بدون تردید اما همه ایرانیان از زندگی دو چیز می‌خواهند که بدون توجه به سن و سال و باور و آداب و محل زندگی و تربیت خانوادگی و قومی و ملی برای همه یکسان است. ایرانیان می‌خواهند زندگی آرام و بی‌دردسری داشته باشند و نیز می‌خواهند شغل مناسب و متناسب با علاقه و مهارت و تحصیل داشته و بتوانند به لحاظ مادی در آسایش باشند. آسان‌تر بگوییم، ایرانیان آزادی می‌خواهند تا بتوانند در پرتو این مقوله شریف کار و پیشرفت کنند و برای خود و خانواده‌شان آسایش و امنیت فراهم سازند. برخی دیدگاه‌ها تصور می‌کنند این خواسته‌های ناب، پرمایه و جاوید ایرانیان کار آسانی است و همچون آب خوردن می‌توان برایشان آماده کرد. تجربه ایران امروز و تاریخ معاصر نشان می‌دهد اما آماده کردن این نیازهای مادی یعنی آب و برق و گاز و نان و گوشت و شیر و تخم‌مرغ و سرپناه کار بسیار سختی است. اگر چنین نبود باید امروز در ایران تهیدست نداشتیم و همه ایرانیان سرپناه داشتند اما نیک می‌دانیم چنین نیست و بیش از 50درصد ساکنان شهرهای بزرگ خانه ملکی ندارند.

می‌دانیم شهروندان ایرانی توانایی خرید مواد غذایی مناسب و مورد نیاز جسم‌شان را ندارند و خوب می‌دانیم بدکاری و بیکاری در ایران بیداد می‌کند. چرا این‌گونه شده است؟ واقعیت این است که مدیران جامعه ایرانی در همه 100سال تازه سپری شده عقل معاش مردم را قبول نداشته و به بهانه اینکه دولت باید در معاش مردم برنامه‌ریزی کند فقر و تهیدستی را گسترش داده و در مقابل جیب یک گروه بسیار اقلیت رانت‌خوار و فاسد را لبریز از مال حرام کرده‌اند. چه باید کرد؟ چند روز دیگر یک دولت تازه بر سر کار می‌آید و فارغ از اینکه کدام گرایش سیاسی را دارد باید کاری کند که بتوانند به نیازها و خواسته‌هایشان برسند. حقیقت این است هر دولتی که بر سر کار آید اگر روندهای گذشته را در سیاستگذاری اقتصادی ادامه دهد و بخواهد در همه کار مردم دخالت کند شرایط را بدتر خواهد کرد. دولت چهاردهم اگر قصد اصلاح و رسیدگی به وضعیت دشوار ایرانیان را دارد باید «آزادی» را به مثابه یک نیروی بالنده و پایان‌ناپذیر در همه ابعادش قبول کرده و هر سیاست، هر فکر و هر تصمیمی برخلاف آزادی را دور بریزد. آزادی همان اکسیر جادویی است که شهروندان ایرانی اگر داشته باشند خودشان وضعیت را بهتر خواهند کرد. تجربه جهانی نشان می‌دهد هر کشور و جامعه‌ای که درجه آزادی شهروندان آن بیشتر بوده به لحاظ مادی نیز در وضعیت بهتری قرار دارند و هر کشوری که نظام سیاسی آزادی را از مردم سلب کرده است در وضعیت دردآوری زندگی می‌کنند.