به نقل از ایسنا، کم‌شنوایی ممکن است به‌صورت تدریجی و بدون نشانه‌های محسوس آغاز شود. شناسایی نشانه‌های ابتدایی به تشخیص و اقدام به موقع یاری می‌رساند. از جمله علائم ابتدایی می‌توان به شنیدن ناواضح و مبهم کلمات، درخواست مکرر برای تکرار سخنان دیگران، دشواری در تفکیک صداها در محیط‌های شلوغ، مشکل در درک صداها در مکالمات تلفنی، افزایش بلندی صدا در تلویزیون و موسیقی و همچنین اتکا بیشتر به خواندن لب و حرکات صورت در هنگام گفتگو اشاره کرد.

به علاوه، عدم شنیدن صداهایی مانند آلارم و زنگ، تجربه مداوم وزوز، سوت یا زنگ در گوش، حس گرفتگی، سنگینی یا فشار در ناحیه گوش و بروز ناگهانی سرگیجه یا اختلال در تعادل از دیگر علائم جسمی و گوشی محسوب می‌شود.

علاوه بر این، احساس خستگی ذهنی پس از انجام مکالمات و کاهش انگیزه برای شرکت در جمع‌های اجتماعی هم جزو علائم ذهنی و اجتماعی است که می‌بایست به آن‌ها توجه ویژه‌ای نشان داد.

در نهایت، بروز ناگهانی کاهش شنوایی، خونریزی، ترشح یا درد شدید در گوش، کاهش شنوایی پس از ضربه به ناحیه سر و همچنین سرگیجه شدید و ناگهانی توأم با وزوز گوش، از مهم‌ترین نشانه‌های هشداردهنده‌ای هستند که لازم است جدی گرفته شوند و به مراقبت پزشکی فوری نیاز دارند.

انتهای پیام