نام و ياد محمدجواد ظريف، وزير امور خارجه ايران در دولت يازدهم نظام جمهوري اسلامي، بدون چون‌وچرا در حافظه تاريخي ايرانيان ثبت شده و پاك نخواهد شد. اين ديپلمات دوست‌داشتني ايراني از روزي كه توانست نيروهاي داخلي را متقاعد كند كه مي‌توان با حرف زدن و روشن كردن خواسته‌ها، همه آرزوهاي موردنظر در مذاكرات را به دست آورد، جاي خودش را در كانون قدرت باز كرد. اين وزير امور خارجه با بردباري و اتكا به نيروهاي اصيل انقلاب اسلامي و بي‌اعتنايي به افراطيوني كه از ژرفاي مسايل دور بوده يا خود را به خواب زده بودند، گفت‌وگوها را از گردنه‌هاي دشوار و سخت عبور داد و به روزهاي خوب زمستان ۱۳۹۳ رساند.
آنهايي كه جز فريادهاي بيهوده و پراكندن بذر بدبيني و نااميدي در ميان شهروندان راهي نمي‌شناسند و آرزوهاي ايرانيان را به برهوت و ناسزا بردند، امروز مي‌بينند كه براي پيروز شدن راه ديگري وجود دارد. كاري كه ظريف كرد اين بود: به جهان نشان داد ايران قصد ندارد سلاح‌هاي هسته‌يي توليد كند و مي‌خواهد راه پيشرفت مردم كشورش باز باشد. اين حرف و گفته ظريف در مواجهه با غول‌هاي ديپلماسي جهان موثر بود چون از فلسفه نيرومند صلح و دوستي برمي‌خاست و لاجرم راهش را تا ژرفا و هزار توي سياست در امريكا و اروپا هموار كرد. روز يك‌شنبه ۱۹ بهمن ۱۳۹۳ روز تاريخي براي جامعه ايراني خواهد بود. ديروز همه حرف‌ها و صحبت‌هايي كه از سوي رهبران سياسي اروپا و امريكا درباره گفت‌وگو با ايران بود نشان از آسان‌تر شدن مسير توافق داشت.
روز گذشته محمدجواد ظريف در بحث‌هاي متعددي كه خبرگزاري‌ها به نقل از وي مخابره كردند، نشان داد ديپلمات ورزيده‌يي است كه مي‌داند چه مي‌گويد و چه مي‌خواهد. يك نكته مهم در مسايل مرتبط با پرونده هسته‌يي و رفتار ظريف، اين است كه مي‌داند سرچشمه قدرت وزير امور خارجه ايران در رسيدن به نقطه خوب اين روزها چيست؟
نگاه مثبت اكثريت ايرانيان به حل پرونده هسته‌يي با كمترين امتيازدهي از سوي سياسيون ايراني بدون چون‌وچرا يكي از سرچشمه‌هاي قدرت ظريف است. ورزيدگي و كاربلد بودن ظريف در متقاعد كردن نيروهاي داخلي و خارجي به اينكه راهي جز آشتي نيست، از ديگر راز و رمزهاي قدرت ظريف به حساب مي‌آيد.
سرچشمه ديگر و بسيار با‌اهميت قدرت ظريف در پيش بردن گفت‌وگوها، اجماع منطقي همه نهادهاي قدرت در ايران براي رسيدن به نقطه‌يي است كه امروز در آن ايستاده‌ايم.