سیدحسن موسوی‌چلک در مصاحبه‌ای با ایسنا، بر اهمیت تقویت برنامه‌های پیشگیرانه و آموزش مهارت‌های زندگی تأکید کرد و اظهار داشت: اثرات جنگ معمولاً در بازه‌های میان‌مدت به نمایش درمی‌آید و با ادامه‌دار شدن بحران، نگرانی‌ها در خصوص تأثیر آن بر بهداشت روانی جامعه افزایش پیدا می‌کند.

او تصریح کرد: در شرایطی که بحران‌ها به درازا می‌افتند، یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌ها، اثراتی است که این وضعیت می‌تواند بر روان افراد بگذارد. به‌طور طبیعی، شرایط ایران نیز از این موضوع مستثنی نیست. به مدت بیش از یک دهه است که با چالش‌های اختلالات روانی مواجه‌ایم. قبل از آغاز جنگ نیز گزارش‌های وزارت بهداشت نشان می‌داد که بین ۲۳ تا ۲۵ درصد از جمعیت، حداقل یک نوع اختلال روانی دارند و آمار در تهران بسیار بالاتر از این ارقام بوده است. بنابراین، مسئله سلامت روان باید با جدیت بیشتری پیگیری شود.

او همچنین به رونمایی از خط ۱۴۸۰ به‌صورت شبانه‌روزی اشاره کرد و افزود: یکی از مسائل کلیدی، دسترسی مردم به خدمات سلامت روان است. از سوی دیگر، فشار کاری بر متخصصان این رشته، آن‌ها را تحت‌فشار روانی و فرسودگی شغلی قرار داده است و باید برای حمایت از روانشناسان، مشاوران و مددکاران اجتماعی اقدامات لازم انجام گیرد.

موسوی‌چلک همچنین بر لزوم ایجاد پوشش بیمه‌ای وسیع برای خدمات پیشگیرانه و درمانی در زمینه سلامت روان تأکید ورزید و افزود: پوشش فعلی تنها شامل برخی مراکز و گروه‌های خاص می‌شود و تعداد جلسات درمان نیز محدود است، در حالی که نیاز افراد به خدمات روان‌شناختی بر اساس شدت بحران و وضعیت آن‌ها متغیر است.

او با اشاره به این نکته که در حوزه بهزیستی بیش از ۳۰۰۰ مرکز غیردولتی در کنار مراکز دولتی مشغول به فعالیت هستند، ادامه داد: در حال حاضر، پوشش بیمه‌ای جامع وجود ندارد و نیروی انسانی کافی نیز در دسترس نیست؛ لذا باید همزمان به مسأله دسترسی مردم به خدمات و بهبود شرایط کاری ارائه‌دهندگان این خدمات نیز توجه شود.

او هشدار داد که بی‌توجهی به سلامت روان ممکن است منجر به پیامدهایی نظیر افزایش تنش‌های خانوادگی، بروز خشونت، افکار و اقدام به خودکشی و حتی برخی جرایم شود و در نهایت، هزینه‌های بیشتری را به جامعه تحمیل خواهد کرد.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور به ضرورت «مراقبت از مراقبان» نیز اشاره کرد و گفت: متخصصانی که در دوران بحران به مردم کمک می‌کنند، خود تحت فشار روانی قرار دارند و بنابراین، لازم است برای حفظ سلامت آن‌ها و کاهش فرسودگی‌شان حمایت‌های شغلی و روانی در نظر گرفته شود.

انتهای پیام