وي در گفت‌وگو با ساعت ۲۴ مي‌گويد: اقبال گسترده شركت‌هاي پرشمار خارجي از همكاري با ايران و حضور جدي آنها در هفته‌هاي گذشته يك روي سكه است. روي ديگر سكه اين است كه آيا آنها حاضرند دلاري از پول‌هاي خود را سرمايه‌گذاري كنند؟
اگر اين اتفاق رخ دهد مي‌توان ادعا كرد ايران به مرحله تازه اي وارد شده است، اما در غير اين صورت نبايد چندان اميدوار بود كه اين سرمايه‌ها جاي خالي سرمايه‌گذاري داخلي را پر كنند.
از طرف ديگر فريال مستوفي كه رياست كميسيون سرمايه‌گذاري اتاق ايران را در دست دارد نيز عقيده‌اي شبيه سليمي دارد. او مي‌گويد: حتي اگر تحريم‌ها برداشته شوند نيز نبايد اميدوار بود سرمايه‌گذاران خارجي به ايران سرازير شوند. تعيين نرخ سود بانكي در ايران به سليقه‌هاي سياسي گره خورده است، نرخ ارز از قاعده خاصي پيروي نمي‌كند، استراتژي توسعه صنعتي نداريم. كدام سرمايه‌گذاران به ايران سرازير شده‌اند. آنها فقط نگاه مي‌كنند.
چرا از ميان ده‌ها گروه بزرگ خارجي اروپايي و آسيايي كه به ايران آمده است نشاني از حركت واقعي رخ نمي‌دهد؟ سرمايه‌گذاران بين‌المللي چرا فقط ايران را نگاه مي‌كنند؟ آيا آنها منتظر فرجام برجام‌اند؟ چه چيزي مي‌تواند طلسم فقط نگاه كردن آنها را باطل و ورود سرمايه‌هاي خارجي را عينيت بخشد؟