ایرانیان برای رسیدن به پاسخی به درد بخور درباره این پرسش از یکدیگر هم دراین باره نظر خواهی می کنند و نیز خبرها ، گزارش ها و تحلیل های کارشناسان ونیز روزامه نگاران رسانه های گوناگون کشور را هم بررسی می کنند. اگر در این باره به جایی نرسند بسیاری از ایرانیان شاید به رسانه های خارجی به ویژه رسانه های فارسی زبان مستقر دربیرون از کشوررا نیز در کانم توجه قرار می دهند. 
واقعیت این است که بررسی های شهروندان دراین باره با نگاهی به آرایش سیاست خارجی کشور ونیز نگاهی درباره  نبرد قدرت در درون ایران ونیز اطلاع رسانی قطره ای از جنگ و نبرد چیزی به دست نمی آید. رسانه های درون سرزمین نیز همانند شهروندان عادی خبرها و گزارش های ویژه ای به دستشان نمی رسد یا اگر برسد در چارچوب محدودیتهای برپاشده انتشار آنها سخت است. رسانه های فارسی زبان بیرون از ایران نیز در انتخاب گزارش ها و ارایه خبرها بیش از آنکه منافع ایرانیان برایشنان اهمیت داشته باشد سیاست های ویژه دیکته شده از سازمان سیاسی استیلا یافته بررسانه خود را برای انتشارلحاظ می کنند. 
اما برای اینکه بشود چیزی از چشم انداز کوتاه مدت برای ایرانیان فراهم شود شاید باید از اینجا شروع کرد که واقعیت ایران امروز در مسایل کلان چیست؟

در صورتی که مناسبات ایران با دنیا به ویژه با غرب در ابعاد بزرگ را بتوان روشن کرد شاید بشود آینده را از درون این مناسبات بیرون کشید. اکنون ایران و آمریکا به مثابه پرچم دار دنیای غرب در اوج تیره روزی ودر بالاترین نقطه تنش بدون جنگ ایستاده اند. تا روزی که این مناسبات به شکل امروز پا برجا باشد در چشم انداز نزدیک  ایرانیان روشنایی و آشتی دیده نمی شود.

دراین صورت دیگر ارکان کشور از جمله اقتصاد و زندگی و کسب وکار مردم نیز همانند امروز تیره وتار و در سراشیبی تند ترخواهد بود . دراین صورت نباید امید وار باشیم تنش ها و حتی جنگ های احتمالی در اینده نزدیک جایش را به آشتی دهد.

ایرانیان درتردید  ودودلی برای رسیدن به روزهای آرام در مناسبات با غرب و به ویژه آمریکا می دانند روزگار کسب وکار نیز روند بدتری را در پیش می گیرد.

روندهای انتظارات   تورم شتابان دراین صورت افزایش می یابد و دولت در این موقعیت  و با توجه به توزیع قدرت روندی در مسیر تضعیف قرارمی گیرد. مسایل اجتماعی از تن دادن به شرایط کلان دور خواهدشد. 
آیا این چشم انداز برای ایرانیان قابل قبول است؟ بدیهی است که هیچ ایرانی نمی خواهد تن به چشم انداز مبهم وناروشن دهد و امید وار است گردانندگان جنگ وکشور چشم اندازی روشن و بی ترس و هراس را برای مردم ترسیم کنند. ایرانیان می خواهند برای خود و فرزندان و برای زندگی و کسب وکارشان آینده ای روشن را ببینند.