در بالغين: در شروع، 0/75mg/kg از راه وريدى طى 3-2 دقيقه تزريق ميشود. دوز نگهدارنده 5 تا 10mcg/kg/min است كه بهصورت وريدى تزريق ميشود. درصورت لزوم ميتوان 30 دقيقه پس از شروع درمان دوز 0/75mg/kg را تزريق كرد. حداكثر دوز روزانه 10mg/kg است.
موارد منع مصرف:
حساسيت مفرط به آمرينون يا بيسولفيتها، اختلالات شديد دريچۀ آئورت يا پولمونر، آنفاركتوس حاد قلبي، هيپوكالمى يا دهيدراتاسيون درماننشده. توضيحات دارو عوارض جانبي:
قلبى - عروقي: هيپوتانسيون، آريتمي.
غدد: ديابت بيمزه با منشاء كليوي.
گوارشي: بياشتهائي، تهوع، استفراغ، اختلالات كبدي، كرامپهاى شكمي.
خوني: ترومبوسيتوپنى خفيف.
پرحساسيتي: پلورزي، پريكارديت، افزايش سرعت زايمان، واسكوليت با دانسيتههاى ندولر ريوي، هيپوکسمي، آسيت، يرقان
احتياطات:
افت عملکرد کليه و کبد، تنگى هيپرتروفيک ساب آئورتيک، دوران بهبودى پس از سکته قلبي، در بيماران بافلوتر يا فيبريلاسيون دهليزى بهتر است همزمان با گليکوزيدهاى قلبى استفاده شود.
فارماکوکينتيک: شروع اثر: ۵ـ۳ دقيقه. اوج اثر: ۱۰ دقيقه. مدت اثر: ۲ ساعت. متابوليسم: کبدي. دفع: کليوى (نيمه عمر ۵/۷ـ۵/۳ ساعت).
تداخلات داروئي: مصرف همزمان با ديزوپيراميد منجر به هيپوتانسيون شديد ميشود.
ملاحظات پرستاري:
پيگيرى آزمايشگاهي:
ـ فشارخون، ضربان قلب و تنفس ضمن تزريق داخل وريدى ميبايست کنترل شود.
ـ افزايش برونده قلبى و ديورز (مخصوصاً در بيماران ديژيتاليزه) خطر هيپوکالمى و آريتمى را افزايش ميدهد و پتاسيم سرم بايد طى درمان کنترل شود.
ـ براى اطلاع از عوارض ناخواسته دارو آزمايشات ذيل لازم بهنظر ميرسد: شمارش پلاکتها، آنزيمهاى کبدي، جذب و دفع مايعات و ميزان الکتروليتها، بررسى عملکرد کليه.
توصيهها:
ـ بهعلت تداخلات شيميائى از رقيقکردن آمرينون با محلول دکستروز خوددارى کنيد.
ـ اين دارو را در دماى ۳۰ـ۱۵ درجه سانتيگراد نگهدارى کنيد. بهتر است آمپول آن در مقابل نور قرار نگيرد.
روش تهيه / تجويز:
ـ آمرينون را ميتوان با محلول کلريد سديم ۹/۱% و ۴۵/۰% رقيق کرد. محلول رقيق شده بايد ظرف ۲۴ ساعت مصرف شود.
ـ آمرينون را ميتوان با اضافه کردن ۱ml نرمال سالين بر هر ۱ml از دارو (معادل ۵mg) رقيق کرد. محلول رقيقشده را ميتوان با سرعت ۵mcg/kg در دقيقه تزريق کرد.
ـ آمرينون داخل وريدى را ميتوان بهصورت رقيق نشده و بهصورت وريدى طى ۳ـ۲ دقيقه تجويز کرد.
ارزيابى باليني:
ـ بهبود باليني: عوامل اساسى نشاندهنده بهبود بالينى شامل افزايش برونده قلبى و کاهش PCWP. از ميزان فشار وريد مرکزى براى بررسى افت فشارخون و وضعيت ئيدراتاسيون استفاده ميشود. همچنين تخفيف علائم بالينى نارسائى احتقانى قلب يکى از بهترين معيارهاى سنجش ميزان کارآئى دارو است.
ـ ترومبوسيتوپني: احتمال رخداد ترومبوسيتوپنى طى درمان با آمرينون مخصوصاً با دوز بالاى دارو بسيار زياد است. شمارش پلاکتها قبل از شروع درمان و طى درمان با اين دارو بهطور مکرر لازم است.
نظرات کاربران