هر هوادار آرزو دارد که دربی، به نمایشگری پر از گل و لحظات هیجان‌انگیز تبدیل شود و اگر این پیروزی با موفقیت تیم محبوبش همراه شود، که دیگر چه بهتر! با این حال، شرایط برای مربیان به‌گونه‌ای متفاوت است، چرا که آنها ترجیح می‌دهند به سمت بازی‌ای محتاطانه حرکت کنند و از باخت اجتناب کنند تا بتوانند جایگاه خود را حفظ کنند.

مربیان، پیش از برگزاری دربی، در مصاحبه‌هایشان همیشه ادعا می‌کنند که تنها به پیروزی می‌اندیشند، اما در عمل و داخل زمین، باید شاهد چنین تلاشی باشیم. به‌عنوان مثال، زمانی که تعداد زیادی از بازیکنان در دفاع و پشت توپ قرار می‌گیرند یا حملات حریف را با ضدحملات محدود و با مشارکت تنها چند بازیکن پاسخ می‌دهند، و یا به بازیکنان توصیه می‌شود که پاس‌های کوتاه و کم‌ریسک ارسال کنند، درواقع آنها برای مساوی بازی می‌کنند نه برای پیروزی!

تیمی که از حریف عقب می‌افتد، به‌طور شهودی و طبیعی با تعداد بیشتری از بازیکنان به‌صورت ریسکی به حمله می‌پردازد. این ویژگی فوتبال است و شیوه بازی تیم‌ها در آغاز، تفکرات و تاکتیک‌های مربیان را به‌خوبی نشان می‌دهد. حال، اگر تارتار و سهراب ادعا دارند که به‌دنبال پیروزی و کسب سه امتیاز هستند، باید به هافبک‌های خود اجازه دهند تا به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند، نه اینکه آنها را در میانه میدان حبس کنند.

مدافعان کناری باید فرصت نفوذ و نقش مؤثری در حملات داشته باشند، و مدافعان مرکزی در زمان کرنرها و ضربات ایستگاهی باید برای تلاش به گلزنی به محوطه جریمه حریف بیایند. تماشاگران این حق را دارند که اگر در زمین رقابت چیزی غیر از این موارد مشاهده کنند، به اظهارات سرمربی خود در مورد تلاش برای پیروزی شک کنند.

مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد

شما همراهان گرامی خبرورزشی می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت‌های خود، با روی این لینک کلیک کنید.