از دیدگاه شما مشکل فعلی اقتصاد کشور در چیست؟ برای خروج از مشکلات اقتصادی که گریبانگیر تولیدی ها است چه راه کار هایی پیشنهاد می کنید؟
  در حال حاضر به دلیل اجرای فاز دوم هدفمندی یارانه ها بازار کشور در حالت گنگی به سر می برد و هنوز وضعیت تولید مشخص نیست. ما مشکلات زیادی را در امر تولید شاهد هستیم اما در سال جدید بلاتکلیفی که در خصوص مرحله دوم هدفمندی یارانه ها به چشم می خورد سبب شده تا این مشکلات دو چندان شود. به طور مثال کارخانه تولید نخ می داند که باید در سال جدید چه مقدار هزینه بابت حقوق و دستمزد و اجاره بها و هزینه هایی از این دست بپردازد اما هنوز نمی داند که وضعیت هزینه برق و آب و حامل های انرزی چه مقدار افزایش می یابد و آیا تولید برای وی مقرون به صرفه هست یا نه. به خاطر همین موضوع مشکل بزرگ اقتصاد کشور عدم وجود برنامه ای صحیح و نیز عدم نقدینگی است. دولت به دلیل سو مدیریت قبل و تخلیه خزانه مشکلات عدیده ای را دارد و به خاطر انصراف از یارانه دست به دامان مردم شده است که این در شان دولت نیست.             
علت افول برخی از رشته‌های صنایع نساجی کشور چیست؟
 علت این موضوع عدم برنامه ریزی دقیق از سوی دولت است. هیچ گاه بخش خصوصی مورد اعتماد دولت نبوده است و دولت نه تنها از تولید و صنعت داخلی حمایت نمی کند بلکه در پاره ای از مواقع  با بوروکراسی اداری و ایرادات غیر واقعی سعی بر سنگ اندازی دارد که این تنها به دلیل حضور برخی از مدیران ناکارآمد است. البته دولت تدبیر و امید هنوز به طور کامل جا نیافتاده است و مدت زیادی از شر وع به کار آن ها نمی گذرد و ما امیدواریم که در آینده ای نه چندان دور این موضوعات برطرف شود.
 بسیاری از کارشناسان و صنعتگران ارتباط ضعیف صاحبان صنایع  با مجلس و دولت را علت اصلی ضعف صنعت نساجی در کشور می دانند. اتحادیه نساجی چه اقداماتی به منظور روان‌سازي امر توليد و تجارت نساجي و پوشاک را صورت داده است؟
این به خاطر ضعف ما نیست. دولت به هیچ وجه نمی خواهد با مشکلات ما روبرو شود. از وقتی که آقای نعمت زاده به عنوان وزیر معرفی شدند تلاش های فراوانی کردیم تا با ایشان ملاقات کنیم که متاسفانه این امر محقق نشد. حتی با تماس هایی از برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی خواستیم تا جلساتی مشترک برگزار کنیم اما کسی پاسخگو نیست. متاسفانه صنعت و تولید همواره در کشور مورد ظلم واقع می شوند اما در شعارها همه دم از حمایت از تولید داخلی می زنند که این تناقض بزرگی است. چندی پیش یکی از واحدهای زیر مجموعه اتحادیه ما با مراجعه به اتحادیه اظهار داشت که با سرمایه شخصی خود ماشین بافتی را وارد کردم اما از زمان وارد کردن این ماشین تا زمان ترخیص بیش از پنج ماه گذشته و کسی پاسخی نمی دهد. اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم در این مدت بسیاری از کارکنان آن واحد بیکار شدند و بسیاری از تولید عقب ماندند و مشکلات معیشتی فراوانی برای افراد شاغل در ان واحد رقم خورد که این تنها با یک سیستم بوروکراسی غیر ضروری در گمرک ایران صورت گرفت. ضرری که کسی از دولتمردان جوابگوی آن نیست. به نظر شما نقطه کور کجاست؟ چرا باید این مشکلات دامن تولید و صنعت داخلی را بگیرد؟
 در مرحله دوم هدفمندی یارانه ها چه بخشی از آن سهم تولید و صنعت داخلی شد؟ دولت برای افزایش میزان صادرات غیر نفتی چه اقداماتی باید صورت دهد؟ 
تا بحال هیچ سهمی از سوی دولت به تولید داخلی اختصاص نیافته است و ظاهرا قرار هم نیست سهمی از درآمد ناشی از هدفمندی یارانه ها به این بخش اختصاص یابد. در حال حاضر صادرات مواد غیر نفتی ایران تنها به چند کشور همسایه نظیر ترکیه و عراق و افغانستان خلاصه می شود و به نظر می رسد تا زمانی که مشکلات سیاسی کشور حل نشود ما هیچ افزایش صادراتی نخواهیم داشت. بیشتر اجناس ما به اربیل عراق می رود در حالی که در بازار کشور ما به اقلام زیادی نیازمندیم که دولت جلوی تولید آن را حتی با سرمایه شخصی گرفته است. خود بنده مدت دو سال است که با هزینه شخصی درخواست مجوز طرح توسعه کارخانه را داده ام اما تاکنون هیچ پاسخی حتی در خصوص عدم ارائه مجوز دریافت ننموده ام. امیدواریم که مسوولان بتوانند در مذاکرات هسته ای ایران را از مشکلات عدیده ای که گریبانگیرش است رهایی ببخشند تا مشکلات داخلی صنعت و تجارت نیز حل شود.
انتهای پیام