در ایام اخیر، ویدیویی از یک پیشکسوت فوتبال ایران که به طور زننده‌ای به سرمربی پیشین تیم ملی توهین می‌کند، در بستر فضای مجازی در حال دست به دست شدن است. این وضعیت نشان‌دهنده نوعی پسرفت در فوتبال ایران پس از برگزاری جام جهانی است.

اخبار پیرامون چند واقعه حائز اهمیت در حال گردش است:

یک بازیکن فوتبال دیگر از اروپا بازگشت.

مهدی طارمی به تیم الوصل امارات ملحق شد.

خروج طارمی از فوتبال اروپا، با توجه به سن، وضعیت حرفه‌ای و عملکرد او در سال‌های اخیر، کاملاً قابل پیش‌بینی بود. هیچ‌کس انتظار نداشت او پس از بازی‌های ملی در آمریکا ناگهان به بایرن مونیخ بپیوندد.

اما نکته‌ تنها این بازیکن نیست. موضوع به فوتبال ایران مربوط می‌شود. ما باید بعد از جام جهانی به عنوان سکوی پرتاب عمل می‌کردیم، اما به جای آن، شاهد بازگشت مکرر بازیکنان به کشور هستیم، نه صادرات آن‌ها به فوتبال اروپا.

طارمی به تنهایی فوتبال اروپا را ترک نکرد؛ بسیاری از بازیکنان تیم ملی که در جام جهانی به میدان رفتند نیز نتوانستند قراردادهایی در جهت شأن خود در بزرگ‌ترین رویداد فوتبال دنیا منعقد کنند.

به یاد رامین رضاییان می‌افتیم. او پس از جام جهانی به اسپانیا رفت و انتشار تصاویری از او در کنار هواپیمای شخصی اجاره‌ای، بسیاری را امیدوار کرد که یک انتقال بزرگ به لالیگا در انتظار اوست. اما در نهایت، آن انتظار ناامیدکننده به جایی نرسید و رضاییان در نهایت به فوتبال ایران و تیم فولاد خوزستان ملحق شد.

البته این مسائل به طور مستقیم ناشی از نارضایتی بازیکنان نیست. مشکل بزرگتر وجود دارد. در ادوار قبلی جام جهانی، به رغم محدودیت‌ها، شاهد انتقال بازیکنانی به فوتبال اروپا بودیم. این تعداد اگرچه زیاد نبود، اما شامل افراد تاثیرگذاری بود که حضورشان در اروپا، راه جدیدی برای خود و نسل‌های آینده فوتبال ایران ایجاد کرد.

اکنون ما مهدی طارمی را از دست داده‌ایم. این بازیکن که سال‌ها در عرصه فوتبال اروپا فعالیت کرد و به یکی از مهاجمان تاثیرگذار تاریخ فوتبال ایران تبدیل شد، به لیگ امارات بازگشته است؛ لیگی که سرمربی فعلی تیم ملی، بارها به سطح فنی بازیکنانی که از آنجا وارد اردو می‌شوند، انتقادات جدی داشته است.

در این وضعیت، یک پیشکسوت ممکن است چند دقیقه مقابل دوربین بنشیند، فریاد سر دهد و با کلمات توهین‌آمیز، یک مربی سابق را به عنوان مقصر تمام مشکلات فوتبال معرفی کند، اما واقعیت این است که حل مشکلات فوتبال ایران با فحاشی میسر نمی‌شود.

سوال اینجاست: چرا فوتبال ایران بعد از جام جهانی که مربیانش در صداوسیما دستاوردهای زیادی را ارائه کردند، به جای اینکه یک بازار بزرگ‌تر برای بازیکنانش در سطح جهانی ایجاد کند، دوباره به نقطه آغازین خود بازگشته است؟

بیشتر بخوانید: ۲ سند مهم درباره اینکه تیم ملی جای تغییر نسل است