به نقل از «ورزش سه»، پریچارد کولون، بوکسور ۳۳ ساله‌ای از پورتوریکو، ۱۱ سال پس از مسابقه‌ای که سرنوشتش را به طور غیرقابل برگشتی دگرگون کرد، جان خود را از دست داد. او که تا پیش از آن یکی از ستاره‌های درخشان و آینده‌دار رده سوپروولترویت در سطح جهانی محسوب می‌شد، در سال ۲۰۱۵ و پس از یک درگیری شدید با ترل ویلیامز دچار آسیب مغزی جدی شد و باقی عمرش را در تحت مراقبت خاص گذراند تا در نهایت جان به جان آفرین تسلیم کرد.

در روز ۱۷ اکتبر ۲۰۱۵، کولون که در آن زمان ۲۳ ساله بود و دارای رکورد خیره‌کننده ۱۶ پیروزی متوالی (۱۳ ناک‌اوت) و بدون شکست بود، به مصاف ترل ویلیامز رفت. در خلال این مبارزه پرافتخار، کولون مکرراً به داور رینگ، جو کوپر، اعتراض کرد که حریفش ضربات غیرمجاز و ممنوعه‌ای به پشت سر او وارد می‌کند؛ ضرباتی که در اصطلاح بوکس به «ضربه خرگوشی» معروف هستند. در راند هفتم، پس از این که کولون به زمین افتاد، داور بالاخره یک امتیاز از ویلیامز کسر کرد، اما رقابت ادامه یافت.

در راند نهم، کولون دوباره دو بار به زمین افتاد. سرانجام راهنمایان او با تصور به پایان رسیدن ۱۰ راند به اشتباه دستکش‌های او را از دستانش درآوردند؛ موضوعی که منجر به DQ کولون و اعلام پیروزی ویلیامز گردید.
‏
پس از خاتمه مبارزه، کولون در رختکن دچار سرگیجه و حالتی بحرانی شد، به حالت تهوع افتاد و در نهایت هوشیاری خود را کامل از دست داد. او فوراً به بیمارستان منتقل شد و پزشکان تشخیص دادند که دچار خونریزی مغزی شدید شده است. کولون در یک عمل جراحی اضطراری قرار گرفت و به مدت ۲۲۱ روز در کما به سر برد.
پس از بیدار شدن از کما، شدت آسیب‌های مغزی او مشخص شد؛ کولون توانایی صحبت، حرکت و زندگی مستقل را برای همیشه از دست داد و به نگهداری ۲۴ ساعته خانواده‌اش نیاز پیدا کرد.


در سال ۲۰۲۱، کولون مجدداً تحت عمل جراحی سنگین قرار گرفت، اما هرگز نتوانست بهبود یابد. همچنین، خانواده او همچنان پرونده‌ای حقوقی علیه پزشک کنار رینگ و برگزارکنندگان آن مسابقه در دست پیگیری دارند.

این بوکسور جوان پس از آن رویداد تحت تأثیر عمیق آسیب مغزی قرار گرفت و هرگز قادر به بازگشت به زندگی عادی نشد. در نهایت، او به دلیل صدمات مغزی ناشی از آن واقعه، از دنیا رفت و یادش برای همیشه در عرصه بوکس ماندگار شد.

ترل ویلیامز، حریف آمریکایی پریچارد کولون، به عنوان یک نقطه عطف در زندگی‌اش به آن مسابقه در سال ۲۰۱۵ نگریسته است؛ او که سال‌ها تحت فشار شدید انتقادات و نظرات عمومی قرار داشت، بارها تصریح کرده که هرگز خصومتی با کولون نداشته و هرگز قصد ایجاد چنین فاجعه‌ای را نداشته است. ویلیامز ابراز پشیمانی عمیق کرده و اعلام کرده که هر روز برای آرامش کولون دعا می‌کند، اما صدمات روحی و روانی ناشی از این حادثه به حدی بود که کل مسیر زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داد و او را وادار کرد به مدت دو سال تمام از دنیای بوکس و میادین مسابقات کناره‌گیری کند و اکنون پس از مرگ پریچارد هیچ واکنشی از خودش نشان نداده است.