قُوچ و میش اوریال شیراز ترکیبی از قوچ‌های ارمنی و قوچ لارستان بوده که در ارتفاعات و نواحی سنگلاخی استان فارس، به‌خصوص در پارک ملی بمو در شمال شرق شیراز زندگی می‌کنند.

این قوچ‌های وحشی به عنوان یکی از اجزای دارای اهمیت در سطح پستانداران گیاه‌خوار، نقشی کلیدی و حیاتی در حفظ تعادل بوم‌شناختی (Ecological Balance) زیستگاه‌های کوهستانی و تپه‌ماهورها ایفا می‌کنند. کاهش یا سرکوب جمعیت این گونه‌ها می‌تواند به فروپاشی زنجیره‌های غذایی و تغییرات در پوشش گیاهی منجر شود.

قوچ‌های وحشی همانند واسطه‌هایی در انتقال انرژی از تولیدکنندگان اولیه (گیاهان) به مصرف‌کنندگان ثانویه (گوشت‌خواران) عمل می‌کنند. آن‌ها طعمه اصلی برای بقای گونه‌های در خطر انقراض نظیر پلنگ ایرانی، یوزپلنگ، گرگ و کاراکال به شمار می‌روند.

فراوانی این جمعیت‌ها موجب جلوگیری از ورود سگ‌سانان و گربه‌سانان بزرگ به مناطق مسکونی و گله‌های دامداری می‌گردد.

چرای قوچ‌ها بیش از یک منبع تغذیه عادی است؛ این عمل یک روش تنظیمی برای گیاهان منطقه به شمار می‌آید. چرای اصولی آنان باعث تحریک رشد گیاه‌ها، تجدید جوانی مداوم در بوته‌ها و جلوگیری از پیر شدن بخش‌های چوبی گیاهان می‌شود. همچنین، با مصرف علوفه‌های خشک در فصل‌های گرم، میزان سوخت سطحی مراتع کاهش یافته و احتمال وقوع آتش‌سوزی‌های وسیع در زیستگاه‌های سنگلاخی به طرز محسوس کاهش می‌یابد.