اما هواپیماهای هیبریدی احتمالاً میتوانند این محدودیت را برطرف کنند و به کاهش انتشار گازهای گلخانهای کمک کنند.
هواپیمای دو نفره پیپستریل ولیس الکترو، که نخستین هواپیمای برقی دارای مجوز برای آموزش خلبانی است، نمونهای از پیشرفت این فناوری به شمار میرود. این هواپیما بسیار کمصداست، قطعات متحرک کمی دارد و در صورت استفاده از برق حاصل از منابع تجدیدپذیر، هنگام پرواز انتشار مستقیم آلاینده ندارد.
با این حال، محدودیت اصلی هواپیماهای کاملاً برقی، ظرفیت باتری و وزن آنهاست. هواپیمای ولیس الکترو معمولاً بیش از ۵۰ دقیقه نمیتواند پرواز کند. اگرچه باتریهای پیشرفتهتر در حال توسعه هستند، بعید است فناوری باتری در آینده قابل پیشبینی بتواند انرژی کافی برای جابهجایی تعداد زیادی مسافر در مسافتهای طولانی فراهم کند.
باتریها برخلاف سوخت هواپیما با مصرف شدن سبکتر نمیشوند. هواپیماهای مسافربری همچنین باید برای شرایط اضطراری، از جمله امکان دور زدن فرودگاه یا تغییر مسیر، انرژی ذخیره کافی داشته باشند. باتری مورد نیاز برای تأمین انرژی یک هواپیمای مسافربری برای چند ساعت، وزن زیادی خواهد داشت و میتواند ظرفیت حمل مسافر را بهشدت کاهش دهد.
به همین دلیل، صنعت هوانوردی بیش از پیش به سمت هواپیماهای هیبریدی حرکت میکند؛ هواپیماهایی که موتورهای برقی را با موتورهای احتراقی ترکیب میکنند.
یکی از نمونههای مهم، هواپیمای ایاس-۳۰ ساخت شرکت هارت ایرواسپیس است؛ یک هواپیمای هیبریدی برقی با ظرفیت ۳۰ مسافر که برای پروازهای کوتاه طراحی شده است. این هواپیما در حالت کاملاً برقی میتواند حدود ۲۰۰ کیلومتر و در حالت هیبریدی حدود ۸۰۰ کیلومتر پرواز کند.
در مدل تولیدی ایاس-۳۰، یک توربین گازی بهعنوان مولد برق در کنار موتورهای برقی قرار خواهد گرفت. در این طراحی، پروانهها توسط موتورهای برقی به حرکت درمیآیند و توربین در صورت نیاز برق بیشتری تولید میکند. این ترکیب میتواند مصرف سوخت و در نتیجه انتشار آلایندهها را کاهش دهد.
شرکت جیای ایرواسپیس نیز با همکاری ناسا روی نوع دیگری از سامانههای هیبریدی کار میکند. در این طراحی، یک موتور برقی در کنار موتور توربوپراپ قرار میگیرد و در بخشهایی از پرواز، مانند برخاستن و اوجگیری، توان بیشتری فراهم میکند.
یکی دیگر از بخشهای جذاب هوانوردی برقی، هواپیماهای برقی عمودپرواز و عمودنشین است. این هواپیماها میتوانند برای برخی کاربردهایی که اکنون از بالگرد استفاده میشود و همچنین بهعنوان تاکسی هوایی برای جابهجایی تعداد کمی مسافر در مسیرهای کوتاه به کار گرفته شوند.
شرکت وِرتیکال ایرواسپیس در بریتانیا نیز در حال توسعه چنین هواپیماهایی است و برای افزایش برد پروازی، روی نسخههای هیبریدی کار میکند.
اگرچه مسیر توسعه فناوری هوانوردی برقی هنوز طولانی است، اما به نظر میرسد پرواز برقی، در شکلهای مختلف، دیگر صرفاً یک ایده آیندهنگرانه نیست و بهتدریج در حال ورود به دنیای واقعی هوانوردی است.
منبع: اکونومیست
نظرات کاربران