وضعیت باشگاه استقلال موضوعی نیست که از نگاه هواداران دور مانده باشد؛ چنین باشگاهی هم‌اکنون فاقد مدیرعامل است، پنجره نقل‌وانتقالاتی‌اش به حالت بسته درآمده، بازیکنان خارجی آن در حال شکایت علیه باشگاه هستند و بازیکنانی از این تیم جدا شده‌اند. تمامی این مسائل، بخشی از چالش‌های به‌ظاهر غیرقابل‌حل استقلال در فصل گذشته را تشکیل می‌دهد؛ چالش‌هایی که همچنان بر سر باشگاه سایه افکنده‌اند.

پیروزی پرگل استقلال در نخستین مسابقه، به طور طبیعی فضایی احساسی و مثبت در میان هواداران ایجاد می‌کند. ما هم تمایلی نداریم که پیروزی ۴ بر صفر مقابل مس شهر بابک را تحت‌الشعاع قرار دهیم؛ در واقع باید این پیروزی را جشن گرفت. اما فوتبال همیشه همین‌طور است؛ روزهای خوش هرگز برای همیشه باقی نمی‌مانند و در زمانی کوتاه‌تر از آنچه فکرش را کنیم، سختی‌ها به سراغ ما می‌آیند.

در آن اوضاع باید دید که چگونه رفتارها و واکنش‌ها نسبت به سهراب بختیاری‌زاده، که امروز مورد ستایش قرار می‌گیرد، شکل خواهد گرفت.

در دو سال اخیر، سهراب به عنوان مرد روزهای دشوار استقلال شناخته شده است. او همیشه آماده بوده که در کنار تیم بماند و در مواقع لزوم کمک کند. وی به عنوان دستیار، سرمربی موقت و اکنون به‌عنوان سرمربی استقلال در کنار تیم بوده است؛ در تمام این دوران نیز وفادار مانده است.

مقاومت او در برابر پدیده بازیکن‌سالاری و نپذیرفتن پیشنهادهای وسوسه‌انگیز، باعث شد هواداران استقلال بعد از مدتی احساس کنند که هنوز یک نفر در این باشگاه به عشق پیراهن می‌اندیشد؛ همان پدیده گمشده‌ای که برای فوتبال ایران لازم است.

اکنون اگر هواداران استقلال به خاطر یک پیروزی، سهراب و بازیکنانش را تا اوج ببرند، باید مراقب باشند که در روزهای دشوار، به این چهره‌ها آسیب نرسانند. این هشدار تنها مختص هواداران نیست؛ مدیران باشگاه نیز باید آن را جدی بگیرند. هنوز در ابتدای فصل لیگ هستیم و یک پیروزی نه قهرمانی به ارمغان می‌آورد و نه تمامی مشکلات استقلال را برطرف می‌کند.

سیب از آسمان که به زمین می‌افتد، تا رسیدن به زمین بارها می‌چرخد؛ استقلال نیز تازه در آغاز راه است...

اینجا ببینید: فریادهای سهراب بختیاری‌زاده: هرکاری کردید وظیفه است برای این‌ها!