در سال ۱۳۱۵ نظامنامه اكابر مبني بر تشكيل كلاس‌هاي اكابر در مدارس دولتي و موظف كردن كاركنان بي‌سواد تصويب شد.
در سال ۱۳۲۲ اغاز فعاليت‌هاي اكابر بود و در ۱۳۲۸ اولين كلاس اكابر در ورامين شروع به كار كرد. در سال ۱۳۳۵ بود كه كتاب‌هاي «همه باسواد شويم» نوشته شد و وزارت كشور اين كتاب‌ها را توزيع كرد. سال ۱۳۴۱ سال تاسيس سپاه دانش بود و در سال ۱۳۴۶ طرح تجربي سوادآموزي تابعي در اصفهان و دزفول اجرا شد. در سال ۱۳۵۵ طرح جهاد ملي سوادآموزي ارايه و اجرا شد. با وجود تمام تلاش‌هاي يادشده اما در سال ۱۳۵۵ حدود ۵۰ درصد جمعيت شش سال به بالاي ايران بي‌سواد بودند.
پس از پيروزي انقلاب سالامي و در ۷ دي ماه ۱۳۵۸ بود كه سازمان نهضت سوادآوزي تاسيس و حجت‌الاسلام محسن قرائتي رييس آن سازمان شد تا سوادآموزي رشد يابد. اكنون و پس از گذشت ۱۰۷ سال از فكر حذف بي‌سوادي از كشور اما آمارهاي ارايه شده از سوي مركز آمار ايران نشان مي‌دهد در پايان سال ۱۳۹۲ از ۶۸ ميليون و ۳۵۱ هزار جمعيت شش ساله و بالاتر ۱۳.۴ درصد بي‌سوادند كه حدود ۷ ميليون نفر مي‌شوند نسبت بي‌سوادي در روستاهاي ايران ۲۲.۸ درصد است. از كل جمعيت باسواد ايران ۳۲.۸ درصد داراي تحصيلات ابتدايي، ۲۰.۴ درصد تحصيلات راهنمايي، ۵.۱ درصد تحصيلات متوسطه، ۲۰.۶ درصد ديپلم و پيش‌دانشگاهي، ۱۲.۱ درصد داراي تحصيلات ليسانس، ۲ درصدتحصيلات فوق‌ليسانس، ۲ دهم درصد تحصيلات دكتراي تخصصي‌اند. در نقاط روستايي ايران هيچ فرد داراي درجه تحصيلي دكترا زندگي نمي‌كند و ۴۷.۳ درصد از ساكنان روستايي فقط تحصيلات ابتدايي دارند.