البته باور دارم که این شرایط زمانی دارای ثبات و پابرجا خواهد ماند که تداوم و پیشرفت محسوس در ارتباطات بینالملل فراهم شود. در غیر اینصورت همچون تکانهای خواهد بود که به صورت مقطعی دلخوشی ایجاد کرده و سپس از گذشته هم ممکن است نابسامانتر هم شود.
آنچه مهم است، برنامه صنعت و متولیان این صنعت برای دوران پسا تحریم است. صنعتی که در ظرف چندین سال قبل و طی یک دهه و اندی بیشتر، زیرساختهایی را ایجاد کرده که امروز نه تنها توانسته است نیاز داخل را مرتفع سازد، بلکه عنقریب است که در حوزه صادرات نیز جهش کند.
آنچه مهم است خطوط تولید ایجاد شده و ظرفیتهای منصوب شده امروز، پتانسیل تولید بیش از ۷۰ میلیون (ظرفیت پروانه تولید بالای ۹۰ میلیون دستگاه است) دستگاه لوازم خانگی دارد. در حالیکه نیاز کشور حداکثر ۳۰ میلیون دستگاه در بهترین شرایط است.
به عبارتی در صورت وجود برنامه، همت عالی و نقدینگی لازم برای تحقیق و توسعه و حضور واقعی مجموعههای دانش بنیان در این صنعت، با توجه به جمعیت کشورهای اطراف و نیاز آنها، به راحتی امکان گسترش و جهش در این صنعت وجود دارد.
با فرض تعامل مثبت بعد از مذاکرات، یقیناً انتظار عامه جامعه از این صنعت آزادسازی واردات و ورود انواع لوازم خانگی ساخته شده به کشور است. ولی نکته مورد بحث مکانیزم و روش ورود این کالای ساخته شده یا حتی به صورت نیمه ساخته شده است.
نظرات کاربران