به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین، پژوهشگران متوجه شدهاند که با افزایش سن، برخی از سلولهای ایمنی به تدریج از قابلیت خود برای شناسایی و حذف سلولهای پیر و آسیبدیده محروم میشوند. این عمل منجر به تجمع این سلولها در بدن شده و میتواند سبب التهاب مداوم و آسیب به بافتها گردد.
برای تحقیقات بیشتر در این زمینه، دانشمندان با بهرهگیری از داروها و روشهای ژنتیکی، فعالیت گیرنده EP۲ را در سلولهای ایمنی موشهای مسن کاهش دادند. این اقدام موجب شد که عملکرد این سلولها تا حد زیادی به حالت سلولهای جوان نزدیک شود و فرایند حذف سلولهای فرسوده دوباره به وضعیت بهتری برسد.
موشهایی که تحت این تغییرات قرار گرفتند، بهبود قابل توجهی در حافظه، کاهش ضعف و تحلیل عضلانی و بهینهسازی عملکرد قلب نشان دادند. همچنین تحقیقات حاکی از این بود که از میان ۷۱ پروتئین که به دلیل افزایش سن دچار تغییر شده بودند، سطح ۵۹ پروتئین پس از مهار EP۲ به وضعیت نزدیکتری به دوران جوانی بازگشت.
بررسیهای انجام شده بر روی نمونههای بافت انسانی نیز نشانههایی مشابه را در کبد افراد سالخورده نشان داد؛ با این حال، تمرکز اصلی این تحقیقات بر روی موشها بوده و هنوز معلوم نیست که آیا این روش در انسانها نتایج مشابهی را به ارمغان خواهد آورد یا خیر.
محققان تصریح کردهاند که در حال حاضر هیچ داروی تأیید شدهای برای مهار خاص EP۲ وجود ندارد و قبل از هر نوع کاربرد درمانی، باید ایمنی و اثربخشی این روش در آزمایشهای انسانی مورد بررسی قرار گیرد. نتایج این مطالعه در مجله علمی Science منتشر شده است.
منبع: sciencealert
۲۲۷۲۲۷
نظرات کاربران