در یادداشتی از روزنامه کیهان، به تحلیل و بررسی فعالیتهای مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف در عرصه جنگ پرداخته شده است. بخشی از این یادداشت به این موضوع اشاره دارد که متأسفانه شاهد انتشار اظهارات نگرانکنندهای از برخی مقامات کشور هستیم که پیامهایی از ضعف و انفعال را به دشمن منتقل میکند.
سخنانی چون «بهتر است که امروز جنگ را به پایان برسانیم» و یا «هرچند که نیروی نظامی ما قوی باشد، اما اگر مردم ما در تنگنای مالی قرار داشته باشند و گرسنگی بکشند، نمیتوانیم تاب بیاوریم» در این راستا قابل تفسیر است.
ایجاد دوگانههای غیر واقعی مانند «جنگ-مذاکره» و «معیشت-موشک» به واقعیت دشمن کمک میکند و راه را برای او هموار میسازد.
آیا اگر ما جنگ را خاتمه دهیم، دشمن آمریکایی-صهیونی نیز به عنوان پاسخی از جنگ عقبنشینی خواهد کرد؟ یا این امر تنها باعث خواهد شد که آنها جسورتر شده و جنگ دیگری را به ما تحميل سازند؟
چرا باید با تکیه بر ادعاهای بیاساس نظیر کمبود گردش مالی و مشکلات معیشتی مردم، دلایل این مشکلات را به قدرت نظامی کشورمان مرتبط سازیم؟
آیا مسائل اقتصادی و معیشتی مردم ناشی از قدرت نظامی ایران است؟ یا نتیجه قصور و کوتاهیهای نهادهای ذیربط از جمله دولت و مجلس؟
اقتصاد جمهوری اسلامی ایران به استاد تمام در برابر تحریمها تبدیل شده و دیگر مفهوم تحریم به یک شوک ناگوار و فلجکننده برای کشور نخواهد بود.
نظرات کاربران