بررسی نهضت جوابیه نویسی در دوسال تازه سپری شده نشان می‌دهدوزارت اقتصاد از جمله وزارتخانه‌هایی است که دستور کلی و اجباری شدن پاسخ به نقد دولت از سوی رسانه‌ها را جدی‌تر از همتاهای خود اطاعت کرده و کوشش می‌کند حتی اگر یک رسانه به سیاست‌های ارزی که در حوزه وظایف بانک مرکزی است، انتقاد کرد نیز پاسخ دهد. دلیل پرکاری وزارت اقتصاد ممکن است از حس مسوولیت‌پذیری بیشتر مدیران به دولت و مجموعه وزارت اقتصاد باشد یا اینکه پس از سپری شدن دو سال از این روش به نوعی اعتیاد تبدیل شده باشد. بررسی کارنامه وزارت اقتصاد در این مسیر نشان می‌دهد مدیران بخش مربوطه به مرور و به دلیل پرکاری و به دلیل اینکه باید یک وظیفه رسمی‌را انجام دهند، دیگر فرصت کافی برای پاسخگویی مستدل و مجاب‌کننده را ندارند و به‌نظر می‌رسد یک نوع انجام تکلیف است. نقد رسانه‌ها از وزارتخانه‌ها و نقد نقد نیز آداب و ترتیب و آیین‌های خود را دارد که نباید آن‌ها را نادیده گرفت. یکی از آداب نقد نقد رسانه از سوی مدیران دولتی این است که در چارچوب و در ماهیت مشخص نقدها جوابیه تهیه شود، در غیر ‌این صورت خوانندگان رسانه‌ها متوجه سست بودن جوابیه‌ها خواهند شد. وزارت اقتصاد به طور مشخص این بخش از آیین جوابیه‌نویسی را انجام نمی‌دهد. به‌این معنی که اگر از رشد پرنوسان دولت یا آمارهای گمراه‌کننده دولت انتقاد می‌شود باید به‌طور مشخص در جوابیه به همان کاستی‌ها پاسخ داده شود و از تکرار مطالب قبلی یا اینکه‌انداختن توپ به زمین دیگری اجتناب شود. به‌طور مثال هنگامی‌که یک رسانه می‌نویسد چرا وزارت اقتصاد در برآورد خود از درآمد مولد‌سازی ناتوان بوده ، نباید گفت دولت دوازدهم ناتوان بوده است. ا گر رسانه‌ای از پایدار ماندن نرخ تورم در دو سال فعالیت دولت سیزدهم می‌نویسد و یادآور می‌شود وعده تک‌رقمی‌کردن نرخ تورم تا امروز محقق نشده است، نمی‌توان به تاریخ برگشت و گفت همه دولت‌ها تورم بالا داشته‌اند و تازه دولت سیزدهم نرخ تورم ۶۰ درصدی را به ۴۰ درصد رسانده است. یکی دیگر از آداب جوابیه‌نویسی این است که قصد تصحیح در میان باشد و در جوابیه‌ها نکاتی برای افزایش آگاهی منتقدان و نیز افزایش آگاهی خوانندگان رسانه‌ها گنجانده شود. این در حالی است که در نهضت جوابیه‌نویسی وزارت اقتصاد این آداب و آیین رهاشده و هیچ نکته‌ای در جوابیه‌ها دیده نمی‌شود.