پس از پایان عملکرد ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، جلال طالبی، سرمربی وقت تیم ملی، دیگر تمایلی برای ادامه فعالیت در این زمینه نداشت و بدین ترتیب، تا حدود ۴۰ روز، این تیم از سرمربی محروم شد. با این حال، در اوایل شهریورماه سال ۷۷، تغییراتی در این زمینه به وقوع پیوست.

تیم ملی باید برای شرکت در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک آماده می‌شد و محسن صفایی فراهانی، رئیس وقت فدراسیون فوتبال، به این نتیجه رسید که استفاده از مربیان داخلی گزینه بهتری خواهد بود. در تاریخ ۹ شهریور سال ۱۳۷۷، مذاکراتی محرمانه بین او و منصور پورحیدری، چهره برجسته استقلال، صورت گرفت و در نهایت توافقاتی حاصل شد که منصور پورحیدری به عنوان سرمربی تیم ملی ایران منصوب شود. اگرچه اعلام رسمی این خبر چند روز بعد انجام گرفت، ولی دو طرف در تاریخ ۸ شهریور سال ۷۷ به توافق رسیدند.

پورحیدری موفق شد ایران را به قهرمانی در بازی‌های آسیایی برساند و دوره‌ای پایدار را در رهبری تیم ملی تجربه کرد. اما در اسفندماه ۱۳۷۸، زمانی که استقلال با چالش‌های جدی در کسب نتایج مواجه شده بود، او تصمیمی شگفت‌انگیز گرفت و از سمت خود در تیم ملی استعفا داد تا دوباره به عنوان سرمربی استقلال مشغول به کار شود!

لازم به ذکر است که منصور پورحیدری در شهریور سال ۷۷، در زمانی که اقدام به پذیرش مسئولیت مربیگری تیم ملی کرد، هدایت فجرسپاسی را نیز بر عهده داشت و با فدراسیون توافق کرد که در سمت خود تا پایان فصل ۷۷- ۷۸ باقی بماند.

بیشتر بخوانید: صید جدید تیم ملی از سوئد آمد/ فارسی من خوب نیست ولی به زبان فوتبال با ایرانی‌ها حرف می‌زنم