طبق گزارش ایسنا، خودروهای امروزی بهطور افزایشی از نمایشگرهای بزرگی برخوردارند که در سطح داشبورد امتداد یافتهاند و بهجای دکمهها، پیچهای تنظیم صدا و نشانگرهای سنتی، چیزی را عرضه میکنند که بیشتر به تبلت شباهت دارد تا یک جزء اولیه از تجهیزات خودرو. اما چه عوامل باعث شده است که سازندگان خودرو به این نتیجهگیری برسند که استفاده از نمایشگرهای بزرگتر مناسبتر و مطلوبتر است؟
خودروها الگوبرداری از گوشیهای هوشمند دارند
دلیل اصلی رشد روزافزون نمایشگرهای لمسی بسیار روشن است؛ رانندگان عادت کردهاند که در سایر وسایل، از صفحههای لمسی استفاده کنند. تلفنهای هوشمند، تبلتها و رایانهها انتظارات عمومی از فناوری را دگرگون کردهاند. بهجای اینکه رانندگان با مجموعهای از کنترلهای خاص آشنا شوند، بیشتر به دنبال منوها، آیکنها و رابطهای کاربری قابل شخصیسازی هستند و خودروسازان نیز به خوبی این تغییر را درک کردهاند.
یک نمایشگر لمسی قادر است که مسیریابی، سیستم صوتی، اتصال تلفن، تنظیمات خودرو و دیگر عملکردها را در یک رابط کاربری واحد ادغام کند. این بدان معناست که میتوان بهراحتی رابط کاربری را پس از خروج خودرو از کارخانه، تغییر داد.
یک دکمه فیزیکی بهطور کلی ثابت و غیرقابل تغییر است، اما نرمافزار اینگونه نیست. این نکته بهخصوص مهم است به این دلیل که خودروها بهطور فزایندهای به شبکههای متصل وابسته میشوند و ماهیت نرمافزارمحور بیشتری پیدا میکنند.
یک نمایشگر میتواند بسیاری از سختافزارها را جایگزین کند
افزایش استفاده از نمایشگرهای بزرگ، تنها به خاطر علاقه رانندگان به فناوریهای پیشرفته نیست. این نمایشگرها در نقطه تلاقی تحولات صنعت الکترونیک مصرفی، توسعه نرمافزار، کاهش هزینهها، قابلیتهای ارتباطی و تمایل خودروسازان به القای حس مدرنیته در محصولات جدید قرار دارند و علت مهمی وجود دارد که تولیدکنندگان آنها را همچنان به کار میبرند: آنها میتوانند کنترلهای مختلف را یکپارچه کنند.
به تمام ویژگیهایی که شامل مسیریابی، پخش موسیقی و رادیو، تماسهای تلفنی، تنظیمات خودرو، تنظیمات تهویه مطبوع، انتخاب حالت رانندگی، نمایش دوربین، اطلاعات شارژ و تنظیمات سیستمهای کمک راننده میشود، فکر کنید که اکنون میتوانند بر روی یک صفحه نمایش داده شوند.
این بدان معنا نیست که خود صفحه نمایش لزوماً ارزانتر از هر دکمهای است که جانشین آن میشود. نمایشگرهای بزرگ، پردازندهها و نرمافزارها ممکن است هزینههای بالایی داشته باشند. اما از منظر مهندسی و تولید، ادغام وظایف در یک رابط دیجیتالی مشترک ممکن است به خودروسازان انعطافپذیری بیشتری ببخشد و تعداد قطعات فیزیکی منحصر به فردی را که نیاز به طراحی و جانمایی دارند، کاهش دهد.
نمایشگرهای غولپیکر همچنین ابزاری برای بازاریابی هستند
ظاهر نمایشگرها نویدبخش آینده است. وقتی که یک نمایشگر ۱۵ اینچی در داشبورد خودرو نصب میشود، آن خودرو بهسرعت در مقایسه با خودرویی که دارای یک نمایشگر کوچک و حاضر در بین دکمههای فیزیکی است، از نظر فناوری پیشرفتهتر به نظر میرسد و این خصیصه برای فروش یک خودرو جدید بسیار مؤثر است.
این قضیه مشابه با تأکید تولیدکنندگان گوشیهای هوشمند بر ابعاد صفحهنمایش و فناوری دوربین است. در واقع، سختافزار به یک نماد عینی از نوآوری محصول تبدیل شده است. این موضوع برای خودروسازان اهمیت دارد، زیرا خریداران خودروهای جدید اکنون تنها به مقایسه قدرت موتور و مصرف سوخت اکتفا نمیکنند و فناوریها را نیز در کنار یکدیگر مقایسه میکنند.
کیفیت نمایشگر حتی پس از خرید خودرو نیز قابل بهبود است
یکی از بزرگترین تمایزهای میان نمایشگر لمسی و سختافزار سنتی داشبورد، این است که نرمافزار توانایی ارتقا دارد. تولیدکننده میتواند بدون تغییر در بخش فیزیکی داشبورد، رابط کاربری را بهروزرسانی کرده، قابلیتهای جدید اضافه کند یا عملکردها را بهبود بخشد.
برخی از خودروسازان اکنون به روزرسانیهای نرمافزاری را به صورت بیسیم (از راه دور) ارائه میدهند. این یکی از دلایلی است که خودروسازان بهطور فزایندهای خودرو را بهعنوان یک پلتفرم نرمافزاری میبینند و نه فقط یک ماشین با نرمافزاری افزوده شده.
چرا نمایشگرها اینقدر بزرگ میشوند و آیا واقعاً بهتر هستند؟
نمایشگرهای امروزی نهتنها باریکتر و روشنتر هستند، بلکه همچنین کارآمدتر نیز میباشند و مصرفکنندگان به استفاده از صفحهنمایشهای لمسی بزرگ عادت کردهاند.
یک نمایشگر میتواند وظیفه مدیریت مسیریابی، تنظیمات تهویه مطبوع، رسانه، تنظیمات خودرو و عملکردهای دیگر را بر عهده بگیرد، بدون اینکه نیاز به کنترلکنندههای فیزیکی مجزا برای هر یک از قابلیتها باشد. اما بزرگتر بودن همیشه به معنای بهتر بودن نیست.
در حالی که نمایشگر لمسی میتواند جلوهای مدرن به داشبورد ببخشد، استفاده از دکمهها و کنترلهای فیزیکی معمولاً راحتتر است و کمتر حواس راننده را پرت میکند. برای مثال، تنظیم صدا با استفاده از پیچ صدا، نسبت به جستجو در منوهای صفحه نمایش لمسی، به توجه بصری کمتری نیاز دارد. به همین خاطر است که برخی از خودروسازان پس از سالها تلاش به سمت طراحی داخلی سرشار از صفحه نمایش، اکنون دکمهها و کلیدهای فیزیکی را دوباره به خودروها بازمیگرداند.
تمام رانندگان موافق روند توسعه نمایشگرهای غولپیکر نیستند
اجماع نظری در میان کاربران این نیست که صفحههای لمسی لزوماً بد هستند؛ بلکه بیشتر به این معنا است که از صفحه نمایش برای کارهایی استفاده شود که طبعاً صفحه نمایش خوب انجام میدهد و عملکردهای اساسی رانندگی باید در میان منوها پنهان نباشند. این ممکن است توضیح دهد که چرا نسل بعدی طراحی داخلی خودرو ممکن است کمتر شبیه تبلتهای بزرگ و بیشتر شبیه ترکیبی از نمایشگرهای دیجیتال و دکمههای سنتی باشد.
آیا همه خودروهای جدید به بزرگتر شدن نمایشگرهای خود ادامه خواهند داد؟
احتمالاً نه برای همیشه، چرا که صنعت در حال حاضر نشانهایی از این موضوع میدهد که اندازه نمایشگر، تنها معیار هدف نیست.
براساس گزارش وبسایت موتور وان، سازندگان خودرو در حال آزمایش نمایشگرهای هدآپ، گرافیکهای واقعیت افزوده، کنترلهای صوتی، دکمههای فیزیکی و ترکیبهای مختلفی از نمایشگرها هستند. برخی از آنها در تلاشند تا رابطهای دیجیتال را کمتر حواسپرتکن کنند، به جای اینکه تنها بر روی بزرگتر کردن آنها تمرکز کنند.
ممکن است آینده خودرو شامل یک نمایشگر بزرگ و یکپارچه نباشد که به تمامی داشبوردها چسبیده باشد. بلکه طراحیهای داخلی موفق احتمالاً ترکیبی از نمایشگرهای دیجیتال و کنترلهای فیزیکی را به طرزی هماهنگ با نوع کاربری ارائه خواهند داد. هدف نمیتواند فقط افزودن فناوری باشد، بلکه باید سهولت کار با آن نیز مد نظر قرار گیرد.
با این حال، فعلاً هم خبری از کنار گذاشتن نمایشگرهای بزرگ نیست، زیرا خودروسازان فهمیدهاند یکی از سادهترین روشها برای القای حس مدرنیته به خودروهای جدید این است که یک نمایشگر بسیار بزرگ را درست مقابل راننده قرار دهند و آنها هنوز آمادگی برای کنار گذاشتن این ایده را ندارند.
انتهای پیام
نظرات کاربران