با قطعی شدن حضور کسری طاهری در تیم سپاهان، یکی از شایعات داغ نقل‌وانتقالات پرسپولیس به پایان رسید؛ مهاجمی که مدت‌ها نامش به گوش می‌رسید اما در نهایت تصمیم به پیوستن به اصفهان گرفت.

از مهمترین دلایل کنار رفتن پرسپولیس از جذب او، به‌طور قطع، ابهامات موجود در زمینه قانونی انتقالش بود. ماجرای قانون «پُل» و امکان بروز مشکلات حقوقی در جذب این مهاجم جوان از نساجی، ریسک این معامله را افزایش داد و سبب شد پرسپولیس با احتیاط بیشتری به این گزینه نزدیک شود. با این حال، موضوع فقط به مسائل حقوقی محدود نمی‌شد؛ از نظر فنی نیز، خرید طاهری برای پرسپولیس انتخاب چندان آسانی نمی‌نمود.

مهدی تارتار در خط حمله، با تمدید قرارداد علی علیپور، تداوم همکاری با ایگور سرگیف و اضافه شدن پوریا شهرآبادی، حالا سه مهاجم در اختیار دارد که هر یک می‌توانند برای جایگاه اصلی تیم رقابت کنند. در این وضعیت، جذب طاهری با رضایت‌نامه‌ای با رقم بالا و انتظارات سنگینی که از یک مهاجم جوان تیم ملی به‌طور طبیعی ایجاد می‌گشت، می‌توانست بر ترافیک خط حمله افزوده و حتی به یک چالش مدیریتی و فنی تبدیل شود.

در نهایت، پرسپولیس تصمیم گرفت به جای افزودن یک نام بزرگ دیگر به خط حمله، بر روی بازیکنان کنونی متکی باشد؛ تصمیمی که بیشتر از آنکه نشان‌دهنده عدم اعتماد به توانایی‌های کسری طاهری باشد، به شرایط موجود در ترکیب تارتار و ریسک‌های بالقوه این انتقال برمی‌گشت.

بنابراین، طاهری راهی پرسپولیس نشد؛ نه تنها به علت قوانین «پل»، بلکه به خاطر مجموعه‌ای از ابهامات و همچنین ازدحامی که در خط حمله سرخ‌پوشان به چشم می‌خورد.

بیشتر بخوانید: خاطره پدر پژمان جمشیدی از پسرش: تخس بود!