به گزارش خبرگزاری مهر و به نقل از اداره‌کل ارتباطات گروه سینمایی «هنروتجربه»، نشستی برای نقد و بررسی فیلم سینمایی «سگمار» با حضور جواد مزدآبادی، نویسنده و کارگردان اثر، سیروس سپهری بازیگر و امیر ماهرو، منتقد سینما، در پردیس سینمایی چارسو برگزار گردید.

جواد مزدآبادی، کارگردان «سگمار»، در ابتدای این جلسه به بیان فرآیند شکل‌گیری داستان پرداخت و گفت: در حین کار بر روی یک فیلم کوتاه در مکانی خاص به یک روستای abandoned برخورد کردم و بر این باور شدم که این روستا می‌تواند به عنوان فضای جغرافیایی یک فیلم مورد استفاده قرار گیرد. پس از آن و با در نظر گرفتن دغدغه‌های شخصی‌ام در سینما، تصوری که داشتم این بود که می‌توانم اثری خارج از چارچوب‌های معمول سینمای ایرانی بسازم. در واقع، هدف من خلق اثری مرموز و ترسناک نبوده و بیشتر در پی ایجاد لایه‌های معنایی چندگانه بودم.

او ادامه داد: موضوعی جهانی ذهن مرا به خود مشغول کرده بود و آن اینکه تمام جوامع ثروتمند و قدرتمند همواره به نوعی «سگمار» را به عنوان ابزاری برای ترساندن افراد جامعه در نظر می‌گیرند. این پدیده در سطح جهانی وجود دارد و به همین دلیل انگیزه‌ام برای ساخت این فیلم دوچندان شد.

مزدآبادی تصریح کرد: ساز و کار سینمای ایران بر اصول مشخصی استوار نیست و متأسفانه به دلیل دستمزدهای بالای برخی بازیگران، هزینه‌ها به شدت افزایش یافته و حدود ۷۰ درصد از بودجه یک فیلم صرف هزینه‌های مربوط به بازیگران می‌شود که از نظر اقتصادی منطقی نیست.

وی در ادامه به هدفش از تولید این فیلم اشاره کرد و ابراز داشت: دغدغه اصلی من این بود که در پایان فیلم، بیننده در خصوص وجود یا عدم وجود سگمار دچار تردید شود و در طول داستان، نشانه‌گذاری‌هایی در این زمینه صورت گیرد. من هدفم ترساندن بینندگان نبود و می‌خواستم آنها را از سطح داستان به عمق مفهوم رهنمون کنم.

مزدآبادی در ادامه به منبع الهام خود برای خلق «سگمار» اشاره کرده و بیان کرد: فیلم «آرواره‌ها» اثر اسپیلبرگ، به این شکل منبع الهام من بوده که در آن تا سکانس پایانی، موجود ترسناکی را نمی‌بینیم. بنابراین متوجه شدم که بهتر است بدون نشان دادن یک موجود هیولاگون، احساس ترس را به مخاطب منتقل کنم.

جواد مزدآبادی در انتها گفت: برای رسیدن به سینمای فکری و پویا که به دنبال آن هستیم، باید به نوع سینمایی توجه کنیم که از جنس سینمای «هنروتجربه» باشد؛ سینمایی که فارغ از تمامی مناسبات نامناسب سینمای تجاری ساخته می‌شود. از گروه سینمایی «هنروتجربه» به خاطر توجه به آثار متفاوت سینمای ایران سپاسگزارم.

سیروس سپهری، بازیگر «سگمار»، در ادامه گفت: «سگمار» فیلمی دشوار بوده و ما با عشق آن را ساختیم. همواره برای من مهم است که در آثار خود پیام روشنی به مخاطب منتقل کنم.

سپس امیر ماهرو، منتقد سینما، اظهار داشت: این اثر درامی روان‌شناختی است که نه کاملاً واقع‌گرا و نه کاملاً انتزاعی طراحی شده است. حتی پتانسیل داستان به گونه‌ای است که می‌تواند فضای رئالیسم جادویی را به تصویر بکشد. فیلم دارای مفاهیم عمیق و نمادپردازی‌هایی در زیرمتن است. در «سگمار»، تضادی میان خیر و شر به وضوح دیده می‌شود. عنوان فیلم شامل دو عنصر است؛ سگ و مار، که سگ نمایان‌گر وفاداری و مار نماد زهرآگینی است. همچنین تضاد بین طبیعت خشن کویر و لطافت عشق میان دو شخصیت به خوبی به تصویر کشیده شده است.

وی افزود: به اعتقاد من، در کارگردانی می‌توانستیم شاهد نماهای لانگ شات بیشتری باشیم تا جغرافیا برای مخاطب بهتر نمایان شود. اما به‌طور کلی فیلمی زیبا و با کیفیت تصویری روبرو هستیم.

این منتقد در ادامه گفت: ساخت فیلم در محیط کویری چالش‌برانگیز است و با این وجود، برخی ضعف‌ها در هویت شخصیت‌های داستان مشهود است و گاهی کاراکترها به تیپ تبدیل می‌شوند. به‌علاوه، نشان دادن جنبه‌هایی از منبع ترس به مخاطب اساساً حس می‌شود که می‌توانست برجسته‌تر باشد. گویی کارگردان بیشتر توجه خود را به جنبه‌های درونی کاراکترها معطوف کرده که این رویکرد تا حد زیادی موفق بوده است.

وی در پایان درباره فیلمنامه «سگمار» اعلام کرد: فیلمنامه این اثر بر اساس خرده‌پیرنگ‌هایی شکل‌گرفته است. در این‌گونه داستان‌ها، در پرده میانی باید یک قلاب یا اتفاق اصلی وجود داشته باشد، اما در فیلم خلأ این عنصر احساس می‌شود. همچنین به نظر می‌رسد باید برای شخصیت غلام نوعی هویت شناسنامه‌ای و زمینه داستان در نظر گرفته می‌شد. بعلاوه، وقتی بر هیولایی بودن سگمار تأکید می‌شود، ضروری است تا تصویری از او برای مخاطب روشن گردد.