طبق گزارش ایلنا، چین در حال بررسی راهاندازی یک سامانه تسلیحاتی نوآورانه است که میتواند با ادغام فناوریهای فراصوت و موشکهای «هوا به هوا»، توانایی هدفگیری هواپیماهای پشتیبانی راهبردی آمریکا، از جمله هواپیماهای سوخترسان، هشدار زودهنگام و فرماندهی هوابرد را در فواصل بسیار دور افزایش دهد.
اگر این قابلیت به مرحله عملیاتی برسد، بخش عمدهای از شبکه پشتیبانی هوایی آمریکا در منطقه هند و اقیانوس آرام به طور مستقیم تحت تهدید قرار خواهد گرفت؛ شبکهای که در راستای افزایش برد، تأمین سوخت، شناسایی و هدایت جنگندههای آمریکایی به شدت نقشآفرینی میکند.
بر اساس اطلاعات از «Army Recognition»، چین در تلاش است تا قابلیتهای خود را فراتر از برد عملیاتی فعلی که حدود ۱۴۰۰ کیلومتر است، گسترش دهد. این برد را ترکیب هواپیماهای جنگنده J-16 و موشکهای دوربرد PL-17 به چین اعطا میکند.
هدفگیری هواپیماهای پشتیبان
سرعت بسیار بالا و حسگرهای دوربرد هوش مصنوعی این سلاحهای فراصوت میتواند موجب شود که هواپیماهای پشتیبانی آمریکا ناچار به فاصلهگیری از مناطق درگیری شوند. این امر همچنین منجر به محدودیتهایی در تأمین سوخت، اطلاعات و پشتیبانی فرماندهی برای جنگندههای آمریکایی خواهد شد.
چین همچنین در حال توسعه موشکهایی با بردهای بسیار وسیع و قابلیتهای جمعآوری اطلاعات هدف در حین پرواز است. این سیستمها قادر به بروزرسانی موقعیت اهداف با استفاده از رادارهای دوربرد، ماهوارهها و شبکههای اطلاعاتی هستند؛ امکانی که بخشی از مفهوم «شبکه کشتار» چندلایه چین محسوب میشود.
موشک DF-17 به بردی حدود ۲۴۰۰ کیلومتر دست یافته و برد موشک DF-27 نیز در حدود ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ کیلومتر تخمین زده شده است. اما این اعداد به معنای قابلیت قطعی درگیری با هواپیماهای متحرک نیستند و باید تمایز بین برد سلاح، توانایی شناسایی هدف و فاصله واقعی درگیری مدنظر قرار گیرد.
چالش در هدفگیری از فواصل دور
هدف قرار دادن هواپیماهایی که به صورت مداوم مسیر و ارتفاع خود را تغییر میدهند، در فواصل چند هزار کیلومتری یک چالش بزرگ به شمار میآید. ممکن است موشک به مدت بیش از ۲۰ دقیقه در حال حرکت به سوی هدف باشد و در این مدت، اطلاعات اولیه درباره موقعیت هواپیما قابل اتکا نباشد.
به همین خاطر، موفقیت این گونه سلاحها تنها به برد آنها وابسته نیست، بلکه به مهارت چین در شناسایی، ردیابی و انتقال مداوم اطلاعات هدف نیز بستگی دارد.
چین برای تقویت این توانمندی، یک شبکه وسیع از سیستمهای شناسایی و ماهوارههای اطلاعاتی را در اختیار دارد. رادار فراافق «Skywave» نیز قابلیت رصد هواپیماها و کشتیها در فواصل دور را به چین میدهد. با این حال، همین وابستگی به شبکههای اطلاعاتی میتواند سیستمهای مذکور را در برابر جنگهای الکترونیکی و اختلالات آسیبپذیر کند.
ابهام در مأموریت موشکها و خطرات تشدید تنش
هنوز روشن نیست که این سلاحها تا چه حد به مرحله عملیاتی رسیدهاند و همچنین برد واقعی آنها در آزمایشهای میدانی چه مقدار است.
استفاده از موشکهای بالستیک برای مأموریتهای ضد هوایی میتواند عواقب استراتژیک به همراه داشته باشد؛ زیرا ممکن است در لحظات اولیه پرتاب، تشخیص نوع ماموریت یا هدف موشک مشکل باشد. این ابهام میتواند احتمال اشتباه در محاسبات و تشدید درگیریهای احتمالی را افزایش دهد.
حرکات چین در حالی ادامه دارد که ایالات متحده نیز در حال کار بر روی نسل جدید موشکهای هوا به هوا با بردهایی که برخی از آنها به حدود ۱۸۵۰ کیلومتر میرسند، میباشد.
به طور کلی، اهمیت این سلاح چینی تنها به توانایی آن در هدف قرار دادن هواپیماهای آمریکایی خلاصه نمیشود، بلکه تهدید اصلی آن، به هم زدن شبکه پشتیبانی هوایی آمریکا است؛ شبکهای که امکان انجام عملیات مؤثر توسط جنگندههای این کشور را در گستره وسیع هند و اقیانوس آرام فراهم میآورد.
نظرات کاربران