تا پیش از مدتی نه چندان دور، زمانی که دریاچه ارومیه به شوره‌زار تبدیل شده بود، تنها صدای افسوس به خاطر نابودی و خشک‌شدن آن به گوش می‌رسید. تقریباً تمامی ایرانیان متفق‌القول بودند که ما یک بخش ارزشمند از سرزمین‌مان را از دست داده‌ایم.
همه ما به آرزوی این بودیم که ای کاش دوباره این پهنه آبزی دیدنی به چشم آید تا بتوانیم با تمام وجود ابراز علاقه‌امان به این منبع طبیعی کنیم. اما به زودی و با بارش‌های نسبتاً خوبی که در زمستان ۱۴۰۴ و بهار ۱۴۰۵ رخ داد، سطح آب دریاچه افزایش یافت و مجدداً دریاچه ارومیه از خطر نابودی نجات پیدا کرد. لیکن در حال حاضر این پهنه در حال جان دادن در میان زباله‌هایی است که مسافران و گردشگرانی که به سواحل آن آمده‌اند، برجا گذاشته‌اند.
سال‌هاست که زباله‌های رهاشده در طبیعت به یکی از معضلات جدی اجتماعی و زیست‌محیطی در ایران تبدیل شده و متأسفانه در بسیاری از نقاط توریستی، آثار مخرب فعالیت‌های انسانی، همچون زباله‌های به جا مانده به وفور قابل مشاهده است. از دلایل آن می‌توان به ناکافی بودن آموزش و نبود قوانین بازدارنده مناسب اشاره کرد.
دریاچه ارومیه نیز خود مصداقی از این ادعاست. گروهی از گردشگران و مسافرانی که برای تفریح و شنا به سواحل آن می‌روند، پس از گذران وقت، زباله‌های خود را در کنار دریاچه رها می‌کنند. گویی باید دیگران آستین بالا بزنند و زباله‌های آن‌ها را جمع‌آوری کنند. زباله‌هایی که اگر به کمک احساس مسئولیت و عاطفه نسبت به زیبایی و پاکیزگی محیط زیست اطراف خود، پس از تفریح، توسط خودمان جمع‌آوری و به محل دفن زباله منتقل شوند، دیگر شاهد آلودگی و نازیبایی محیط زیست نخواهیم بود.
نظرات کاربران