شکست ایران در دیدار مقابل ازبکستان، بار دیگر یک حقیقت نگران‌کننده را نمایان ساخت؛ مسأله ضعف در خط دفاعی تیم ملی را نمی‌توان هر بار با اشاره به یک خطای فردی توجیه کرد.

در گل سوم، علی نعمتی در انجام آفسایدگیری دچار اشتباه شد و سپس نیز در جایگیری مناسب موفق نبود، اما مسئله فراتر از این بود. شجاع خلیل‌زاده جلو آمده و نتوانست توپ را به‌درستی قطع کند و در ادامه، ایران در هنگام ضدحمله به‌گونه‌ای دفاع کرد که ازبکستان به آسانی به گل دست یافت. وقتی چند بازیکن در یک صحنه نمی‌توانند به درستی وظایف دفاعی خود را انجام دهند، نمی‌توان تمامی تقصیرها را به گردن یک نفر انداخت.

این موضوع البته مشکل جدیدی به شمار نمی‌آید. تیم ملی در جام جهانی نیز از نظر دفاعی ملاحظات جدی داشت و در جام ملت‌های پیشین نیز بارها مقابل حریفان شان موقعیت‌های خطرناکی را به وجود آورد. در فاصله بین این دو تورنمنت، چه در مسابقات کافا و چه در دیدارهای دوستانه، خط دفاعی ایران با تدابیر امیر قلعه‌نویی هرگز به ثبات و اطمینان مطلوب نرسید.

حتی تغییرات ایجاد شده در اردو نیز تاکنون نتیجه‌ای در بر نداشته است؛ حسین کنعانی در فهرست نبود، سامان فلاح و عارف آقاسی بازگشتند و شجاع و نعمتی هم کماکان در ترکیب حضور دارند، اما مشکل همچنان پابرجا مانده است. زمانی که بازیکنانی که در تیم‌های خود در شرایط خوبی قرار دارند، در تیم ملی بارها دچار خطا می‌شوند، باید نگرشی فراتر از کیفیت فردی آن‌ها در نظر گرفت.

با نزدیک شدن به جام ملت‌های آسیا، ایران دوباره قرار است در یک تورنمنت بزرگ به میدان برود. ادامه این وضعیت دفاعی، بدون ایجاد یک ساختار مشخص و هماهنگ، می‌تواند برای تیم ملی در عربستان دردسرساز گردد؛ چرا که در رویدادهای بزرگ، خطاهای دفاعی تنها به یک گل ختم نمی‌شود و ممکن است سرنوشت یک مسابقه و حتی یک جام را تحت تأثیر قرار دهد.

بیشتر بخوانید: آقای تاج! فوتبال رئیس گریه‌کن نمی‌خواهد...