خانه پدری به کارگردانی و نویسندگی کیانوش عیاری در سال ۱۳۸۹ ساخته شد ولی ایده فیلم ازسال ۱۳۵۵ آغاز شده درست زمانی که جنازه دختری تکه تکه شده در رودخانه کارون پیدا شده بود.ماجرا از این قرار بود درآن سال دختری در اهواز زندانی بود با تمام شدن دوران محکومیت خود از مسوولان وقت زندان خواست تا اورا آزاد نکنند زیرا میدانست با آزاد شدنش پدر وبرادرانش در انتظار مثله کردن او هستند اما مسوولان به خواسته او توجهی نکردند و دختر آزاد شد تا دوباره و این بار به دست برادرانش و پدرش اسیر شد آنها دختر را در گونی می اندازند وبه رودخانه کارون پرتاب می کنند تا وی طعمه کوسه ها شود قصه دردناک همان دختر بود تا باعث شد کیانوش عیاری به فکر ساختن فیلمی درباره قتل های ناموسی بیافتد به روایت عیاری : در اسفند۸۷داور جشنواره پلیس بودم سردار احمدی مقدم گله کردند که چرا در سینمای ایران به موضوع قتل های خانوادگی پرداخته نمی شود ؟ همان جا بود که آن ایده ی قدیمی دوباره در ذهن من زنده شد و به سمت ساخت این فیلم رفتم.در واقع جرقه ابتدایی این فیلم را خود سردار احمدی مقدم زد ولی خودشان با صحنه های ابتدایی فیلم مشکل داشتند و از طریق سردار کارگر به من پیام رساندند که ۴ روز طول کشید تا دوباره حالم خوب شود شاید اگر آن صحنه ها را حذف کنم سردار هم از طرفداران خانه پدری باشند.
تهیه کنندگی این اثر را ناجی فیلم وابسته به پلیس ایران برعهده داشت که در ادامه به دلیل انتقادات زیاد حول خشونت فراوان در فیلم از آن کنار کشید.
داستان این فیلم درباره‌ی پدری است که به همراهی پسرش، دخترش را به جرم اینکه آبروی خانواده را برده است، می‌کشد و در خانه‌اش به خاک می‌سپارد..
درکل این فیلم درباره اتفاقات یک خانه قدیمی در سال ۱۳۰۸(اواخر دوره قاجار)تا۱۳۷۹ را روایت می کند و مسائل و مشکلات زنان را در هفتاد سال اخیر به تصویر کشیده است.بازیگران این فیلم شهاب حسینی، مهران رجبی، حسین فلاح ، نازنین فراهانی ،ناصر هاشمی (نقش کودکی ) و مهدی هاشمی ( نقش بزرگسالی) کاراکتر اصلی فیلم را ایفا می کنند.
این فیلم پس از سه سال توقیف در جشنواره ۳۲ فجر اکران شد و پیش از آن دربخش جنبی جشنواره بین المللی ونیز به نمایش درآمده و مدیر این فستیوال آن را کشف سال جشنواره معرفی کرده بود این در حالی بود که مسوولان سینمایی وقت و ناجی فیلم سرمایه گذار این فیلم نسبت به نمایش آن در ونیز اعتراض کردند و مانع نمایش خانه پدری در ایران شدند.
در همان موقع مسوولان سینمایی وزارت ارشاد دولت احمدی نژاد فیلم را در یک نمایش خصوصی برای اهالی رسانه اکران کردند و علیرضا سجادپور معاون وقت امور سینمایی سازمان سینمایی،دریک اظهار نظر رسانه ای درباره اکران این فیلم شرطی گذاشت مبنی بر اینکه تمام سکانس های ابتدای اپیزود اول حذف شوند (سکانس هایی که پدر و پسر، دخترخانواده را به قتل می رسانند)شرطی که عیاری هیچ وقت به آن تن نداد.
عیاری حتی وقتی که خبر اکران فیلمش در جشنواره سی و دوم فجر را شنید با اینکه متعجب شد اما باز هم اعلام کرد که زیر بار ممیزی نمی رود زیرا حذف صحنه های خانه پدری هستی فیلم را زیر سوال می برد و به همین خاطر این کارگردان قبول کرد تا فیلمش دربخش خارج ازمسابقه جشنواره تمام و کمال به نمایش در بیاید.
اکران این فیلم در جشنواره فجر با تحسین منتقدان و اهالی رسانه روبرو شد فیلمی که اصغر فرهادی هم برای دیدن آن به برج میلاد رفته بود.
از طرف دیگر رسانه های منتقد دولت هم در زمان برپایی جشنواره فجر به خانه پدری و نمایش آن اعتراض کردند اما چون ماجرای عصبانی نیستم رضا درمشیان و قصه ها ی رخشان بنی اعتماد داغ تر بود تمرکز روی فیلم عیاری کمتر بود.
با تمام این مخالفت ها و انتقاد ها نسبت به خشونت بسیار و عریان فیلم عیاری کار به جایی رسید تا وی کار اکران فیلم را رها کرد هرچند ناامیدانه آرزو می کرد تا پس از گذشت چند سال فیلمش رفع توقیف شود و به نمایش عمومی دربیاید تا بتواند فیلم دیگری بسازد.
کیانوش عیاری نسبت به اتهام ترویج خشونت و نقدهای تند و تیز فیلمش به مخالفانش گفت: آیا فیلم من خشن است یا اسید پاشی های اصفهان؟ در ادامه هم اظهار کرد : فیلم خانه پدری در شرایطی به دلیل اشاعه خشونت،سیاه نمایی تلقی می شود و برای نمایش آن ممنوعیت قائل می شوند که شاهد وقوع اتقافات عجیب و غریبی در کشور هستیم. اگر خشونت ابتدایی فیلم اینقدر آزاردهنده است اسم این اسیدپاشی ها را چه باید گذاشت؟
چند روز پیش با خبر اکران محدود خانه پدری درسینمای هنرو تجربه باز هجمه ها آغاز شد و این بار موافقان این فیلم نیز به میدان آمدند تا از اکران این فیلم در چند سانس و چند سینمای محدود دفاع کنند.
مخالفان این بارهم به فیلم عیاری رحم نکردند و آن را ضد ایرانی و ضد ملی شمردند و نگران وجهه ایران شدند. یکی از مخالفان مسعود فراستی منتقد سینمای ایران بود که در کلاس درسش فیلم عیاری را ضد ایرانی و ضد ملی دانسته بود و اعلام کرده بود این تنها فیلمی است که با اکرانش موافق نیستم و توقیفش را تشویق می کنم.
جمال شورجه دیگر مخالفی بود که گفته بود این فیلم نباید اکران شود.
با این حال جهانگیر الماسی که زمانی در فیلم عیاری نقش بازی کرده بود اکران خانه پدری را یکی از مهم ترین اتفاقات فرهنگی کشور دانست.مجتبی راعی یکی دیگر از موافقان نمایش فیلم عیاری، اکرانش را در سینمای هنر و تجربه فوق العاده دانست و محمد مهدی عسگرپور، مدیرعامل خانه سینما اظهار کرد که اگر این فیلم اکران عادی می شد هم میتوانست مخاطبان خودش را داشته باشد
رییس شورای صنفی نمایش ،ابوالحسن داوودی هم گفت : که خانه پدری یک دهم از خشونت تصویر شده در صدا و سیما را ندارد.
همچنین پوران درخشنده کارگردان سینما درباره اکران محدود این فیلم تصمیمات سلیقه ای و دخالت نهاد های دیگر در کار ارشاد را عامل اصلی بروز مشکلات برای فیلم هایی مثل خانه پدری اعلام کرد وگفت محدودیت سنی برای تماشای این فیلم بهانه خشونت سکانس های ابتدایی این فیلم را در موضوع توقیف و عدم اکران منتفی می کند.
نرگس آبیار کارگردان فیلم پرفروش شیار ۱۴۳ هم، کیانوش عیاری را یکی از وزنه های سینمای ایران دانسته که در برابر تمام مشکلات و مخالفت ها سعه صدر داشته و مخالفت با فیلمش را جفا کاری دانسته است.
همایون اسعدیان یکی دیگر از کارگردان های سینمای ایران هم از دیدن فیلم خانه پدری لذت برده و عیاری را یکی از نوابغ سینمای ایران اعلام کرده است.
بدین ترتیب پس از گذشت چهار سال، اکران محدود خانه پدری از روز پنج شنبه ۴ دی در سه سانس در پردیس سینمایی کوروش و خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد تا دردهای کارگردانی را نشان دهد که تکه تکه شدن دخترکی را هرگز فراموش نکرد ولی اکران محدود این فیلم باز هم تندروهای فرهنگی را راضی نکرده و منهای ۱۶روی پوستر فیلم قانعشان نکرد وجز به توقیف اکران آن رضایت ندادند .
در حالی خانه پدری توقیف شد که حجت الاسلام مرتضی آقا تهرانی،نایب رییس اول کمیسیون فرهنگی مجلس درباره آن در سینمای هنروتجربه گفته بود :مجلس فیلم خانه پدری را مناسب نمی داند و معتقد است که این فیلم نباید امتیاز اکران داشته باشد و غیر از مجلس هم این فیلم مورد نقد بسیاری از کارشناسان از جمله برخی از مسوولان ارشاد است ساعاتی پس از سخنان آقاتهرانی بود که معلوم شد نمایش خانه پدری متوقف شده است .
و سرانجام در روز جمعه ۵ دی آخرین اکران فیلم بر روی پرده رفت تا اکران دوروزه اش پایان یابد وعاقبت قفل توقیف بر در خانه پدری بخورد.