طبق گزارش خبرآنلاین، بیماری شریان محیطی (PAD) در نتیجه تنگی یا انسداد شریان‌های خونی که وظیفه تأمین خون به اندام‌ها، به ویژه پاها را دارند، ایجاد می‌شود. این شریان‌ها به طور طبیعی خون غنی از اکسیژن را از قلب به بافت‌های مختلف بدن می‌رسانند. در شرایطی که جریان خون به عضلات پا محدود می‌شود، این عضلات ممکن است زمانی که بیشترین نیاز به اکسیژن دارند، از تأمین آن محروم شوند.

ایسنا گزارش می‌دهد: یکی از نشانه‌های مشخص بیماری شریان محیطی، درد، گرفتگی یا احساس سنگینی در پاهاست که هنگام راه رفتن بروز می‌کند و پس از گذشت چند دقیقه استراحت بهبود می‌یابد. این ناراحتی غالباً در ناحیه ساق پا حس می‌شود، با این حال بسته به محل تنگی شریان، ممکن است در ناحیه ران یا باسن نیز دیده شود.

با این وجود، تمامی افراد مبتلا به این عارضه لزوماً چنین دردهای مشخصی را تجربه نمی‌کنند. برخی ممکن است احساس ضعف، بی‌حسی یا خستگی غیرعادی را در یک پا حس کنند و برای تعداد زیادی هم علائم بارزی وجود ندارد.

از دیگر نشانه‌های نگران‌کننده می‌توان به سردتر بودن یکی از پاها نسبت به پای دیگر، بهبود دیرهنگام زخم‌های پا یا انگشتان پا و تغییرات پوستی اشاره کرد. کاهش شدید جریان خون می‌تواند حتی در حالت استراحت نیز منجر به احساس درد شود و در نهایت سبب آسیب یا مرگ بافت گردد.

معمولاً، بیماری شریان محیطی در نتیجه تصلب شرایین بروز می‌کند؛ پروسه‌ای که در ایجاد بسیاری از حملات قلبی و سکته‌های مغزی نقش دارد. به طور تدریجی، تجمع مواد چربی و سایر مواد در دیواره شریان‌ها باعث کاهش فضای لازم برای عبور خون می‌شود.

این ارتباط از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا بیماری شریان محیطی تنها یک مشکل محدود به پاها نیست. فردی که شریان‌های پاهایش تنگ شده، ممکن است به شریان‌های ناسالم در سایر نقاط بدن نیز مبتلا باشد و به همین دلیل، این بیماری با افزایش خطر حمله قلبی و سکته مغزی مرتبط است.

سیگار کشیدن به عنوان یکی از عوامل خطر عمده این بیماری شناخته می‌شود. علاوه بر این، دیابت، فشار خون بالا، سطوح نامناسب کلسترول، افزایش سن و سابقه بیماری‌های قلبی‌عروقی نیز می‌توانند ریسک ابتلا به بیماری شریان محیطی را بالا ببرند.

پزشکان معمولاً بررسی وجود بیماری شریان محیطی را با انجام آزمایش ساده‌ای به نام شاخص «مچ پا-بازو» آغاز می‌کنند. در این آزمایش، فشار خون اندازه‌گیری‌شده در مچ پا با فشار خون بازو مقایسه می‌شود تا مشخص گردد که آیا جریان خون به پاها به‌طور طبیعی انجام می‌شود یا خیر.

اگر نیاز به اطلاعات بیشتری باشد، سونوگرافی یا سایر روش‌های تصویربرداری می‌توانند به پزشکان در شناسایی شریان‌های تنگ یا مسدود یاری رسانند. تشخیص به موقع از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا درمان می‌تواند به بهبود توانایی راه رفتن کمک کند و در عین حال خطر بروز مشکلات جدی قلبی‌عروقی را کاهش دهد.

ورزش بخش مهمی از درمان بسیاری از مبتلایان به بیماری شریان محیطی به شمار می‌رود. برنامه‌های منظم و تحت نظارت پیاده‌روی می‌توانند به آرامی به افراد کمک کنند تا مسافت بیشتری را با درد کمتر طی کنند، گرچه در مواردی که علائم شدید باشد، انجام ورزش باید تحت نظر پزشک انجام گیرد.

ترک سیگار نیز از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است، چرا که دخانیات به رگ‌های خونی آسیب می‌زنند و روند بیماری شریان‌ها را تسریع می‌کنند. همچنین کنترل دیابت و فشار خون، پیروی از یک رژیم غذایی سالم برای قلب و تنظیم کلسترول می‌تواند به محافظت از شریان‌ها کمک کند.

پزشکان ممکن است برای کاهش سطح کلسترول و کاهش احتمال تشکیل لخته‌های خونی خطرناک، دارو تجویز کنند. برخی بیماران نیز نیاز به درمان‌های خاص برای بهبود علائم حین راه رفتن یا کنترل سایر عوامل خطر قلبی‌عروقی خواهند داشت.

اگر جریان خون به میزان جدی کاهش یافته باشد یا علائم با وجود سایر درمان‌ها همچنان ناتوان‌کننده باقی بمانند، امکان دارد نیاز به انجام مداخلات جراحی باشد. پزشکان گاهی با استفاده از یک بالون کوچک می‌توانند شریان را دوباره باز کنند و در صورت لزوم، استنت‌های لازم را در رگ‌ها قرار دهند. در برخی حالات، عمل بای‌پس ممکن است به ایجاد مسیری جایگزین برای عبور خون در اطراف محل انسداد کمک کند.

ساینس گزارش داد، راهنماهای بالینی و تحقیقات منتشرشده توسط سازمان‌هایی نظیر انجمن قلب آمریکا و کالج قلب و عروق آمریکا بر لزوم تشخیص زودهنگام، ورزش منظم، ترک سیگار و مدیریت دقیق عوامل خطر قلبی‌عروقی در افرادی که به بیماری شریان محیطی مبتلا هستند، تأکید دارند. در نتیجه، توجه به درد بی‌دلیل پا یا دیر خوب شدن زخم‌های پا نه تنها می‌تواند به حفظ توانایی حرکتی کمک نماید، بلکه ممکن است نشان‌دهنده وجود تهدید جدی‌تری برای سلامت قلب و عروق نیز باشد.

۴۷۲۳۶