شیریجیان تصریح کرد که بخش عمده صادرات کشور—even در حوزه غیرنفتی—به صادرات مواد خام و اولیه محدود است. این ویژگی موجب شده که تغییرات نرخ ارز نتواند اثر چشمگیری بر درآمدهای ارزی کشور داشته باشد. او افزود: نبود فرآوری و ایجاد ارزش افزوده مناسب در محصولات صادراتی، صادرات ایران را عملاً در برابر نوسانات ارزی بی‌اثر کرده است.

به گفته این مقام ارشد بانک مرکزی، در مقابل، بخش‌های تولید و واردات وابستگی جدی به نرخ ارز دارند؛ به‌ویژه که حدود ۹۰ درصد واردات کشور را کالاهای واسطه‌ای تشکیل می‌دهد. در نتیجه، هرگونه افزایش نرخ ارز به‌طور مستقیم باعث افزایش قیمت تمام‌شده کالاها می‌شود.

شیریجیان با استناد به یافته‌های پژوهشی، نرخ ارز را «لنگر اصلی انتظارات تورمی» در شرایط کنونی دانست. او توضیح داد که هر تغییر در نرخ ارز، هم رفتار مردم را در خرید دارایی‌ها تغییر می‌دهد و هم موجب تحریک تورم تولیدکننده و مصرف‌کننده می‌گردد.

وی با اشاره به فقدان نظام بودجه‌ریزی مبتنی بر عملکرد گفت: در پنج سال اخیر تامین ارز کشور به میزان ۲۶ میلیارد دلار افزایش یافته، اما به دلیل نبود اولویت‌بندی اقتصادی، این رشد نتوانسته به ایجاد ارزش افزوده و توسعه پایدار منجر شود.