محمد رضایی در مصاحبه‌ای با ایسنا بیان کرد: زمانی که در کشور قانونی برای حمایت از خانواده و افزایش جمعیت جوان تصویب گردیده و احکامی برای مادر و کودک در نظر گرفته شده است، شایسته است که به این پرسش توجه شود که وضعیت خانواده پس از تولد فرزند در محیط شهری چگونه است و آیا شرایطی برای حضور و تردد آسان در مکان‌های عمومی برای آن به وجود آمده است یا خیر.

وی در ادامه به ماده ۲۲ قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت اشاره کرده و افزود: در این قانون به تأمین فضاهای مناسب برای پاسخ‌گویی به نیازهای نوزادان، والدین و کودکان توجه شده و حتی از ضرورت طرح «مراکز تکریم مادر و کودک» یاد شده است.

این فعال حوزه اجتماعی ادامه داد: اگر قرار است که در عمل از خانواده‌ها حمایت شود، ضروری است که محیط شهری نیز با نیازهای خانواده‌هایی که صاحب فرزند شده‌اند، هماهنگ باشد. یکی از الزامات ابتدایی در این زمینه، فراهم کردن تسهیلات برای جابه‌جایی آسان والدین به همراه نوزاد یا کودکشان است.

رضایی گفت: امروزه والدین برای عبور کالسکه کودک خود از پیاده‌روها، ورود به ساختمان‌های عمومی یا بهره‌مندی از مراکز خدماتی ممکن است با موانع نظیر پله‌ها، سکوها، مسیرهای مسدود یا ورودی‌های نامناسب مواجه شوند. از این رو، توجه به مناسب‌سازی برای کالسکه را می‌توان بخشی از یک دیدگاه جامع‌تر در زمینه حمایت از خانواده قلمداد کرد.

وی تأکید کرد: این مسأله ارتباطی مستقیم با نیازهای افراد دارای معلولیت دارد. زیرساخت‌هایی که برای عبور راحت کالسکه‌ها ضروری است، بسیاری از نیازهای فردی که دارای معلولیت بوده و به صورت مستقل از فضای شهری استفاده می‌کند را نیز تامین می‌کند؛ از جمله رمپ‌های استاندارد و مسیرهای هموار، تا ورودی‌های بدون پله و آسانسور.

رضایی ادامه داد: بر این اساس، می‌توان از ظرفیت‌های موجود در قانون جوانی جمعیت برای تأکید بر موضوع دسترس‌پذیری بهره گرفت. این به هیچ وجه به معنای جایگزینی نیازهای افراد دارای معلولیت با خواسته‌های خانواده‌ها نیست، زیرا هر دو گروه در موارد متعددی خواسته‌ای مشترک دارند: شهری که مانع جابه‌جایی نباشد.

وی افزود: در صورتی که خانواده‌ای برای فرزندآوری حمایت می‌شود، این پشتیبانی باید در زندگی روزمره نمود پیدا کند. والدین باید بتوانند همراه با کودکان خود در پارک‌ها، مراکز درمانی، مراکز خدماتی، مکان‌های عمومی و سایر فضاهای شهری حضور داشته و با موانع غیرضروری روبرو نشوند.

این فعال اجتماعی تأکید کرد: معمولاً نگاه به مناسب‌سازی به عنوان موضوعی مرتبط با افراد دارای معلولیت در نظر گرفته می‌شود، اما باید نسبت به این مسأله دیدگاهی وسیع‌تر داشت. دسترس‌پذیری برای خانواده‌های دارای کالسکه، سالمندان، افراد دارای معلولیت و حتی کسانی که به طور موقت با محدودیت حرکتی مواجه هستند، یک نیاز مشترک محسوب می‌شود.

رضایی پیشنهاد داد که نهادهای مسئول در راستای اجرای سیاست‌های حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، در کنار مشوق‌های اقتصادی و خدماتی، وضعیت دسترسی اماکن عمومی برای مادران، نوزادان و کودکان را نیز مورد بررسی قرار دهند و این مسأله در طراحی و بهبود فضاهای شهری مد نظر قرار گیرد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: اگر قرار است قانون جوانی جمعیت به حمایت واقعی از خانواده‌ها بینجامد، باید از نگرش صرفاً عددی به افزایش تعداد ولادت‌ها فراتر رفت و به شرایط زندگی خانواده پس از تولد فرزند توجه بیشتری داشت. دسترسی آسان به شهر و خدمات عمومی یکی از این شرایط است.

رضایی در انتها یادآور شد: شاید بتوان مناسب‌سازی برای کالسکه‌های کودکان را به عنوان یک نقطه مشترک و قابل مطالبه مطرح کرد؛ موضوعی که به شکلی هم به سیاست‌های حمایت از خانواده ارتباط دارد و هم می‌تواند مسیر را برای تحقق بهتر حقوق افراد دارای معلولیت و ایجاد شهری دسترس‌پذیر برای همه شهروندان هموار سازد.

انتهای پیام