون در لیست خرید استقلال!
نظرات کاربران