مطالعهای جدید نشان میدهد نحوه صحبت کردن کودکان درباره تجربههای استرسزا، میتواند خطر ابتلای آنها به مشکلات روانی در آینده را پیشبینی کند.
پژوهشگران دانشگاه استنفورد دریافتند شیوه بیان کودکان هنگام صحبت درباره رویدادهای دشوار، بیش از محتوای صحبتهایشان میتواند نشان دهد که آیا در آینده در معرض مشکلاتی مانند اضطراب و افسردگی قرار خواهند گرفت یا خیر.
به گفته پژوهشگران، قرار گرفتن در معرض استرسهای شدید در سالهای اولیه زندگی یکی از چالشهای مهم سلامت عمومی است و تا یکسوم اختلالات روانپزشکی بزرگسالی را به خود اختصاص میدهد. با این حال، هنوز ابزارهای دقیقی برای شناسایی کودکانی که بیشترین آسیبپذیری را دارند، وجود ندارد.
چیس آنتوناچی، سرپرست این پژوهش از دانشکده علوم انسانی و علوم دانشگاه استنفورد، گفت:
«این مطالعه نشان میدهد میتوان ابزارهایی ساده و قابلگسترش برای شناسایی نشانههای خطر، پیش از بروز اختلالات روانی، توسعه داد.»
او افزود که دوران نوجوانی زمانی است که اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب معمولاً آغاز میشوند و پس از شکلگیری، درمان آنها بسیار دشوار است.
همه کودکان آسیبدیده دچار اختلال روانی نمیشوند
پژوهشگران تأکید کردند که همه کودکانی که تجربههای تلخ و آسیبزا دارند، الزاماً به مشکلات روانی یا رفتاری مبتلا نمیشوند و بسیاری از آنها توانایی سازگاری و تابآوری بالایی از خود نشان میدهند.
همین تفاوتها باعث شده پیشبینی اینکه کدام کودک در آینده با مشکلات روانی روبهرو خواهد شد، دشوار باشد.
هوش مصنوعی چگونه آینده روانی کودکان را پیشبینی کرد؟
در این مطالعه، بیش از ۲۰۰ کودک ۹ تا ۱۳ ساله درباره تجربههای استرسزای خود با پژوهشگران گفتوگو کردند.
سپس محققان با استفاده از ابزارهای تحلیل زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی، الگوهای گفتاری آنها را بررسی کردند و توانستند پیشبینی کنند کدام کودکان در سالهای بعد بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب، افسردگی و سایر مشکلات روانی قرار میگیرند.
چه ویژگیهایی در نحوه صحبت کردن نشانه خطر است؟
نتایج نشان داد برخی ویژگیهای زبانی با افزایش خطر مشکلات روانی ارتباط دارند. از جمله:
- استفاده بیشتر از حروف اضافه که نشاندهنده پیچیدگی بیشتر روایت است.
- بهکار بردن واژههای مطلق مانند «همیشه» و «هرگز» که بیانگر قطعیت در بیان است.
در مقابل، کودکانی که بیشتر از ضمیرهای سوم شخص مانند «او»، «آنها» و «وی» استفاده میکردند و بیشتر بر دیگران و دنیای اطراف تمرکز داشتند تا خودشان، در معرض خطر کمتری قرار داشتند.
محتوای صحبتها هم اهمیت دارد
اگرچه پژوهشگران دریافتند شیوه بیان بهتر از محتوا میتواند خطر بروز اختلالات روانی را پیشبینی کند، اما محتوای روایتها نیز شدت علائم احتمالی را نشان میدهد.
برای مثال، روایتهایی که بر درگیری، ترس، خشونت، حمله یا طرد شدن تمرکز داشتند، با خطر بالاتر مشکلات روانی همراه بودند. این روایتها اغلب شامل توصیف خشونت فیزیکی، طرد اجتماعی یا واکنشهای هیجانی شدید مانند فریاد زدن بودند.
در مقابل، کودکانی که بیشتر درباره بازی، فوتبال، حیوانات خانگی، فعالیتهای روزمره، سرگرمیها یا حتی مراجعه به خدمات سلامت روان صحبت میکردند، معمولاً خطر کمتری برای ابتلا به مشکلات روانی در آینده داشتند.
نحوه بیان، تصویری از ذهن کودک ارائه میدهد
به گفته پژوهشگران، محتوای صحبتها جزئیات اتفاقات و تجربههای کودک را نشان میدهد، اما سبک بیان آشکار میکند که کودک چگونه این تجربهها را در ذهن خود سازماندهی و پردازش میکند.
ایان گاتلیب، نویسنده ارشد این پژوهش، گفت:
«گفتار، روشی کمهزینه، در دسترس و قابل اجرا در مقیاس گسترده است و حتی ممکن است بهتر از بسیاری از عوامل دیگر بتواند احتمال بروز مشکلات روانی را پیشبینی کند.»
منبع ؛ یورونیوز
نظرات کاربران