به نقل از الجزیره و گزارش ایلنا، ناوهای هواپیمابر آمریکا تنها مکان‌های حضور هواپیماهای نظامی نیستند؛ این شناورهای بزرگ به نوعی شهرهایی متحرک هستند که باید برای هزاران نفر از خدمه، طی ماه‌ها و حتی در مدت مأموریت‌های طولانی، مواد غذایی، آب و دیگر نیازهای اساسی را مهیا کنند.

ناو «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» از نوع نیمیتز، بنا به رقم‌ کشش خود، بیش از ۵ هزار خدمه دارد. فراهم کردن وعده‌های غذایی برای این جمعیت گسترده در دل اقیانوس یکی از پیچیده‌ترین جوانب پشتیبانی نیروی دریایی ایالات متحده به شمار می‌آید.

طبق اخبار منتشر شده در نشریه «نشنال اینترست»، خدمه این ناو به‌طور روزانه حداقل ۱۵ هزار وعده غذا مصرف می‌نمایند و با احتساب وعده‌های شبانه که به نیروهای شیفت شب و خلبانان تعلق می‌گیرد، این عدد می‌تواند بیشتر نیز شود. به‌طور کلی، ناو آبراهام لینکلن به حدود ۴۵۰ هزار وعده غذایی در هر ماه احتیاج دارد.

میزان مصرف روزانه موادغذایی روی این ناو به حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار پوند، معادل نزدیک به ۷ تا ۱۰ تن می‌رسد. به همین دلیل، باید مقادیر زیادی از مواد غذایی شامل گوشت، مرغ، ماهی، تخم‌مرغ، برنج، ماکارونی، سیب‌زمینی، میوه، سبزیجات و محصولات خشک از قبل تأمین و در انبارهای خشک و سردخانه‌ها و فریزرهای مخصوص نگهداری شوند.

آشپزخانه‌هایی که کارشان هر ساعت از شبانه‌روز ادامه دارد

ناو آبراهام لینکلن دارای چندین آشپزخانه و سالن غذاخوری است و افراد شاغل در بخش خدمات غذایی به‌طور تقریبی تمام‌وقت مشغول به کار هستند؛ زیرا فعالیت‌های ناو حتی در ساعات شب نیز متوقف نمی‌شود و پروازها، تعمیر و نگهداری تجهیزات و شیفت‌های نگهبانی همچنان در حال انجام است.

در عین حال، تأمین آب برای این ناوها مشکل چندانی به وجود نمی‌آورد. سیستم‌های تصفیه و شیرین‌سازی می‌توانند آب دریایی را به آب شیرین تبدیل کنند و این آب برای نوشیدن، پخت‌وپز، استحمام و شست‌وشو مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مسئله اصلی در اینجا، غذاست؛ زیرا به‌خلاف آب، تولید مواد غذایی در داخل ناو امکان‌پذیر نیست.

چگونه آذوقه در اقیانوس به ناو می‌رسد؟

ناوهای هواپیمابر ایالات متحده برای ادامه مأموریت‌های طولانی‌مدت به یک شبکه وسیع از کشتی‌های پشتیبانی لجستیکی متکی هستند. این کشتی‌ها در میانه اقیانوس به گروه رزمی ناو هواپیمابر ملحق می‌شوند و علاوه بر غذا، سوخت، مهمات، قطعات یدکی و سایر تجهیزات لازم را نیز جابجا می‌کنند.

این عملیات عمدتاً از دو رویکرد اجرا می‌شود. در روش اول، کشتی پشتیبانی در کنار ناو حرکت کرده و محموله‌ها با استفاده از کابل‌ها و تجهیزات انتقال، در حین حرکت به یکدیگر منتقل می‌شوند.

روش دوم شامل استفاده از بالگردها است که بارها را از کشتی پشتیبانی برمی‌دارند و مستقیماً بر روی عرشه ناو هواپیمابر جابجا می‌نمایند.

بدین ترتیب، یک ناو هواپیمابر آمریکایی می‌تواند برای مدت طولانی در آب‌های آزاد حضور داشته باشد بدون نیاز به بازگشت به بندر؛ اما پشت این قابلیت عملیاتی، یک ساختار پیچیده از تأمین غذا و تجهیزات وجود دارد که به‌طور روزانه باید هزاران نفر را تغذیه کند و این شهر شناور را همچنان فعال نگه دارد.

انتهای پیام/