طبق گزارش ایرنا به تاریخ یکشنبه، «مسعود پزشکیان» رئیس‌جمهور در هجدهمین اجلاس سران بریکس پلاس با موضوع «تاب‌آوری، همکاری و پایداری: ترسیم آینده‌ای برای رشد فراگیر جهانی» عنوان کرد که هیچ کشوری به تنهایی قادر به مواجهه با چالش‌های کنونی جهان نیست. بریکس ملزم است که قابلیت‌های پراکنده کشورهای جنوب جهانی را به یک ظرفیت جمعی تبدیل نماید. در این راستا، جایگاه ژئوپلیتیکی و توانایی‌های انرژی و ترانزیتی جمهوری اسلامی ایران می‌تواند به صورت مؤثری در پیشبرد مسیرهای تجاری و انرژی میان اعضای این مجموعه کمک کند.

متن کامل سخنرانی رئیس‌جمهور به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای رئیس؛

سران محترم دولت‌ها؛

خانم‌ها و آقایان؛

بسیار خوشحالم که در هجدهمین اجلاس سران بریکس پلاس، در یک برهه حساس و سرنوشت‌ساز برای جامعه جهانی، با شما صحبت می‌کنم. از دولت و ملت هند و همچنین از نخست‌وزیر محترم به دلیل برگزاری این نشست و زحماتشان سپاسگزارم.

موضوع این نشست، «تاب‌آوری، همکاری و پایداری»، تنها یک شعار نیست. این سه مفهوم پاسخی به سه نیاز اساسی جهانی است که سرنوشت ملت‌ها بیش از هر زمان دیگری به یکدیگر گره خورده است. مشکل ما فقط مدیریت بحران‌های فعلی نیست، بلکه باید نظامی را ایجاد کنیم که ملت‌ها را در برابر چالش‌های آینده توانمندتر کند و جهانی عادلانه‌تر بسازد. بریکس باید بخشی از پاسخ جهانی به این نیاز باشد.

آقای رئیس؛

تاب‌آوری به معنای برخورداری از قابلیت لازم برای حفظ مسیر توسعه و استقلال در تصمیم‌گیری است، حتی در شرایط تحت فشار. وابستگی بیش از حد به نظام‌های محدود مالی و تجاری می‌تواند اقتصادها را در برابر شوک‌های سیاسی آسیب‌پذیر کند. در دنیای امروز، تحریم‌های یکجانبه تنها یک مسئله اقتصادی نیستند، این تحریم‌ها به‌طور مستقیم بر امنیت غذایی و رفاه مردم تأثیر می‌گذارند. بنابراین، بریکس باید با ترویج تجارت به ارزهای ملی و تقویت بانک توسعه جدید، یک ظرفیت مشترک برای تاب‌آوری اقتصادی میان اعضا ایجاد کند.

تاب‌آوری اقتصادی بدون تأمین امنیت پایدار نخواهد بود. تحولات منطقه‌ای ما و به‌ویژه تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران نشان داده است که آثار هدف قرار دادن زیرساخت‌های اقتصادی، منابع انرژی و توسعه‌ای یک کشور می‌تواند به سرعت از مرزهای آن کشور گسترده شده و پیامدهای منطقه‌ای و جهانی به همراه داشته باشد.

مردم ایران قیمت سنگینی برای این تجاوزات پرداخت کرده‌اند. زنان، مردان، کودکان و غیرنظامیان جان خود را از دست داده‌اند و زیرساخت‌هایی که طی دهه‌ها با زحمت ساخته شده بودند، آسیب دیده‌اند. این وقایع مسئولیت سنگینی را برای جامعه بین‌المللی در حمایت از غیرنظامیان و جلوگیری از عادی‌سازی حملات به اهداف غیرنظامی به همراه دارد.

مردم غزه و لبنان نیز هنوز با عواقب جنایات و نسل‌کشی‌های صورت گرفته مواجه هستند. نمی‌توان از اصول حقوق بین‌الملل سخن گفت اگر واکنش مؤثری به تجاوزهای نظامی، کشتار انسان‌ها و نابودی زندگی‌ها اتخاذ نشود. بدین ترتیب، بریکس باید در دفاع از حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و ممنوعیت استفاده از زور نقش مؤثرتری ایفا کند.

خانم‌ها و آقایان؛

دومین اصل، «همکاری» است. هیچ کشوری به تنهایی نمی‌تواند به حل چالش‌های کنونی جهان بپردازد. بریکس باید ظرفیت‌های پراکنده کشورهای جنوب جهانی را به یک ظرفیت جمعی تبدیل کند. در این رهگذر، موقعیت ژئوپلیتیکی و توانایی‌های انرژی و ترانزیتی جمهوری اسلامی ایران می‌تواند در توسعه مسیرهای تجاری و انرژی میان اعضا تأثیرگذار باشد.

سومین اصل، «پایداری» است. توسعه‌ای که نابرابری‌ها را افزایش دهد یا بار هزینه‌های امروز را بر دوش نسل‌های آینده بگذارد، پایدار نخواهد بود. نباید فراموش کنیم که جنگ یکی از عوامل عمده تخریب محیط زیست بشمار می‌رود. تجربه اخیر ایران نشان داده است که آسیب به زیرساخت‌های انرژی و صنعتی، عواقبی فراتر از خسارات اقتصادی دارد و به منابع طبیعی منطقه لطمه می‌زند.

علاوه بر این سه اصل، «دانش و نوآوری» نیز معیاری تعیین‌کننده می‌باشد. بریکس باید اطمینان یابد که هوش مصنوعی و فناوری‌های مدرن به ابزار سلطه تبدیل نشوند، بلکه به وسیله‌ای برای توانمندسازی ملت‌ها بدل گردند.

همکاران محترم؛

بریکس امروزه صرفاً یک چارچوب برای همکاری میان چند کشور نوظهور نیست، بلکه نمادی از تقاضای فزاینده برای جهانی متوازن‌تر و فراگیرتر است؛ جهانی که در آن هیچ مرکز قدرتی نتواند سرنوشت دیگران را تعیین کند.

جمهوری اسلامی ایران آماده است تا در این مسیر، ظرفیت‌های خود را در اختیار همکاری‌های بریکس قرار دهد. تاب‌آوری بدون همکاری پایدار نمی‌ماند، همکاری بدون تحقق عدالت پایدار نیست و پایداری بدون صلح و امنیت امکان‌پذیر نخواهد بود. بیایید بریکس را به بستری برای تبدیل این اصول به اقداماتی عملی تبدیل نماییم. آینده‌ای که در آن رشد، امنیت و توسعه برای همه ممکن باشد، نه تنها تحقق‌پذیر است، بلکه مسئولیتی مشترک در برابر نسل‌های آینده نیز به شمار می‌رود.

از توجه شما سپاسگزارم.